
Татаррус” истелохи жихати касби маслахатий “ зарурий, қатъий, ва куллий”; ё абзори жихати тўвжихи “ инхироф” ва “ жиноят” (1)
Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох
(10- қисмат)
Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар мовриди ин додгохи мефармояд:
يَجِيءُ الرَّجُلُ آخِذًا بِيَدِ الرَّجُلِ فَيَقُولُ: يَا رَبِّ، هَذَا قَتَلَنِي،
( дар рузи қиёмат) марди меояд дар холики дасти марди дигариро гирифта аст мегуяд: парвардигоро ! ин шахс маро кушта аст,)
فَيَقُولُ اللَّهُ لَهُ: لِمَ قَتَلْتَهُ؟
( худованд ба у мефармояд: чиро уро куштайи?)
فَيَقُولُ: قَتَلْتُهُ لِتَكُونَ الْعِزَّةُ لَكَ،
(мегуяд: уро куштам то иззат танхо барои ту бошад,)
فَيَقُولُ: فَإِنَّهَا لِي.
( худованд мефармояд: иззат барои ман аст.)
وَيَجِيءُ الرَّجُلُ آخِذًا بِيَدِ الرَّجُلِ فَيَقُولُ: إِنَّ هَذَا قَتَلَنِي،
( марди дигар меояд дар холики дасти мардиро гирифта аст ва мегуяд: ин шахс маро кушта аст?)
فَيَقُولُ اللَّهُ لَهُ: لِمَ قَتَلْتَهُ؟
( худован ба у мегуяд: чиро уро куштайи?)
فَيَقُولُ: لِتَكُونَ الْعِزَّةُ لِفُلَانٍ،
( мегуяд: то иззат барои фалоний бошад,)
فَيَقُولُ: إِنَّهَا لَيْسَتْ لِفُلَانٍ، فَيَبُوءُ بِإِثْمِهِ[1]
Худованд мефармояд: иззат барои фалоний нест. Ва ин гунохиш ( қатл) бар гунохоки дигари у афзуда мешавад”
Бечорагоники хуни харомиро ба амд мерезанд дар нихоят бояд дар дунё ва қиёмати худро барои пардохти бахойи ин хуники рехтанд омада кунанд, чун дар ин замина танхо бо тўвба, сангинийи гунох ва хаққун наси бузургики ба амд поймол кардан пок ва адо намешавад ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:
« أبَى اللَّهُ أن یَجعَلَ لِقاتِلِ المُؤمِنِ تَوبَهً»[2].
Худованд аз гунохи қотил (ики ба амд) мўъминиро кушта намегузорад ва тўвба уро намепазирад.
Ибни Аббос розиаллоху анхума баъди аз ривояти ин хадис бо лафзи дигар аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам , аз вай дар мовриди тўвбайи қотилики ба амд мўъминиро кушта аст пурсида шуд: оё қотил тўвба дорад? Ибни Аббос дар холики аз суъоли у таъажжуб карда буд гуфт: чи мегуйи?! Пас суъолишро такрор намуд . Ибни Аббос гуфт: чи мегуйи?! – ду бор ё се бор такрор кард – сипас ибни Аббос гуфт: ( чигуна тўвба дорад!) аз пайғамбаритон шанидамки фармуд:
یَأْتِی الْمَقْتُولُ مُتَعَلِّقًا رَأْسَهُ بِإِحْدَى یَدَیْهِ، مُتَلَبِّبًا قَاتِلَهُ بِالیَدِ الْأُخْرَى، تَشْخَبُ أَوْدَاجُهُ دَمًا، حَتَّى یَأْتِیَ بِهِ الْعَرْشَ، فَیَقُولُ الْمَقْتُولُ لِرَبِّ الْعَالَمِینَ: هَذَا قَتَلَنِی. فَیَقُولُ اللَّهُ لِلْقَاتِلِ: تَعِسْتَ، وَیُذْهَبُ بِهِ إِلَى النَّارِ
“ мақтул дар холи оварда мешавадки сарши ба еки аз дастониш овизон аст ва қотилишро бо дасти дигар мекашад ва аз рагхояш хун жорий аст, то инки ба кинори арш мерасад; пас мақтул ба парвардигори жахониён мегуяд: ин маро кушта аст. Пас худованди мутаол ба қотил мегуяд: халокат бар ту бод ва ба суйи оташ бурда мешавад.”
(идома дорад………)
[1] السنن الصغرى للنسائي، كتاب تحريم الدم، تعظيم الدم، حديث رقم 3973 / یا در تصویری دیگر رسول الله صلی الله علیه وسلم از این دادگاه روایت می کند که: يجيءُ المقتولُ متعلِّقًا بقاتلِهِ يومَ القيامةِ، آخذًا رأسَهُ بيدِهِ الأُخرى فيقولُ: يا ربُّ، سَل هذا فيمَ قتلَني؟ قال: فيقولُ: قتلتُهُ لتكونَ العزَّةُ لَكَ. فَيقولُ: إنَّها لي. قالَ: ويَجيءُ آخرُ متعلِّقًا بقاتلِهِ فيقولُ: ربِّ، سل هذا فيمَ قتلَني؟ قال: فيقولُ قتلتُهُ لتكونَ العزَّةُ لفلانٍ . قالَ: فإنَّها ليسَت لَهُ فيبوءُ بإثمِهِ . قالَ: فيَهْوي في النَّارِ سَبعينَ خريفًا (النسائي (3997)، والطبراني (10/119) (10075)، وأبو نعيم في ((حلية الأولياء)) (4/147))
یا در تصویری دیگر از این دادگاه رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرماید : يجيء الرجل آخذاً بيد الرجل، فيقول: يا رب، هذا قتلني: فيقول: لم قتلته؟ فيقول: قتلته لتكون العزة لك. فيقول: فإنها لي. ويجيء الرجل آخذاً بيد الرجل، فيقول: إي رب، إن هذا قتلني. فيقول الله: لم قتلته؟ فيقول: لتكون العزة لفلان. فيقول: إنها ليست لفلان، فيبوء بإثمه (رواه النسائي (7/84)، والبيهقي في ((شعب الإيمان)) (4/341). وقال الألباني في (صحيح سنن النسائي)): صحيح. حديث رقم: 8032 في صحيح الجامع الصغير)
یا می فرماید : يجيء المقتول بالقاتل يوم القيامة، ناصيته ورأسه بيده، وأوداجه تشخب دماً، فيقول: يا رب، سل هذا فيم قتلني؟ حتى يدنيه من العرش (رواه الترمذي (3029)، والنسائي (7/87)، وابن ماجه (2621). قال الترمذي: هذا حديث حسن غريب. وقال ابن حجر في ((موافقة الخبر الخبر)) (2/334): صحيح. وقال الألباني في ((صحيح سنن الترمذي)): صحيح.)
یا می فرماید: – يأتي المقتولُ متعلِّقًا رأسُه بإحدى يديه، متلبِّبًا قاتلَه بيدِه الأخرى، تشخبُ أوداجُه دمًا، حتى يأتيَ به العرشَ، فيقول المقتولُ لربِّ العالمين : هذا قتلني فيقول اللهُ للقاتلِ: تعستَ، و يذهبُ به إلى النارِ (الألباني: السلسلة الصحيحة : 2697)
[2] أخرجه الضياء المقدسي في (الأحاديث المختارة) (2164) / السلسلة الصحيحة (689) صحيح الجامع (23)