
Татаррус истелохи жихати касби маслахати “ зарурий, қатъий ва куллий”, ё абзори жихати тўвжихи “ инхироф” ва “ жиноят” (2)
Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох
(15- қисмат)
Боз мебинемки ба сурати муфассалтари имоми Хамза Мухаммад Қосим рохимахуллох дар шархи машхури худ бар сахихи бухорий мегуяд:
Маънийи хадис ин астки: марди аз ахли Ироқ аз ибни Умар розиаллоху анхума пурсидки: оё жоиз астки мардики мухрим аст, магасро бикушад ё на?
Ибни Умар бо таъажжуб ва шигуфтзад аз таважжухи амсоли ин мард ба чизхойи кам ахамият ба хамрохи жасорат ва журъатишон бар иртикоби гунохони кабира, гуфт: аз магас мепурсанд, ва писари духтари росулуллох саллаллоху алайхи васалламро ба қатл мерасонанд. Яъни муртакиби мубиқот, гунохони кабира ва халок кунандахо мешаванд ва ба худ журъат медиханд то навайи росулуллох саллаллоху алайхи васалламро ба қатл бирасонанд, сипас дар маносики худ изхори интихойи тақво ва варъ мекунанд, пас аз қатли магас мепурсанд…… [1]
Магар дар атрофи худ чанин ашхоси мусалмони надидаидки бузургтарин журмхо мисли такфир ба нохаққи муслимин ва мушорикат дар қатли мўъминин ба бахонахойи вохий ва беасос ва ғейри шаръийи рофизий ва хавориж ва мушрик ва ……буданро муртакиб мешаванд аммо ба масоили риз ва осон таважжух ва диққат ва ахамияти болойи нишон медиханд?!
Магар гуруххойи мусаллахи мутафарриқиро надидаид ё намебинидки ба бахонахойи ғейри шаръий мушрик ва рофизий ва хавориж будан ва ….. хуни соири муслимин ва бахусус хуни ба қовли росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бо арзиштарин ва бехтарин муслимин яъни мужохидин “ афзалун нас” ро мерезанд? Аммо дар жузъиёт ва масоили ризи дин сахтгирий мекунанд! [2]
قِيلَ: يا رَسولَ اللَّهِ أيُّ النَّاسِ أفْضَلُ؟
( гуфта шуд ё росулулох салаллоху алайхи васаллам дар миёни мардум кудом еки бартар аст ?)
فَقَالَ رَسولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عليه وسلَّمَ: مُؤْمِنٌ يُجَاهِدُ في سَبيلِ اللَّهِ بنَفْسِهِ ومَالِهِ [3]
Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуд: мўъминики бо жон ва молиш дар рохи худо жиход мекунад. Чун аллох таоло фармуда астки :
وَفَضَّلَ اللَّهُ الْمُجَاهِدِينَ عَلَى الْقَاعِدِينَ أَجْرًا عَظِيمًا (نساء/95)
Ва худованд мужохидинро бар нишастагон бо додани ажри фаровон ва бузург, бартари бахшида аст.
(идома дорад……..)
[1] منار القاری شرح مختصر صحیح البخاری ج ۴ ص۲۶۸ ط مکتبه دار البیان، دمشق – الجمهوریه العربیه السوریه، مکتبه المؤید، الطائف – المملکه العربیه السعودیه/ معنى الحدیث: أن رجلاً من أهل العراق سأل ابن عمر رضی الله عنهما: هل یجوز للرجل إذا کان محرماً أن یقتل الذباب أم لا؟ فقال متعجباً مستغرباً من اهتمام أمثال هذا الرجل بتوافه الأمور، مع جرأتهم على ارتکاب الکبائر، فقال: ” یسألون عن الذباب، وقد قتلوا ابن ابنه رسول الله – صلى الله علیه وسلم – ” أی یرتکبون الموبقات ویجرؤون على قتل حفید رسول الله – صلى الله علیه وسلم -، ثم بعد ذلک یظهرون کمال التقوى والورع فی نسکهم، فیسألون عن قتل الذباب …
[2] الألباني : صحيح الجامع 1131 / أفضلُ الناسِ مؤمنٌ يُجاهدُ في سبيلِ اللهِ بنفسِه و مالِه ، ثم مؤمنٌ في شِعْبٍ من الشِّعابِ يتقي اللهَ و يدَعُ الناسَ من شرِّه
[3] البخاري (2786)، ومسلم (1888) / قِيلَ: يا رَسولَ اللَّهِ أيُّ النَّاسِ أفْضَلُ؟ فَقَالَ رَسولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عليه وسلَّمَ: مُؤْمِنٌ يُجَاهِدُ في سَبيلِ اللَّهِ بنَفْسِهِ ومَالِهِ، قالوا: ثُمَّ مَنْ؟ قَالَ: مُؤْمِنٌ في شِعْبٍ مِنَ الشِّعَابِ يَتَّقِي اللَّهَ، ويَدَعُ النَّاسَ مِن شَرِّهِ.