Хунхойи харом шуда аз куффор:

“ Татаррус” истелохи жихати касби маслахати “ зарурий, қатъий ва куллий” ; ё абзори жихати тўвжихи “ инхироф” ва “ жиноят” (3)
Хунхойи харом шуда аз куффор:
Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох
(21- қисмат)
Пас жанги мо бо ахли китоб ва шибхи ахли китоб ба хотири куфри онхо нест ва онхо метавонанд тибқи пеймонхойи ахли зимма бошанд ва куфри худро хифз кунанд бархалофи жанги мо бо секуляристхо ( мушрикин)ки ин жанги мо ба хотири куфри онхост ва онхо тахти хеч шароити наметавонанд ахли жизя шаванд ва бар ин ақоиди куфрий боқий бимонанд.
Дар кинори ин, боз мебинемки еки дар мовриди фарзандони секуляристхойи ( мушрикин) нажасики ин секуляристхо жузви бадтарин табақа аз куффори шишгонайи ошкор хастанд аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам пурсид:
يَا رَسُولَ اللهِ، إِنَّمَا هُمْ أَبْنَاءُ الْمُشْرِكِينَ،
( ё росулуллох, инхо фарзандони мушрикин хастанд) росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуд:
«إنَّ خِيَارَكُمْ أَبْنَاءُ الْمُشْرِكِينَ،
( бехтаринхойи шумо фарзандони мушрикин хастанд,)
أَلاَ إِنَّهَا لَيْسَتْ نَسَمَة تُولَدُ إِلاَّ وُلِدَتْ عَلَى الْفِطْرَةِ،
( хеч насли нест илло инки бар фитрат мутаваллид мешавад,)
فَمَا تَزَالُ عَلَيْهَا، حَتَى يُبَيِّنُ عَنْهَا لِسَانُهَا»[1]
пас бар хамин минвол аст то инки забониш воқеиятишро ровшан кунад ва нишон дихад. ( ки ин бар хамон фитратиш монда ё жузви еки аз куффори ошкор шуда аст)
дар ин сурат замоники дар шабихун ё хамла ба сангари қалъахо ин фарзандон ва занон кушта мешаванд ва гуфта мешавад:
«هُمْ تَبَعٌ لآبَائِهِمْ»
ё
«هُمْ مِنْهُمْ»[2]
Ба далили зарурати жангий ва аз руйи ночорий кушта шуданд ва дар хадар рафтани худишон ва адами таъаллуқи “ зимон” ва жуброни хисорат ва ғусл нашудан ва адами хондани намози жаноза бар онхо ва адами дафн дар қабристони муслимин ва ахкоми аз ин даст мисли падарони худишон хастанд, на дар ақидайи куфрий ё мужоз будани куштани онхо.
1-Асхоби савомиъ.
Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар еки аз хамалоти жангий ба фармондахони артеши муслимин амр мекунад:
اخْرُجُوا بِسْمِ اللَّهِ
( ба номи аллох барои жиход хориж шавид,)
تُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ مَنْ كَفَرَ بِاللَّهِ،
( дар рохи аллох бо касики ба худо куфр меварзад, жанг кунид)
لَا تَغْدِرُوا وَلَا تَغُلُّوا وَلَا تُمَثِّلُوا وَلَا تَقْتُلُوا الْوِلْدَانَ وَلَا أَصْحَابَ الصَّوَامِعِ [3]
(ва ле) хиёнат накунид, ба ғул ва занжир накашид, мусла накунид ва атфол ва асхоби сумиъахоро накушид.
(идома дорад…….)
[1] رواه أحمد في مسند المدنيين 16056 / وأخرجه البيهقي 9130، ج9/130،/ وأخرجه الطبراني 1285 المجمع الكبير، ج1/258. / نیز : احمد، نسائی ، و : الطبري أبو جعفر، محمد بن جرير بن يزيد بن خالد، جامع البيان عن تأويل آي القرآن ،. دار النشر : دار الفكر – بيروت – 1405، ج 9، ص 113
[2] البخاري (3013)، ومسلم (1745).
[3] أحمد (2728)، البيهقي (17933)/ مصنّف بن أبي شيبة، كتاب الجهاد من ينهى عن قتله في دار الحرب حديث رقم 32501