Хунхойи харом шуда аз куффор:

“ Татаррус” истелохи жихати касби маслахати “ зарурий, қатъий ва куллий” ; ё абзори жихати тўвжихи “ инхироф” ва “ жиноят” (3)
Хунхойи харом шуда аз куффор:
Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох
(22- қисмат)
Бар ин поя каси чун Абу Бакр сиддиқ розиаллоху анху дар кинори ин маворид ба фармондайи артеши худ дар хенгоми хамла ба дорул куфр тахти хокимияти насронийхо ва мажус дастур медодки
«وَلَا تَقْتُلُوا كَبِيرًا هَرِمًا»
Пийрон аз кор офтодаро накушид, ё дастур медод бемороники тавоноийи жангидан надорандро накушид ё курхо ва лангхо ва мардон ва заноники худро вақфи динишон карданд мисли рохибон ва амсолихимро накушид ва дар жойи ба фармондайи худ дар шомки дар холи жиход бо куффори ахли китоб буд тўвсияхойи дахгонайиро ироя медихад ва мегуяд: ман туро ба дах амр сифориш мекунам. Хеч заниро накушид. Хеч хурдсолиро накушид. Хеч пийрамардиро накушид. Хеч дарахтироки самар медихад қатъ накунид. Хеч хонайиро вайрон накунид. Хеч буз ва гусфанд ва шутриро накушид илло барои рафъи ниёзи хурдан. Занбури асалро насузонид. Зиёдаравий накунид ва ба мардум ситам раво надорид.[1]
Имоми Шофеъий рохимахуллох нез дар мовриди рохибахо мегуяд: куштани рохибахо тарк мешавад ва фарқ надорад рохбони савомеъ бошанд ё рохибони дирхо ва биёбонхо ва ё тамоми касоники худишонро вақфи рахбоният ва гушагирий карда бошанд, куштани инхо ба табаъият аз Аби Бакр розиаллоху анху тарк мешавад. [2]
Бародарон ва хохарони мухтарам таважжух кунанд: ин мамнуияти куштани “ асхоби савомеъ” дар мовриди рохибахо ва сокинини савомеъ ва калисахо ва дирхо ва маконхойи ибодийи куффори ахли китоб ва хатто шибхи ахли китоб дорул куфрхойи дорул харби астки хеч ахд ва пеймони бо муслимин ва дорул исломи муслимин надоранд ва ё бо муслимин дар холи жанги мусаллахона ва қитол хастанд.
Ба хамин шикл бо қиёс бар адами куштани зан, фуқахо мегуянд касики бо феъл ё бо назар ва раъй дар жанг мушорикат надошта аст куштани у хамчун куштани занон мужоз нест. [3].
سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَبِحَمْدِكَ، لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ، أَسْتَغْفِرُكَ وَأَتُوبُ إِلَيْكَ
Вассаламу алайкум ва рохматуллохи ва барокатух.
[1] موطأ الإمام مالك، كتاب الجهاد ، ج ٢ ، ص ٤٤٨ باب التَّرْغِيبِ فِي الْجِهَادِ 1294 / المدونة الكبرى – الإمام مالك – ج ٢ – الصفحة ٧، كتاب السنن الكبرى للبیهقی، كتاب السير، جماع أبواب السير، باب ترك قتل من لا قتال فيه من الرهبان والكبير وغيرهما 17587 / و همچنین در المصنف ابن ابی شیبه ج 3 ص 221 / وَإِنِّي مُوصِيكَ بِعَشْرٍ : لاَ تَقْتُلَنَّ امْرَأَةً، وَلاَ صَبِيًّا، وَلاَ كَبِيراً هَرِماً وَلاَ تَقْطَعَنَّ شَجَراً مُثْمِراً، وَلاَ تُخَرِّبَنَّ عَامِراً، وَلاَ تَعْقِرَنَّ شَاةً وَلاَ بَعِيراً، إِلاَّ لِمَأْكُلَةٍ، وَلاَ تَحْرِقَنَّ نَحْلاً، وَلاَ تُفَرِّقَنَّهُ، وَلاَ تَغْلُلْ، وَلاَ تَجْبُنْ
[2] امام شافعی ، الأم 4/253 / وَيَتْرُكَ قَتْلَ الرُّهْبَانِ وَسَوَاءٌ رُهْبَانُ الصَّوَامِعِ وَرُهْبَانُ الدِّيَارَاتِ وَالصَّحَارِي وَكُلُّ مَنْ يَحْبِسُ نَفْسَهُ بِالتَّرَهُّبِ تَرَكْنَا قَتْلَهُ اتِّبَاعًا لِأَبِي بَكْرٍ – رَضِيَ اللَّهُ تَعَالَى عَنْهُ – وَذَلِكَ أَنَّهُ إذَا كَانَ لَنَا أَنْ نَدَعَ قَتْلَ الرِّجَالِ الْمُقَاتِلِينَ بَعْدَ الْمَقْدِرَةِ وَقَتْلَ الرِّجَالِ فِي بَعْضِ الْحَالَاتِ لَمْ نَكُنْ آثِمِينَ بِتَرْكِ الرُّهْبَانِ إنْ شَاءَ اللَّهُ تَعَالَى