Асли нафийи сабил ва иззати исломий. (1) ( қисмати 16)
Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох
(3-қисмат)
Бо истинод ба тамоми манобеъи шаръий ба сурати возих мутаважжих мешавемки инсонхо аз хамон ибтидоки бо куфр тоғут ва баъад иймон ба аллох вориди доирайи ислом шуданд ин “итоати” онхо нез ба аллох таоло ва хукмхо ва қавонини аллох таоло мунхасир шуда аст ва ин итоат танхо мухтасси хукмхо ва қавонини аллох таоло аст :
«إِنَّمَا كَانَ قَوْلَ الْمُؤْمِنِينَ إِذَا دُعُوا إِلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ لِيَحْكُمَ بَيْنَهُمْ أَن يَقُولُوا سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا ۚ وَأُولَٰئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ»(نور/51)
Мўъминон хенгомики ба суйи худо ва пайғамбариш фаро хонда шаванд то миёни онон хукм кунад, суханишон танхо ин астки мегуянд: шанидем ва итоат кардем! ва ростгорони воқеий ишонанд.
Дар ин сурат мўъминин “итоати” худишонро ба аллох таоло ( қуръон) ва пайғамбариш ( суннати сахих +улил амри минкум) доданд, ва ба адами пазириши тасаллут ва хокимияти куффор бар худ даъват шуданд ва мутаважжих мешавемки хеч рохи вужуд надорадки аз тариқи он рох, кофари бар мўъмини хокимият дошта бошад ва модомики мўъминон доройи иймони ростин ва кордори шойиста ва бойиста бошанд, харгиз аллох кофаронро бар мўъминон чийра нахохад сохт ва аллох таоло хеч гох барои кофарон нисбат ба ахли иймон рохи тасаллутро боз нахохад кард, чунончи аллох таоло мефармояд:
«وَ لَنْ يجْعَلَ اللَّهُ لِلْكَافِرِينَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ سَبِيلًا» (نساء / 141)
Ин пруса ва системи “итоат” пазирий аз аллох ва росулиш ва нафийи “итоат” аз куффор паёми ба мўъминин медихад ва еки дигар аз усули асосий ва шолудахойи дипломосий ва равобити хорижийи дорул ислом ва хукумати исломий бо дорул куфрхоро маърифий мекунад тахти унвони: асли нафийи сабил ва иззатмадорий барои дорул ислом ва довлати исломийки ба унвони ек хатти қирмиз дар сиёсати хорижийи дорул ислом амали масъулин ва мўъмининро дар амри истиқлол, ровшан ва таъйин мекунад.
Сабил яъни: рох, нафий хам дар инжо яъни: рад, манъ, баста шудан; дар мажмуъ мафхум ва маънойи қоидайи нафий сабил яъни: аллох таоло рохи тасаллути куффор бар дорул исломро манъ карда ва рад мекунад ва хеч рохи қарор надорад астки аз чанин рохи куффори бар дорул ислом ва довлати исломийи он хокимият дошта бошанд, балки тамоми роххоро баста аст. Аллох таоло мефармояд:
«وَلَن یَجْعَلَ اللّهُ لِلْکَافِرِینَ عَلَى الْمُؤْمِنِینَ سَبِیلاً» (نساء / 141)
Ва худованд харгиз рохи барои султайи куффор бар мўъминин қарор нахохад дод ( ва аллох таоло то абад ижоза надодаки кофарон камтарин тасаллути бар мўъминон дошта бошанд ва аллох таоло рохи қарор надодаки аз ин рох куффор бар мўъминин тасаллут пейдо кунанд ва харгиз хеч рохи султайи барои куффор бар мўъминин қарор надода аст).
(идома дорад……..)
