Чигунагийи анжоми омодагийи низомий ба унвони ек вожиби шаръий дар жавомеъи мухталифи мовжуд.
(4- қисмат)
Барои шикаст додани ин сиёсатхойи шайтоний бар хар мусалмон зарурий астки хар фурсатики тамрин кардан барояш мухайё мешавадро ғанимат шуморд ва лозим астки барои он сайъ ва кушиш намояд. Худованди мутаол мефармояд:
«وَمَنْ أَرَادَ الآخِرَةَ وَسَعَى لَهَا سَعْيَهَا وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَأُوْلَئِكَ كَانَ سَعْيُهُمْ مَشْكُورًا» (اسراء/ ۱۹)
Ва хар касики ( дунёйи жовдонайи) охиратро бихохад ва барои ( фарочанг овардани ) он, талоши сазовори онро аз худ нишон дихад, дар холики мўъмин бошад, ин чанин касони, талошишон бесипос ( ва беажр) намемонад. Пас тарки талош ва сайъ дар ин моврид, ба ин маъно хохад будки омода кардани абзор барои жиход тарк шуда аст. Ва ин аз сифоти мунофиқин аст хамонтурики худованди мутаол мефармояд:
«وَلَوْ أَرَادُوا الْخُرُوجَ لَأَعَدُّوا لَهُ عُدَّةً وَلَكِنْ كَرِهَ اللَّهُ انْبِعَاثَهُمْ فَثَبَّطَهُمْ وَقِيلَ اقْعُدُوا مَعَ الْقَاعِدِينَ» (التوبه/ ۴۶)
Замоники ба ин мархала мерасем “ вазъи мовжуд” роххойи мухталифиро бар мо “ тахмил” намуда аст, дар сарзамини дархойи жиход ва қитол бар куффори секуляри хорижий ва муртаддини махаллий боз аст ва махдудияти дар ин замина барои сокинини он вужуд надорад ва мулхақ шудан ба он нез барои касоники қасди хижрат ба ин сарзаминхоро доранд мақдур мебошад. Барои ин даста нез боз дархойи хейр ва баракат боз шуда аст. Аммо дар сарзаминхойи мусалмоннишиники фоқиди ин имконот буда ва ё инки дар дорул куфр ё хатто дорул харб мебошад чигуна метавон ба хифзи иймон ва бовархойи динийи худ ба ин омузишхо ва муқаддамоти жиход даст ёфт? Ба дигар сухани мо замоники дар холатхойи мухталиф қарор мегирем намозро ба унвони ек вожиби айний мутаносиб бо он холат бар по медорем аммо таркиш намекунем; холо чигуна метавон дар бисёри аз сарзаминхо ин “ махдудият” ро ба “ фурсат” табдил намуд?
Шакки нестки хар қовл ё амалики огохона ва аз руйи ихтиёр ва озодийи амал ва бидуни вужуди монеъи мўътабари аз жониби муслимин содир гардадки дар он нусрати куфр ва ширк) минжумла қавонини секуляристий) ва куффор ва мушрикин ( секуляристхо, муртаддин, яхуд ва насоро) бар алайхи муслимин сурат гирад еки аз навоқиси ислом ба шумор меравадки бо асли куфр ба тоғут дар тазод мебошад.
Шакки хам вужуд надорадки низомиён ва нийрухойи амниятий касони хастандки бо ёри ва таъйиди хукуматхо аркони хукми онхо тасбит карда ва қавонини секуляристий ва ғейри шаръийро бо зури аслаха бар мардум тахмил намуда ва муслимини мужохидро ба далили пардохтан ба амри даъват ва жиход дар рохи татбиқи қонуни шариати аллох асир, зиндоний, шиканжа ва ба қатл мерасонанд. Бар ин асос хукми чанин ашхоши хамчун арбобони хатокор, золим ва тоғутишон мебошад. Аллох мутаол дар ин замина мефармояд:
إِنَّ فِرْعَوْنَ وَهَامَانَ وَجُنُودَهُمَا كَانُوا خَاطِئِينَ( قصص/ ۸(
Хамоно фиръавн ва хомон ва сарбозони онхо хатокор буданд.
فَأَخَذْنَاهُ وَجُنُودَهُ فَنَبَذْنَاهُمْ فِي الْيَمِّ فَانظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الظَّالِمِينَ (قصص/ ۴۰(
Пас фиръавн ва сарбозонишро фуру гирифтем ва ононро дар дарё афкондем бинигарки фаржоми кори ситамкорон чигуна буд.
وَالَّذِينَ كَفَرُواْ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ الطَّاغُوتِ (نساء/ ۷۶(
Ва касоники кофар шуданд дар рохи тоғут межанганд.
(идома дорад…….)