Асли нафийи сабил ва иззати исломий. (1) ( қисмати 16)
Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох
(5- қисмат)
Алова бар ин ижмоъи фуқахо ва мусулмонон бар ин астки дар ислом хеч гуна қоидайи мабний бар жоиз будани тасаллути кофарон бар мусалмонон вужуд надорад. Хамчунонки хеч рохи барои куштани амдийи мўъминин бегунохи вужуд надорад, ё хеч рохи барои зино .[1]
кардан вужуд надорад, ё хеч рохи барои жосусий бар алайхи мўъминин ва дорул ислом вужуд надорад, ё хеч рохи барои сукунати ихтиёрий дар миёни секуляристхо ( ё ба забони арабий мушрикин) вужуд надорад, ё хеч рохи барои ширк кардан ба аллох вужуд надорад.
Пас наметавон тасаввур кардки аллох таоло рохиро боқий гузошта бошадки аз он рох куффор битавонанд бар мўъминин тасаллут пейдо кунанд,балки тамоми роххоро жихати тасаллути куффор бар мўъминин баста аст; ва наметавон дар шариати аллох таоло қонуниро пейдо кардки дар он ижоза дода шуда бошадки куффор бар муслимин мусаллат шаванд ва хокимият дошта бошанд балки тамоми оёт ва аходиси росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бар нафийи хокимияти куффор бар мўъминин ва бар нафийи итоат аз куффор ва қавонин ва ахкоми онхо ва бар асоси улув ва озодийи мусалмон аз салатайи куффор бано шуданд. Аллох таоло мефармояд:
وَالْمُؤْمِنُونَ وَالْمُؤْمِنَاتُ بَعْضُهُمْ أَوْلِيَاءُ بَعْضٍ (توبه/71)
Занон ва мардони мўъмин хамма сарпараст ва валийи хамдигар хастанд ва куффор хеч сарпарастий ва вилоятий бар мўъминин надоранд. куффори аслий танхо метавонанд бар куффор сарпарастий ва вилоятий дошта бошанд на бар мўъминин:
وَ الَّذِينَ كَفَرُوا بَعْضُهُمْ أَوْلِياءُ بَعْضٍ إِلَّا تَفْعَلُوهُ تَكُنْ فِتْنَةٌ فِي الْأَرْضِ وَ فَسادٌ كَبِيرٌ (انفال/73)
Ва касоники кофаранд, бархи ёрони ва сарпарастони бархи дигаранд ( ва дар жонибдорий аз ботил ва бар алайхи мўъминон хамраъй ва хамсангаранд. Пас ишонро ба сарпарасти нагиридки) агар чанин накунид фитна ва фасоди азими дар замин руй медихад.
Дар ин замина лозим медонамки бо мисолхойи айний аз манобеъи шаръий бахсро идома дихем:
-Кофар хатто наметавонад ба унвони валий ва сарпарасти духтар ё хохари худишки мусалмон шуда махсуб шавад ва жойгохи валий дар амри издивож аз у салб мешавад. Хатто ибни Қуддома рохимахуллох ва ибни Мунзир рохимахуллох ижмоъи тамоми ахли илм дар миёни [2][3]
тамоми сармазхабхойи исломий мисли Молик ва Шофеъий ва ахли раъй ва ғейрихро баён мекунандки кофар бар духтар ва занони мусалмон вилоят ва сарпарастий надорад. Ва хатто кофар ба [4]
унвони шохид бар ақди издивожи зан ва марди мусалмон пазирофта намешаванд ва ин раъйи ханафий ва моликий ва [5][6]
шофеъий ва ханбалий ва чохор мазхаби маъруф ба ахли суннат [7][8]
аст чун аллох таоло амр мекунадки аз худитон ду марди одил гувох гирид:
وَأَشْهِدُوا ذَوَيْ عَدْلٍ مِنْكُمْ (طلاق/2)
Ва куффор аз мо нестанд. Дар суратики зан аз куффори хали китоб ва мард мусалмон бошад боз дар мазхаби имоми шофеъий[9]
ва ханбалий ва Мухаммад Шайбоний ва дигарон аз ханафийхо [10][11]
боз шохидхойи бар ақд бояд мусалмон бошанд.
(идома дорад……..)
[1] ابوالفضل شکوري، فقه سياسي، ص 330.
[2] تبيين الحقائق للزيلعي (2/99)، / حاشية ابن عابدين (3/77).
[3] قال ابن قدامة: أما الكافر فلا ولاية له على مسلمة بحال بإجماع أهل العلم ـ منهم مالك والشافعي و أبو عبيد وأصحاب الرأي.
[4] الإجماع (ص: 78) قال ابن المنذر: أجمعوا أنَّ الكافِرَ لا يكونُ وليًّا لابنته المسلمةِ . / وقال ابن المنذر: أجمع على هذا كل من نحفظ عنه من أهل العلم.
[5] ((الفتاوى الهندية)) (1/267
[6] ((الكافي)) لابن عبد البر (2/892)، ((مختصر خليل)) (ص: 222
[7] ((روضة الطالبين)) للنووي (7/45).
[8] ((كشاف القناع)) للبهوتي (5/65)، ((مطالب أولي النهى)) للرحيباني (5/82).
[9] ((العزيز شرح الوجيز)) للرافعي (7/517). ويُنظر: ((كفاية الأخيار)) للحصني (ص: 358).
[10] ((كشاف القناع)) للبهوتي (5/66)، ((مطالب أولي النهى)) للرحيباني (5/82).
[11] ((بدائع الصنائع)) للكاساني (2/253).
