نویسنده: admin

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(16-قسمت)

ما بسیار بدتر از حکومتهای بدیل اضطراری اسلامی درتاریخ داشته ایم و الان هم داریم . یک نمونه را برایتان تعریف کنم ممکن است جالب باشد: نقل است  که در دوران مهدی عباسی بادیه‌ نشینی ادعای پیامبری کرد.او را دستگیر کرده نزد خلیفه آوردند.مهدی گفت: آیا تو پیامبری؟ گفت:بله! مهدی پرسید: به سوی چه کسانی مبعوث شده‌ای؟!

گفت: مگر گذاشتید به سوی کسی مبعوث شوم؟ صبح مبعوث شدم، عصر دستگیرم کردید!

حکومتهای بدیل اضطراری اسلامی اینطوری می توانند جلو بسیاری از منکرات را بگیرند. اما حکومتهای کفاری چون دین سکولاریسم و مرتدین محلی چه؟ ادعای خدائی هم کنید کاری به کارتان ندارند و بلکه تحت عنوان آزادی بیان و عقیده و آزادیهای شخصی و غیره راه را برایت باز می کنند.  برای یک مسلمان ضروری است که تشخیص بدهد کدام سیستم آن را به جلو می برد و به خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ و امت واحد و جماعت واحد نزدیک آن  می کند و کدام یکی نه .

نکته ی دیگری که به این حالت اضطرار بر می گردد و از یکپارچگی کنونی مسلمین محافظت می کند این است که در حالتهائی میان یک امیر و رهبر صالح اما ضعیف با یک امیر و رهبر فاجر قوی، مسلمین گیر می کنند که از کدام یکی حمایت کنند؟ کسانی چون امام احمد بن حنبل رحمه الله  سفارش می کنند که جانب امیر فاجر قوی را بگیریم و می گوید: «اما فرد فاجر قوتش برای مسلمانان و فجورش برای نفس خودش است و اما صالح ضعیف صلاحش برای نفسش و ضعفش برای مسلمانان است، پس باید به همراه قوی فاجر قتال نمود و پیامبر صلی­الله علیه وسلم فرموده­اند:«وَإِنَّ اللَّهَ يُؤَيِّدُ هَذَا الدِّينَ بِالرَّجُلِ الْفَاجِر» «خداوند متعال این دین را با فرد فاجر نصرت می­بخشد.»[1]  در اینجا ممکن است متوجه بشویم که چرا در جنگ بین عبدالله بن زبیر آنهمه بزرگوار به خاطر منافع کل جامعه ی مسلمین جانب حاکم فاجر قوی بنی امیه را گرفتند نه جانب عبدالله بن زبیر صالح ضعیف را. نفع حاکم فاجر و قوی بنی امیه  درآن حالت اضطرار برای عموم مسلمین بود و فجورش به خودش بر می گشت.

  مسأله ی دیگری که علما برای این حالتهای اضطراری به آن اشاره کرده اند این است که اگر بین دو امیر یا حکومت بدیل اضطراری اسلامی که مثل هم هستند و در یک سطح قرار دارند جنگی رخ بدهد و یکی با زور اسلحه بر آن یکی غالب بشود آنی که با زور اسلحه پیروز شده است امیر مسلمین و حاکم می شود و جنگ با آن نادرست است.

بله، اگرکیفیت هر دو مثل هم باشد ما می گوییم آنی که با اسلحه و قدرت حاکمیت را در دست گرفته است دیگر قیام شخص دیگری که چیز بهتر از این نمی تواند  بیاورد و چیزی مثل همین می اورد و کیفیتش مثل همین است (قیامش) درست نیست، بلکه بین این چند گروهی که مثل هم هستند – برای جلوگیری کردن از ریخته شدن خون مسلمان و سایر مصیبتهای تفرق و جنگهای داخلی- آنی که زودتر از همه با زور اسلحه قدرت را به دست گرفته است و نظمی را برقرار کرده است بهتر از دیگرانی است که هم کیفیت خودشان مثل اینهاست  و هم شکست خورده اند ؛ برای همین از جنگ با این حاکم و جایگزین کردن چیز دیگری مثل این حمایت نمی کنیم .

ابن حجر عسقلانی رحمه الله در فتح الباری میگوید : «فقها اجماع کرده اند بر واجب بودن پیروی از سلطان متغلب (کسی که با غلبه و شمشیر سلطان شده است) و جهاد کردن همراه با او و اینکه اطاعت کردن از او بهتر است از خروج بر او؛ زیرا غیر این موجب خون ریزی و فتنه می‌گردد»[2]

امام احمد حنبل رحمة الله علیه می گوید : «کسیکه بر آنها با شمشیر (زور و قدرت) غلبه پیدا کرد تا اینکه خلیفه گشت و امیرالمومنین نامیده شد، بر احدی که ایمان به خداوند دارد حلال نیست که بماند (وفات کند) و امام عادل یا ستم کاری نبیند (نداشته باشد) .پس او امیر المومنین است (ولو اینکه با شمشیر هم امیر شده باشد).[3]

با این سخن امام احنبل ممکن است این حدیث رسول الله صلی الله علیه وسلم را بهتر متوجه بشویم که می فرماید: «مَنْ مَاتَ لا بَيْعَةَ عَلَيْهِ مَاتَ مَوْتَةَ جَاهِلِيَّةٍ »[4] یا «مَنْ خَلَعَ يَدًا مِنْ طَاعَةٍ لَقِيَ اللَّهَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ لا حُجَّةَ لَهُ “. قَالَ:” وَمَنْ مَاتَ وَلَيْسَ فِي عُنُقِهِ بَيْعَةٌ مَاتَ مَيْتَةً جَاهِلِيَّةً» .[5] کسی که دست از فرمانبرداری بکشد (بیعت خود را بشکند) در مواجهه با خداوند در روز قیامت؛ دلیلی بر عملش نخواهد داشت و همچنین کسی که بمیرد و بیعتی بر گردن خود نداشته باشد؛ به مرگ جاهلی مرده است.

(ادامه دارد……..)

---

[1] (سنن دارمی ـ باب : «ان الله يؤيد هذا الدين بالرجل الفاجر» ـ صحفه ۳۱۴ ـ شماره ۲۵۱۷ 

[2] شرح النووى جلد ۱۲ ص۲۲۹

[3] اصول السنه-امام احمد- المعتمدا في أصول الدين ص ۲۳۸- الأحكام السلطانية لأبي يعلى صفحه۲۰ -طبقات الحنابلة لأبي‌يعلى (جلد ۱ ص ۲۴۱-۲۴۶)- في اعتقاد أهل السنة- اللالكائي جلد۱ صفحه۱۶۰

[4] مسلم في صحيحه (1851)

[5] رواه مسلم

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(60- қисмат)

Дар миёни тамоми ин улумики баъди аз

فَاعْلَمْ أَنَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا اللَّهُ. (محمد/19)

қарор гирифтанд, илми огохи ба фахми дин ва ба манзури ёд додани дин дар увлавияти аввал аст, то инки жомеъа ба хадди худкафоий бирасад, ва ба дунболи он улуми дигар мутаносиб бо ниёзи жомеъа дар даражоти баъдий қарор мегиранд. Замоники росулуллох саллаллоху алайхи васаллам жиход фи сабилиллахро интури бар ибодати дар хона бартари медихад:

فَإِنَّ مُقَامَ أَحَدِكُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَفْضَلُ مِنْ صَلَاتِهِ فِي بَيْتِهِ سَبْعِينَ عَامًا، أَلَا تُحِبُّونَ أَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَكُمْ وَيُدْخِلَكُمْ الْجَنَّةَ؟ اغْزُو فِي سَبِيلِ اللَّهِ؛ مَنْ قَاتَلَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَوَاقَ نَاقَةٍ وَجَبَتْ لَهُ الْجَنَّةُ. [1]

Жойгохи хар ек аз шумо дар рохи худо бехтар аст аз хафтод сол намоз хондан дар хонаш, магар намехохид худованд шуморо биёмузад ва вориди бехишт кунад? Дар рохи худо жанг ва ғазва кунид, хар касики ба андоза шир гирифтани ек шутур дар рохи худо бижангад бехишт бар у вожиб мешавад.

Дар жойи дигари росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хориж шудан барои ёдгири илмро то замоники шахс бармегардад ба унвони “фи сабилиллах” маърифий карда аст ва мефармояд:

مَنْ خَرَجَ فِي طَلَبِ الْعِلْمِ فَهُوَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ حَتَّى يَرْجِعَ.[2]

Ва инхам ровшангарий ва тафсири ояйи:

: وَمَا کَانَ الْمُؤْمِنُونَ لِیَنفِرُواْ کَآفَّةً فَلَوْلاَ نَفَرَ مِن کُلِّ فِرْقَةٍ مِّنْهُمْ طَآئِفَةٌ لِّیَتَفَقَّهُواْ فِی الدِّینِ وَلِیُنذِرُواْ قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُواْ إِلَیْهِمْ لَعَلَّهُمْ یَحْذَرُونَ ‏(توبه/122)

аст. Бо тамоми ин ахвол баъди аз иймон ва шаходат ба “ ла илаха иллаллох ва Мухаммадур росулуллох” хеч фарзи болотар аз дафъи душмани соили кофари нестки сарзаминхойи муслиминро ишғол карда аст ва тамоми улум бояд дар хидмати дафъи ин душмани соил бошанд.

Ин хамон жойгохи ва хамон илми астки собиқунал аввалун хар қовми бояд онро ёд бигиранд ва худишонро бидуни таважжух ба сарзанишхойи роиж

«وَلَا يَخَافُونَ لَوْمَةَ لَائِمٍ»

Сипари заработи мухолифин кунанд ва ба унвони еки аз шартхойи вахдати огохона, хадафманд ва харакатий ёд бидиханд, ва хавосишон бошадки ин увлавият банди шаръийро ба хам назананд, ва шайтон ононро ба увлавиятхойи баъди машғул ва дилхуш накунад то аз увлавияти аслий ғофил бишаванд, чун инхам еки аз дасисахойи шайтон аз оғоз то қиёмат аст:

تَاللّهِ لَقَدْ أَرْسَلْنَا إِلَى أُمَمٍ مِّن قَبْلِکَ فَزَیَّنَ لَهُمُ الشَّیْطَانُ أَعْمَالَهُمْ فَهُوَ وَلِیُّهُمُ الْیَوْمَ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِیمٌ ‏(نحل/63)

Ба аллох сўганд! Мо ( пайғамбарони) ба суйи миллатхойи пеш аз ту фристодем ва шайтон корхойи ( зишти) ишонро дар назаришон орост ва имруз шайтон сарпарасти инхост ва азоби дардноки доранд.

Бахам задани ин увлавият банди дар улум занги хатари ва талбиси иблисиеки хийлихо ба он ахамият намедиханд, ва ба рохати шайтон ононро ба увлавиятхойи баъдий дилхуш ва машғул мекунад, ва миёни вожиб ва мустахаб ононро ба мустахаб дилхуш мекунад, ва миёни хуб ва хубтарро ба хуб дилхуш мекунад то ба хубтар машғул нашаванд, ва ин садамайи бузурги ба худи шахс ва жомеъайи муслимин аст, ва ошкоро шахсро аз собиқунал аввалун,ва бим дихандагони айний ва илмий, ва махдиён ва собиқинал билхойротики бояд мужаддади шариати аллох дар миёни қовми худишон бошанд махрум мекунад, ва ононро ба чизхойи дигари машғул ва дилхуш мекунад.

Мо читури душманшиносий ва даража банди шаръий ононро аз аллох гирифтем, ба хамин шева даража банди ва увлавият банди улумимонро хам танхо аз аллох мегирем, ва онтури пеш меравемки аллох хоста, на онтурики шайтон аз рохи мейл ва  хавасхойи нафсоний худимон бароимон муфид жилваш медихад.

(идома дорад………)

---

[1]أخرجه الترمذي في سننه ج 4/ص 181/ح 1650، و الإمام أحمد في مسنده ح9407و10407. و الحاكم في مستدركه ج2/ص78/ح2382. و البيهقي في سننه الكبرى ج9/ص161/ح18284 وفي شعب الإيمان 4 / 15. وذكره قال الحافظ فى ” الفتح ” في شرح حديث البخاري رقم 2786 وقال: حسنه الترمذى و صححه الحاكم .وقال الحافظ الهيثمي في “المجمع”:” رواه البزار ورجاله ثقات” . وأورده الألباني رحمه الله في “السلسلة الصحيحة” 2 / 603 رقم 902

[2]رواه الترمذي والضياء وحسنه الألباني.

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(59-қисмат)

” ‏بَلِ السَّاعَةُ مَوْعِدُهُمْ وَالسَّاعَةُ أَدْهَى وَأَمَرُّ‏”

Балки қиёмат ваъдагохи онхо аст ва қиёмат сахттар ва талхтар аст. Ва сурайи бақара ва нисо нозил нашуда аст магар онки ман пеши пайғамбар будам ровий гуфт: уммул мўъминин мусхаф ( қуръон) ро барои у овард ва сураиро бар у хонд.

Ин хамон масири сахих ва хадафманд астки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва асхоби бузургвориш барои тағйири дар афрод ва жомеъа онро тибқи барнома ва нақшахойи аллох тей карданд, ва иймон ва яқинро дар дилхоишон мустахкам ва пулодин сохтанд. Абу Бакр ибни Иёш мегуяд:

مَا سَبَقَكُمْ أَبُو بَكْرٍ بِفَضْلِ صَلَاةٍ وَلَا صِيَامٍ وَلَكِنْ بِشَيْءِ وَقَرَ فِي قَلْبِهِ ” . وَهُوَ الْيَقِينُ وَالْإِيمَانُ. [1]

Абу Бакр бо намоз ва руза аз шумо жилов намеофтод балки бо яқин ва иймоники дар қалбиш ором гирифта буд бар шумо пеша гирифта аст.

Тей кардани ин масир дар омузиш, яъни: омода созийи қалб ва фарохам кардани заминахойи амали огохона ва довталабона ба қонуни шариати аллох, ва харакат ба самт ва суйи вахдати огохона, хадафманд ва харакатий; халофи ин яъни: дар масири иштибох харакат кардан. Барои хамин астки бисёри аз асхоб ин равишхойи иштибохики хам акнун хам дар миёни бисёри аз муслимин астро ба унвони ек осиби жиддий гушзад карданд:

-ибни Масъуд розиаллоху анху мегуяд:

• : إنا صُعِّب علينا حفظ ألفاظ القرآن وسُهِّل علينا العمل به، وإن مَنْ بعدنايُسَهَّل عليهم حفظ القرآن ويُصَعَّب عليهم العمل به.[2]

-Абдуллох ибни Умар розиаллоху анхума мегуяд:

• ” لَقَدْ عِشْنَا بُرْهَةً مِنْ دَهْرٍ وَأَحَدُنَا يَرَى الْإِيمَانَ قَبْلَ الْقُرْآنِ، وَتَنْزِلُ السُّورَةُ عَلَى مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَنَتَعَلَّمُ حَلَالَهَا وَحَرَامَهَا، وَأَمْرَهَا وَزَاجِرَهَا، وَمَا يَنْبَغِي أَنْ نُوقَفَ عِنْدَهُ مِنْهَا، كَمَا تَعَلَّمُونَ أَنْتُمُ الْيَوْمَ الْقُرْآنَ، ثُمَّ لَقَدْ رَأَيْتُ الْيَوْمَ رِجَالًا يُؤْتَى أَحَدُهُمُ الْقُرْآنَ قَبْلَ الْإِيمَانِ، فَيَقْرَأُ مَا بَيْنَ فَاتِحَتِهِ إِلَى خَاتِمَتِهِ، وَلَا يَدْرِي مَا أَمْرُهُوَلَا زَاجِرُهُ، وَلَا مَا يَنْبَغِي أَنْ يَقِفَ عِنْدَهُ مِنْهُ وَيَنْثُرُهُ نَثْرَ الدَّقْلِ “[3]

-Жундуб розиаллоху анху мегуяд:

• كُنَّا مَعَ نَبِيِّنَا – صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ- فِتْيَانًا حَزَاوِرَةَ، فَتَعَلَّمْنَا الْإِيمَانَ قَبْلَ أَنْ نَتَعَلَّمَ الْقُرْآنَ، ثُمَّ تَعَلَّمْنَا الْقُرْآنَ فَنَزْدَادُ بِهِ إِيمَانًا، فَإِنَّكُمُ الْيَوْمَ تَعَلَّمُونَ الْقُرْآنَ قَبْلَ الْإِيمَانِ .

-Хузайфа мегуяд:

• إنَّا آمَنَّا وَلَمْ نَقْرَأْ الْقُرْآنَ وَسَيَجِيءُ قَوْمٌ يَقْرَءُونَ الْقُرْآنَ وَلَا يُؤْمِنُونَ[4]

Омузиши ахкоми қуръон ва суннат қабли аз омузиши иймон хамон масири иштибохи астки иддайи бидуни тафажжух ба марохили парвариши ва омузишийи ислом ва бидуни таважжух ба ихторхо ва хашдорхойи шогирдони росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хануз доранд тейиш мекунанд.

Барои инки битавонем бидуни таважжух ба жинсият ё босавод будан ё набудан, касониро тўлид кунемки ба он илм дода шуда аст ва танхо инхо хастандки аз аллох метарсанд ва хаши доранд:

: إِنَّمَا يَخْشَى اللَّهَ مِنْ عِبَادِهِ الْعُلَمَاءُ (فاطر/28)

Бояд масириро биравемки аллох хоста ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва асхобиш рафтанд. Бале агар мехохем аллох аз мо рози бошад ин хамон масири астки бояд бо табаъият ба эхсон аз сабиқунал аввалун дар он қадам бигузорем ва тейиш кунем:

: وَالسَّابِقُونَ الأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَالأَنْصَارِوَالَّذِينَ اتَّبَعُوهُمْ بِإِحْسَانٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ (توبه/100)

Пешгомони нухустини мухожирон ва ансор ва касоники ба ники равиши ононро дар пеш гирифтанд ва рохи ишонро ба хуби пеймуданд, худованд аз онон хушнуд аст ва ишон хам аз худо хушнуданд.

Тамоми улуми дигарики вужуд доранд ва мумкин аст садхо ва балки хазорон илмро шомил бишавад аллох таоло танхо бахши бисёр ночизи аз онро дар ихтиёри инсонхо қарор дода аст:

وَمَا أُوتِيتُمْ مِنَ الْعِلْمِ إِلَّا قَلِيلًا (اسراء/85)

Бо вужуди ин дониши камики дар ин замина нез ба инсон дода шуда аст боз инсонхо дар касби он дар ек сатх ва даража нестанд ва хеч каси дар хеч ек аз ин улум наметавонад нихояти онро ба даст биёварад. Чиро? Чун:

وَفَوْقَ كُلِّ ذِي عِلْمٍ عَلِيمٌ‏ (یوسف/76)

Болотар аз хар олими, олимтар вужуд дорад. Аммо ин ба маъни камбахо додан ба ин улум нест, балки инхо танхо дар баробари илми “ ла илаха- иллаллох” ва куфр ба тоғут ва иймон ба аллох ва омадагихойи қалбий, камбахо хастанд ва дар даражоти пойинтари қарор доранд, ва гарна агар ду мусалмон еки танхо дунболи ибодатхойи шахсийи худиш бошад аммо ек мусалмони дигар он бахшироки он мусалмон ба ибодатхойи шахсий ва мустахаб додаро ба талаби ин улум бидихад ва дар касби хамин “ улуми даража чандум” талош кунад ба чанон бартари даст пейдо мекунадки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуда аст:

: ” فَضْلُ الْعَالِمِ عَلَى الْعَابِدِ كَفَضْلِي عَلَى أَدْنَاكُمْ ” [5]

Фазилати олим бар обид чун фазилати ман бар камтарини шумост.

(идома дорад……..)

---

[1]مجموع الفتاوى 2/285

[2]الجامع لأحكام القرآن (1/40)

[3]رواه الطبراني في الأوسط، قال الحاكم وقال : صحيح على شرط الشيخين، ولا أعلم له علة ووافقه الذهبي أنظر : المستدرك على الصحيحين 1/35

[4]الفتاوى لشيخ الإسلام 6/ 650

[5]روه الترمذی ،رقم حدیث 2628 وصححه الألباني.

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(15-қисм)

Бу шахс ўзини нафсига зарар етказади ва уни фожирлиги хам ўзига ё гурухига ва хизбига ё мазхабига етади, бошқа мусулмонларни устига юкланмайди, мана бу ишларни зарари бир фожирроқ амир ёки ташқи ошкор кофир ва муртадлар мусулмонларга етказиши мумкин бўлган зарардан кўра жуда хам камроқ хисобланади, мана бу зарурат  холатида бу шахсни ё бу қавмни ўрнига қўйса бўладиган солих ўринбосар хам мавжуд бўлмаслиги мумкин. Мана бу фожир шахсга ё гурухга  ва хизбга ва қавмга ва фожир мазхабга сабр-тоқат қилинишини далили шуки, уни фасоди уни ўзидан кўра фожирроқ кимсадан ё ошкор кофирдан,муртадлардан кўра мусулмонлар учун камроқдур, унга сабр-тоқат қилишни натижасида каттароқ фасодни дафъ қилинади.

Энди мана бу фожир  шахс ё қавм ё хизб ё давлат уларнинг хамзабони бўладими ё мазхабдошими ё йўқми, буни фарқи йўқ, бу ердаги энг мухим нарса, у фожир бўлса хам  мусулмон, уни нажодини ё уни мазхабини бизларга фарқи йўқ. Чунки баъзилар изтирорий холатда ўзини мазхабидаги фожир кишига сабр-тоқат қилишади, аммо бошқа мазхабникига тоқат қилишмайди.

 Хатто баъзи биродарларимиз мана бундай изтирорий холатда, ана ўшанча мусулмонларнинг диёрлари насронийлар ва ташқи секуляр кофирлар, яхудлар, махаллий муртадлар  томонидан ишғол қилинганига қарамасдан,ўзлари вужудга келтирган бахоналар билан, масалан сафларни гунохкорлардан,фожирлардан, фикри ва рафтори  булғанган кимсалардан  холи бўлишлиги , сафни пок бўлиши ва бошқалар сабабли мусулмонларни  химоя қилишмайди ва муттахид душманга қарши мусулмонларнинг муттахид жибхасида иштирок этишмайди, мана буни ўзи хам бошқа бир қолибдаги, шаклдаги фикрий булғанишдур.   

Росулуллох саллаллоху алайхи васалламни хадисларига кўра равшан бўлган нарса шуки, мана бу изтирорий бадал хукуматлар хам катта суратда икки дастага “мулкан аззан” ва “мулкан жабарийян”га тақсим бўлишади.  Мана бу икки навни хар бири хам аллохни шариатидаги мақсадларга ва хадафларга яқинроқ ё узоқроқ  бўлишига қараб ўзини ичида турли-хил дасталарга ва хилма-хил кайфиятларга тақсим бўлади. Бирини зулми кўпроқ ва бошқасиники  камроқ, бири исрофкор ва бошқаси  эса ундай эмас, бирини кайфияти яхшироқ ва бошқасиники ундан баттарроқ, бирини холислиги кўпроқ ва бошқасиники эса камроқ, хулоса қилиб айтганда уларни хар бирини нуқсони бор ва улар яна қайтадан нубувват манхажига асосланган хилофатга айланмагунларича улардаги нуқсонлар, айблар бартараф бўлмайди.

Шу сабабли хам дуч келган мана бундай изтирорий холатда бу султонларнинг,шохларнинг мункар ишларига сабр қилиш керак бўлади:

 مَنْ كَرِهَ مِنْ أَمِيرِهِ شَيْئًا (و فی روایه : من رَأَي من أَمِيرِهِ شيئا يَكْرَهُهُ) فَلْيَصْبِرْ عَلَيْهِ، فَإِنَّهُ لَيْسَ أَحَدٌ مِنَ النَّاسِ خَرَجَ مِنَ السُّلْطَانِ شِبْرًا، فَمَاتَ عَلَيْهِ إِلَّا مَاتَ مِيتَةً جَاهِلِيَّةً

Бир киши агар хокимини ёмон кўрса ё унда ўзи ёмон кўрган нарсани кўрса, унга сабр-тоқат қилиши керак. Хар қандай киши ўзини султонидан бир қарич узоқлашса, жохилият ўлимида дунёдан кетибди. Шу нарса аниқки, мана бу хоким билан бир дастурхонда бўлганлиги ё уни хуник сифатларига рози бўлганлиги учун унга сабр-тоқат қилинмайди, балки бу бизларнинг изтирорий холатга тушиб қолганлигимиз ва бундан кўра яхшироқ бадалга эга эмаслигимиз сабабли, мана бу бадалдан яхшироғини қўлга киритмагунимизча сабр-тоқат қиламиз ва вазиятни бунданда баттарроқ ва фосидроқ қилмаймиз.

Ана ўша даврга етгунимизга қадар бизлар шуни айта оламизки, Умар ибни Абдулазизни хукумати мана бу тарафлар бўйича маъмун аббосийни хукуматидан яхшироқ ва Умар ибни Абдулазизни хукумати мана бу замина бўйича юқорироқ даражада туради ва маъмунни хукумати эса бу заминада баттарроқ даражада жойлашган. 

Бир мусулмон кишининг аслий мақсади мана бу изтирорий бадал хукуматлар равишидан ўтиб яна қайтадан нубувват манхажига асосланган хилофатга айланиш ва бу изтирорий холатдан чиқиб кетишдур, аммо агар иккита изтирорий бадал хукуматдан бирини танлашга ва улардан бирини химоя қилишга  мажбур бўлиб қолсак, хақга ва аллохни шариатидаги қонунларга ва нубувват манхажига асосланган хилофатга яқинроғини химоя қиламиз. Биз кайфияти яхшироғини ва бизларни олдинга олиб борадиганини ва нубувват манхажига асосланган хилофатга яқинроғини химоя қиламиз, кайфияти баттарроғини ва бизларни орқага тортадиганини ва бизларни  нубувват манхажига асосланган хилофатдан узоқлаштирадиганидан четланамиз.

Мана бундай холатда агар иккита исломий изтирорий бадал хукуматни ўртасида “хукуматни кайфияти” бўйича жанг содир бўлса, бизларни орқага тортадигани ва нубувват манхажига асосланган хилофатга томон харакатимизга монеъ бўладигани ахли бағий хисобланади.

 وَإِن طَائِفَتَانِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ اقْتَتَلُوا فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُمَا ۖ فَإِن بَغَتْ إِحْدَاهُمَا عَلَى الْأُخْرَىٰ فَقَاتِلُوا الَّتِي تَبْغِي حَتَّىٰ تَفِيءَ إِلَىٰ أَمْرِ اللَّهِ ۚ فَإِن فَاءَتْ فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُمَا بِالْعَدْلِ وَأَقْسِطُوا ۖ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُقْسِطِينَ(حجرات/9)

(эй мўъминлар), агар мўъминлардан бўлган икки тоифа (бир-бирлари билан) урушиб қолсалар дархол уларнинг ўртасини ўнглаб қўйинглар! Энди агар улардан бирови иккинчисининг устига тажовуз қилса, бас то (тажовузкор тоифа) аллохнинг амрига қайтгунича сизлар тажовуз қилган (тоифа) билан урушинглар! энди агар у (тоифа тажовузкорликдан) қайтса, сизлар дархол уларнинг ўртасини адолат билан ўнглаб қўйинглар. (Мудом) адолат қилинглар! Зеро аллох адолат қилгувчиларни  суюр.

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(15- قیسم)

بُو شَخص اوُزِینِی نَفسِیگه ضَرَر یِیتکَه زَه دِی وَ اوُنِی فاجِرلِیگِی هَم اوُزِیگه یا گوُرُوهِیگه وَ حِزبِیگه یا مَذهَبِیگه یِیتَه دِی، باشقَه مُسُلمانلَرنِی اوُستِیگه یوُکلَنمَیدِی، مَنَه بوُ اِیشلَرنِی ضَرَرِی بِیر فاجِرراق اَمِیر یاکِی تَشقِی آشکار کافِر وَ مُرتَدلَر مُسُلمانلَرگه یِیتکَه زِیشِی موُمکِین بوُلگن ضَرَردَن کوُرَه جوُدَه هَم کَمراق حِسابلَه نَه دِی، مَنَه بُو ضَرُورَت حالَتِیدَه بوُ شَخصنِی یا بُو قَومنِی اوُرنِیگه قوُیسَه بوُلَه دِیگن صالِح اوُرِینباسَر هَم مَوجُود بوُلمَسلِیگِی موُمکِین. مَنَه بوُ فاجِر شَخصگه یا گوُرُوهگه وَ حِزبگه وَ قَومگه وَ فاجِر مَذهَبگه صَبر- طاقَت قِیلِینِیشِینِی دَلِیلِی شوُکِی، اوُنِی فَسادِی اوُنِی اوُزِیدَن کوُرَه فاجِرراق کِیمسَه دَن یا آشکار کافِردَن،مُرتَدلَردَن کوُرَه مُسُلمانلَر اوُچُون کَمراقدوُر،اوُنگه صَبر- طاقَت قِیلِیشنِی نَتِیجَه سِیدَه کَتتَه راق فَسادنِی دَفع قِیلِینَه دِی.

اَیندِی مَنَه بُو فاجِر شَخص یا قَوم یا حِزب یا دَولَت اوُلَرنِینگ هَمزَبانِی بوُلَه دِیمِی یا مَذهَبداشِیمِی یا یوُقمِی، بوُنِی فَرقِی یوُق، بُو یِیردَگِی اِینگ مُهِم نَرسَه، اوُ فاجِر بوُلسَه هَم مُسُلمان، اوُنِی نَجادِینِی یا اوُنِی مَذهَبِینِی بِیزلَرگه فَرقِی یُوق. چُونکِی بَعضِیلَر اِضطِرارِی حالَتدَه اوُزِینِی مَذهَبِیدَگِی فاجِر کِیشِیگه صَبر- طاقَت قِیلِیشَه دِی، اَمّا باشقَه مَذهَبنِیکِیگه طاقَت قِیلِیشمَیدِی.

  حَتَّی بَعضِی بِرادَرلَرِیمِیز مَنَه بوُندَی اِضطِرارِی حالَتدَه،اَنَه اوُشَنچَه مُسُلمانلَرنِینگ دِیارلَرِی نَصرانِی وَ تَشقِی سِکوُلار کافِرلَر، یَهُودلَر، مَحَلِّی مُرتَدلَر تامانِیدَن اِیشغال قِیلِینگه نِیگه قَرَمَسدَن، اوُزلَرِی وُجُودگه کِیلتِیرگن بَهانَه لَر بِیلَن، مَثَلاً صَفلَرنِی گوُناهکاردَن،فاجِرلَردَن، فِکرِی وَ رَفتارِی بوُلغَنگن کِیمسَه لَردَن حالِی بوُلِیشلِیگِی، صَفنِی پاک بوُلِیشِی وَ باشقَه لَر سَبَبلِی مُسُلمانلَرنِی  حِمایَه قِیلِیشمَیدِی وَ مُتَّحِد دُشمَنگه قَرشِی مُسُلمانلَرنِینگ مُتَّحِد جِبهَه سِیدَه اِیشتِراک اِیتِیشمَیدِی، مَنَه بوُنِی اوُزِی هَم باشقَه بِیر قالِیبدَگِی، شَکلدَگِی فِکرِی بوُلغَه نِیشدوُر.

رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی حَدِیثلَرِیگه کوُرَه رَوشَن بُولگن نَرسَه شوُکِی، مَنَه بُو اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتلَر هَم کَتتَه صُورَتدَه اِیککِی دَستَه گه  «مُلْكًا عَاضًّا» و «مُلْكًا جَبْرِيّاً» گه تَقسِیم بوُلِیشَه دِی. مَنَه بُو اِیککِی نَوعنِی  هَر بِیرِی هَم اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی مَقصَدلَرگه وَ هَدَفلَرگه یَقِینراق یا اوُزاقراق بوُلِیشِیگه قَرَب اوُزِینِی اِیچِیدَه توُرلِی- هِیل دَستَه لَرگه وَ هِیلمَه – هِیل کَیفِیَتلَرگه تَقسِیم بوُلَه دِی. بِیرِینِی ظُلمِی کوُپراق وَ باشقَه سِینِیکِی کَمراق، بِیرِی اِصرَافکار وَ باشقَه سِی اِیسَه اوُندَن اِیمَس، بِیرِینِی کَیفِیَتِی یَحشِیراق وَ باشقَه سِینِیکِی اوُندَن بَتتَرراق، بِیرِینِی حالِصلِیگِی کوُپراق وَ باشقَه سِینِیکِی اِیسَه کَمراق، حُلاصَه قِیلِیب اَیتگندَه اوُلَرنِی هَر بِیرِینِی نُقصانِی بار وَ اوُلَر یَنَه قَیتَه دَن نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَتگه اَیلَنمَه گوُنلَرِیچَه اوُلَردَگِی نُقصانلَر، عَیبلَر بَرتَرَف بوُلمَیدِی.

شُو سَبَبلِی هَم دوُچ کِیلگن مَنَه بوُندَی اِضطِرارِی حالَتدَه بُو سُلطانلَرنِینگ، شاهلَرنِینگ مُنکَر اِیشلَرِیگه صَبر قِیلِیش کِیرَک بوُلَه دِی: مَنْ كَرِهَ مِنْ أَمِيرِهِ شَيْئًا (و فی روایه : من رَأَي من أَمِيرِهِ شيئا يَكْرَهُهُ) فَلْيَصْبِرْ عَلَيْهِ، فَإِنَّهُ لَيْسَ أَحَدٌ مِنَ النَّاسِ خَرَجَ مِنَ السُّلْطَانِ شِبْرًا، فَمَاتَ عَلَيْهِ إِلَّا مَاتَ مِيتَةً جَاهِلِيَّةً[1]  بِیر کِیشِی اَگر حاکِمِینِی یامان کوُرسَه یا اوُندَه اوُزِی یامان کوُرگن نَرسَه نِی کوُرسَه، اوُنگه صَبر- طاقَت قیلیشی کیرک. هَر قَندَی کِیشِی اوُزِینِی سُلطانِیدَن بِیر قَرِیچ اوُزاقلَشسَه، جاهِیلِیَت اوُلِیمِیدَه دُنیادَن کِیتِیبدِی. شوُ نَرسَه اَنِیقکِی، مَنَه بوُ حاکِم بِیلَن بِیر دَستوُرخاندَه بوُلگنلِیگِی یا اوُنِی حوُنِیک صِیفَتلَرِیگه راضِی بوُلگنلِیگِی اوُچُون اوُنگه صَبر- طاقَت قِیلِینمَیدِی، بَلکِی بوُ بِیزلَرنِینگ اِضطِرارِی حالَتگه توُشِیب قالگنلِیگِیمِیز وَ بوُندَن کوُرَه یَحشِیراق بَدَلگه اِیگه اِیمَسلِیگِیمِیز سَبَبلِی، مَنَه بُو بَدَلدَن یَحشِیراغِینِی قوُلگه کِیرِیتمَگوُنِیمِیزچه صَبر- طاقَت قِیلَه مِیز وَ وَضِیعیَتنِی بوُندَندَه بَتتَرراق وَ فاسِدراق قِیلمَیمِیز.

 اَنَه اوُشَه دَورگه یِیتگوُنِیمِیزگه قَدَر بِیزلَر شوُنِی اَیتَه آلَه مِیزکِی، عُمَر اِبنِ عَبدُالعَزِیزنِی حُکوُمَتِی  مَنَه بُو طَرَفلَر بوُیِیچَه مَعمُون عَبّاسِینِی حُکوُمَتِیدَن یَحشِیراق وَ عُمَر اِبنِ عَبدُالعَزِیزنِی حُکوُمَتِی مَنَه بُو زَمِینَه بوُیِیچَه یوُقارِیراق دَرَجَه دَه توُرَه دِی وَ مَعمُوننِی حُکوُمَتِی اِیسَه بُو زَمِینَه دَه بَتتَرراق دَرَجَه دَه جایلَشگن.

بِیر مُسُلمان کِیشِینِینگ اَصلِی مَقصَدِی مَنَه بُو اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتلَر رَوِیشِیدَن اوُتِیب یَنَه قَیتَه دَن نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَتگه اَیلَه نِیش وَ بوُ اِضطِرارِی حالَتدَن چِیقِیب کِیتیِشدوُر، اَمّا اَگر اِیککِیتَه اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتدَن بِیرِینِی تَنلَشگه وَ اوُلَردَن بِیرِینِی حِمایَه قِیلِیشگه مَجبُور بوُلِیب قالسَک،حَقگه وَ اَلله نِی  شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرگه وَ نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَتگه یَقِینراغِینِی حِمایَه قِیلَه مِیز. بِیز کَیفِیَتِی یَحشِیراغِینِی وَ بِیزلَرنِی آلدِینگه آلِیب بارَه دِیگه نِینِی وَ نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَتگه یَقِینراغِینِی حِمایَه قِیلَه مِیز، کَیفِیَتِی بَتتَرراغِینِی وَ بِیزلَرنِی آرقَه گه تارتَه دِیگه نِینِی وَ بِیزلَرنِی نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَتدَن اوسزاغلَشتِیرَه دِیگه نِیدَن چِیتلَه نَه مِیز.

 مَنَه بوُندَی حالَتدَه اَگر اِیککِیتَه اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتنِی اوُرتَه سِیدَه ” حُکوُمَتنِی کَیفِیَتِی” بوُیِیچَه جَنگ صادِر بُولسَه، بِیزلَرنِی آرقَه گه تارتَه دِیگه نِی وَ نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَتگه تامان حَرَکَتِیمِیزگه مانِع بوُلَه دِیگه نِی اَهلِی بَغِی حِسابلَه نَه دِی. 

وَإِن طَائِفَتَانِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ اقْتَتَلُوا فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُمَا ۖ فَإِن بَغَتْ إِحْدَاهُمَا عَلَى الْأُخْرَىٰ فَقَاتِلُوا الَّتِي تَبْغِي حَتَّىٰ تَفِيءَ إِلَىٰ أَمْرِ اللَّهِ ۚ فَإِن فَاءَتْ فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُمَا بِالْعَدْلِ وَأَقْسِطُوا ۖ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُقْسِطِينَ(حجرات/9)       ( اَی مُؤمِنلَر)، اَگر مُؤمِنلَردَن بوُلگن اِیککِی طائِفَه (بِیر- بِیرلَرِی بِیلَن) اوُرُوشِیب قالسَه لَر دَرحال اوُلَرنِینگ اوُرتَه سِینِی اوُنگلَب قوُیِینگلَر! اِیندِی اَگر اوُلَردَن بِیراوِی اِیککِینچِیسِینِینگ اوُستِیگه تَجاوُز قِیلسَه، بَس تا (تَجاوُزکار طائِفَه) اَلله نِینگ اَمرِیگه قَیتگوُنِیچَه سِیزلَر تَجاوُز قِیلگن (طائِفَه) بِیلَن اوُرُوشِینگلَر! اِیندِی اَگر اوُ (طائِفَه تَجاوُزکارلِیکدَن) قَیتسَه، سِیزلَر دَرحال اوُلَرنِینگ اوُرتَه سِینِی عَدالَت بِیلَن اوُنگلَب قوُیِینگلَر. (مُدام) عَدالَت قِیلِینگلَر! زِیرا اَلله عَدالَت قِیلگوُچِیلَرنِی سوُیوُر.

(دوامی بار…….)

---

[1] متفق علیه

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

15-قسمت)

این شخص به نفس خودش ضرر کرده است و فجورش هم به خودش یا گروهش و حزبش یا مذهبش بر می گردد و بر دیگر مسلمین تحمیل نمی شود، و ضرر این، بسیار کمتر از ضرری است که یک امیر فاجرتر یا کفارآشکار خارجی و مرتدین ممکن است به مسلمین وارد کنند، و در این حالتِ ضرورت، جایگزین صالحی هم برای  این شخص یا این قوم وجود نداشته باشد . تحمل این شخص فاجر یا گروه و حزب و قوم و مذهب فاجر به این دلیل است که مفسده اش از فاجرتر از خودش یا از کافر آشکار و مرتدین برای مسلمین کمتراست، و با تحمل این، مفسده ای بزرگتر دفع می شود.

این هم فرق نمی کند این شخص یا قوم یا حزب و دولت فاجر یک همزبان و هم مذهبت است یا نه، مهم این است یک مسلمان فاجری است و نژاد و مذهبش هم فرقی برای  ما ندارد. چون بعضی ها هستند در حالتِ اضطرار، فاجر درون مذهبی خودشان را  تحمل می کنند اما مال مذاهب دیگری را نه.

  حتی عده ای از برادران ما در این حالت اضطراری که پیش آمده است و آنهمه سرزمینهای مسلمین توسط نصرانیها و کفار سکولار خارجی و یهود و مرتدین محلی اشغال شده است به بهونه های من درآوردی مثل خالی بودن صف از گنهکاران و فاجران و الوده شده های فکری و رفتاری و پاک بودن صف و غیره پشت مسلمین راخالی می کنند و درجبهه ی متحد مسلمین بر علیه دشمنان متحد شرکت نمی کنند که این هم یک نوع آلودگی فکری است در شکل و قالب دیگری . 

از احادیث رسول الله صلی الله علیه وسلم روشن است که این حکومتهای بدیل اضطراری هم  به صورت کلان به دو دسته ی «مُلْكًا عَاضًّا» و «مُلْكًا جَبْرِيّاً» تقسیم می شوند . هر کدام از این دو نوع هم به نسبتی که به اهداف و مقاصد شریعت الله نزدیکتر باشند یا دورتر باشند بین خودشان به دسته های مختلف و کیفیتهای مختلفی تقسیم می شوند. یکی ظلمش بیشتراست یکی کمتر، یکی اسراف کاراست دیگری نه، یکی کیفیتش بهتراست  یکی بدتر، یکی ناخالصیش بیشتراست یکی کمتر، خلاصه هر کدام یک جایی نقص دارند و تا زمانی که دوباره تبدیل نشده اند به خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ این ناخالصیها و نقصها برطرف نمی شوند .

 برای همین است که در این حالت اضطراری که پیش آمده است در برابر این منکرات این سلطانها و شاهان باید صبر کرد: مَنْ كَرِهَ مِنْ أَمِيرِهِ شَيْئًا (و فی روایه : من رَأَي من أَمِيرِهِ شيئا يَكْرَهُهُ) فَلْيَصْبِرْ عَلَيْهِ، فَإِنَّهُ لَيْسَ أَحَدٌ مِنَ النَّاسِ خَرَجَ مِنَ السُّلْطَانِ شِبْرًا، فَمَاتَ عَلَيْهِ إِلَّا مَاتَ مِيتَةً جَاهِلِيَّةً [1]كسي كه از چیزی از حاكمش بدش آمد یا چیزی ازش دید و نزدش ناپسند بود، بايد صبر كند. به درستي كه هر كس از سلطانش به اندازه يك وجب دور شود، به مرگ جاهلي از دنيا رفته است. مشخص است که این صبر به دلیل همسفره بودن با این حاکم یا رضایت به این صفت زشتش نیست، بلکه به دلیل قرار گرفتن ما در حالت اضطراراست و بدیلی بهتر از این هم نداریم و تا زمان پیدا شدن زمینه های پیدایش این بدیل صبر می کنیم و وضع را بدتر و فاسد تر نمی کنیم .

تا آن زمان ما تنها می توانیم مثلا بگوییم که حکومت عمر بن عبدالعزیز از این لحاظ بهتر از حکومت مأمون عباسی است ، و حکومت عمر بن عبدالعزیز در این زمینه ها در درجه ی بالاتری قرار دارد و حکومت مأمون در این زمینه ها در درجه ی بد تری قرار دارد .

هدف اصلی یک مسلمان تبدیل دوباره ی این سبک حکومتهای بدیل اضطراری  به خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ و بیرون رفتن از این حالت اضطراری است، اما اگر بین دو حکومت بدیل اضطراری اسلامی مجبور بشویم از یکی از آنها حمایت کنیم از آنی حمایت می کنیم که به حق و قانون شریعت الله و خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ  نزدیکتراست . ما از آنی حمایت می کنیم که کیفیتش بهتر است و ما را به جلو می برد و به خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ  نزدیکتر می کند، نه آنی که از کیفیت بدتری برخورداراست  و ما را به عقب بر می گرداند و از خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ  دورترمان می کند .

در چنین حالتی اگر بین دو حکومت بدیل اضطراری اسلامی بر سر «کیفیت حکومت» جنگی اتفاق بیافتد، آنی که ما را به عقب بر می گرداند و جلو حرکت ما رابه سمت خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ  سد می کند اهل بغی می شود. وَإِن طَائِفَتَانِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ اقْتَتَلُوا فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُمَا ۖ فَإِن بَغَتْ إِحْدَاهُمَا عَلَى الْأُخْرَىٰ فَقَاتِلُوا الَّتِي تَبْغِي حَتَّىٰ تَفِيءَ إِلَىٰ أَمْرِ اللَّهِ ۚ فَإِن فَاءَتْ فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُمَا بِالْعَدْلِ وَأَقْسِطُوا ۖ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُقْسِطِينَ(حجرات/9) هرگاه دو گروه از مؤمنان با هم به جنگ پرداختند، در میان آنان صلح برقرار سازید . اگر یکی از آنان در حق دیگری ستم کند و تعدی ورزد (و صلح را پذیرا نشود)، با آن دسته‌ای که ستم می‌کند و تعدی می‌ورزد بجنگید تا زمانی که به سوی اطاعت از فرمان خدا برمی‌گردد و حکم او را پذیرا می‌شود. هرگاه بازگشت و فرمان خدا را پذیرا شد، در میان ایشان دادگرانه صلح برقرار سازید و(در اجرای مواد و انجام شرائط آن) قسط بکار برید، چرا که خدا  الْمُقْسِطِين را دوست دارد.‏ (ادامه دارد…….)

---

[1] متفق علیه

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(58-қисмат)

Ин афроди хамки аз миёни қовм ва қабилайи худишон барои фахми дин рафтанд ва онро фахм карданд бояд инро ба забони мардуми худишонки мефахманиш ёд бидиханд:

وَمَا أَرْسَلْنَا مِن رَّسُولٍ إِلاَّ بِلِسَانِ قَوْمِهِ لِیُبَیِّنَ لَهُمْ (ابراهیم/4)

Мо хеч пайғамбариро нафристодаем магар инки ба забони қовми худиш, то барои онон ( ахкоми илохийро) ровшан кунад. Ва бояд барои хамзабонхо ва ақвоми худишон тури ровшаниш кунанд “ лиюбаййина лахум” хаминтурики метавонанд баччахойи худишонро бишносанд интури росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва қонуни шариати аллох бароишон ровшан ва ошкор ва бидуни ибхом ва шак ва шубха бошад:

: یَعْرِفُونَهُ کَمَا یَعْرِفُونَ أَبْنَاءهُمْ (بقره/146)

Ин хамон чизи астки мо ба табаъият аз тамоми пайғамбарон ва ба сабки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бояд ба унвони е пеш шарти вахдати огохона, хадафманд ва харакатий ёд бидихемки умумий аст ва зан ва мард ва пир ва жавон ва босавод ва бесавод намешносад. Бале, ба сабки пайғамбарон ва ба сабки росулуллох саллаллоху алайхи васалламки, ба хужжати набавий шинохта шуда аст. Ба сабки ишон на сабкхойи дигар. Барои хамин аст мо дарсхойи муқаддамотимонро ба забони сода ва бидуни такаллуф аз дин чист? Жохилият чист? Тоғут чист? Ислом чист ва мусалмон кист? ва душманшиносий шаръий шуруъ кардем то ба ин мархала расидем.

Бо тей кардани ин муфаддамот, ва дар дувумин қадам, қиёматшиносий мухимтарин ва калидитарин иқдом ва огохий астки бояд барои муслимин ровшан ва ошкор бишавад. Мо хануз дар омузиши иймон хастем қабли аз омузиш ва ёддехи қуръон, ва ин мархалайи бисёр мухим ва асосий аст. Шухм задан ва омода созийи замина барои инки муносиб бишавад барои кошти базри солим. Ин мархала омодасози қалб аст барои пазириши

«آمَنَّا بِهِ كُلٌّ مِنْ عِنْدِ رَبِّنَا».

Танхо бо гузарондани ин мархала астки татбиқ ва амалий кардани қавонини ижроий ва дунёвийи шариат бидуни кучактарин фишор ва ижбори, ба сурати довталабона ва муштоқона, сахл ва осон мешавад.

.إِنَّمَا کَانَ قَوْلَ الْمُؤْمِنِینَ إِذَا دُعُوا إِلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ لِیَحْکُمَ بَیْنَهُمْ أَن یَقُولُوا سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا وَأُوْلَئِکَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ‏(نور/51)

Мўъминон хенгомики ба суйи худо ва пайғамбариш фаро хонда шаванд то миёни онон довари кунад, суханониш танхо ин астки мегуянд: шанидем ва итоат кардем! Ва ростгорони воқеий ишонанд.

 Аз Жундуб ибни Абдуллох бажалий розиаллоху анху ривоятики мефармояд:

: كُنَّا مَعَ نَبِيِّنَا – صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ- فِتْيَانًا حَزَاوِرَةَ، فَتَعَلَّمْنَا الْإِيمَانَ قَبْلَ أَنْ نَتَعَلَّمَ الْقُرْآنَ، ثُمَّ تَعَلَّمْنَا الْقُرْآنَ فَنَزْدَادُ بِهِ إِيمَانًا[1].

Мо дар замони пайғамбар саллаллоху алайхи васаллам новжавон будем(хул ва хуши болиғ шудан), қабли аз инки қуръонро ёд бигирем иймонро ёд гирифтем; ба дунболи он қуръонро омухтем ва бо омухтани қуръон иймони мо бештар мешуд.

Хамчунин ибни Журайж ривоят мекунадки Юсуф ибни Мохак гуфт: пеши уммул мўъминин Оиша розиаллоху анхо будемки ногахон марди Ироқий омад ва гуфт: кудом новъи кафан бехтар аст? Оиша гуфт рахм бар ту бод! Туро чи зиёни мерасонад ( хар новъи кафаники бошад) гуфт: эй уммул мўъминин мусхаф ( қуръони) худро ба ман нишон биде, уммул мўъминин гуфт: туро чи зарар мерасонадки кудом ояро қаблан ( ё баъадтар ) бихони, ончи аввал нозил шуда, сурайи аз сурахойи муфассал будаки дар он аз бехишт ва жаханнам ёд шуда аст, то мардум ба ислом руйи оваранд, онгох оёти халол ва харом нозил шуд ва агар аввал ин чиз нозил мешуд: шароб нанушид, мегуфтанд: мо харгиз шаробро тарк намекунем. Ва агар нозил мешуд: зино накунид,мегуфтанд: мо харгиз зиноро тарк намекунем. Ин оя дар Макка бар Мухаммад нозил шуда ва дар он замон ман духтараки хурдсол будамки бози мекардам.

(идома дорад……..)

---

[1]السنن ابن ماجه، أخرجه إبن ماجه و غيره

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(57- қисмат)

وَالرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ يَقُولُونَ آمَنَّا بِهِ كُلٌّ مِنْ عِنْدِ رَبِّنَا وَمَا يَذَّكَّرُ إِلَّا أُولُو الْأَلْبَابِ (آل عمران/7)

Росихон ( ва собит қадамон) дар илм мегуянд: мо ба хамма онхо иймон дорем хамма аз суйи худойи мо аст. Ва жузъ сохибони ақл мутазаккир намешаванд. Ин вокуниши илми ахли ла илаха иллаллох ба тамоми қонуни шариати аллох ва тамоми он ахком ва қавонини астки аз тарафи аллох нозил шуда аст. Ва инон ахли илм ва собит қадамони дар илм хастанд ва кори хам ба пиру ва жавон ва босавод ва бесавод ва зан ва мард надорад.

Холо возих ва ровшан астки он илмики аз он сухбат мешавад танхо “ ла илаха – иллаллох” ва хамон чизи астки тамоми пайғамбарон барои он омаданд:

وَلَقَدْ بَعَثْنَا فِی کُلِّ أُمَّةٍ رَّسُولاً أَنِ اعْبُدُواْ اللّهَ وَاجْتَنِبُواْ الطَّاغُوتَ» (نحل/36)

Мо ба миёни хар миллати пайғамбариро фристодаем ( ва мухтавойи даъвати хамма пайғамбарон ин буда аст) ки худоро бипарастид ва аз тоғут дури кунид.

Барои хамин астки мефармояд:

فَمَنْ یَکْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَیُؤْمِن بِاللّهِ فَقَدِ اسْتَمْسَکَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقَىَ لاَ انفِصَامَ لَهَا وَاللّهُ سَمِیعٌ عَلِیمٌ ‏(بقره/256)

Банобарин касики аз тоғут нофармони кунад ва ба тоғут куфр кунад ва ба худо иймон биёварад, ба мохкамтарин дастовез дар овихта аст аслан гусихтан надорад. Ва ба хаммайи муслимин амр мекунадки:

فَاعْلَمْ أَنَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا اللَّهُ(محمد/19)

Бидонки қатъан хеч маъбуд ва илохи жузъ аллох вужуд надорад. Ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам дар хамун ибтидоъйи амр мефармуд:

يَا أَيُّهَا النَّاسُ، قُولُوا: لا إِلَهَ إِلا اللَّهُ تُفْلِحُوا

Эй мардум! Бигуйид: “ ла илаха иллаллох “ то ростгор шавид.

Ба унвони мисол мо дар гуфтагуйи касоники ин илми “ ла илаха иллаллох” бо онон дода шуда аст ва ононики ба онон дода нашуда аст мисолхойи зиёдийро дар қуръон метавонем пейдо кунем мисли:

وَمِنْهُمْ مَنْ يَسْتَمِعُ إِلَيْكَ حَتَّى إِذَا خَرَجُوا مِنْ عِنْدِكَ قَالُوا لِلَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ مَاذَا قَالَ آنِفًا أُولَئِكَ الَّذِينَ طَبَعَ اللَّهُ عَلَى قُلُوبِهِمْ وَاتَّبَعُوا أَهْوَاءَهُمْ (قتال:محمد/16)

Дар миёни онхо касони хастандки ба суханонит гуш фаро медиханд, аммо хенгомики аз назди ту берун мераванд, ба касоники худо бадишон илм ва дониш бахшида шуда аст, мегуянд: ин мард алъон чи гуфт?. Онон касонияндки худованд бар дилишон мухр находа аст( яъни кофаран чи пинхониш боше ё ошкориш) , ва аз хавохо ва хавасхойишон пейравий мекунанд.

Холо возих ва ровшан астки он илмики аллох таоло дар миёни садхо ва балки хазорон илми дигари дар увлавият қарориш дода аст ва паёми тамоми пайғамбарон дар тули торих ва рисолати охарин фристода буда чист? Бо ин тўвзихики аллох дар мовриди илм ва сохибони илм медихад ба сурати хисрий мефармоянд:

إِنَّمَا يَخْشَى اللَّهَ مِنْ عِبَادِهِ الْعُلَمَاءُ (فاطر/28)

Танхо бандагони олим, аз худо, тарс доранд.

Алъон дигар мушаххас шудки он илмики бояд бу муслимин босавод ва бесавод, зан ва мард, пир ва жавоники танхо аз саломати ақлий ва равоний бархурдоранд бояд дода боше чи чизи аст? Бале, ин хамон куфр ба тоғут ва иймон ба аллох, ё :

فَاعْلَمْ أَنَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا اللَّهُ(محمد/19)

قُولُوا:لا إِلَهَ إِلا اللَّهُ تُفْلِحُوا،

“ ла илаха”( куфр ба  тоғут) ва “ иллаллох” ( ийяка наъбуду ва ийяка настаъин) аст, бале хамин аст. Хамин. Харки ба хаммайи он иймон овард

«آمَنَّا بِهِ كُلٌّ مِنْ عِنْدِ رَبِّنَا»

Ин каси астки ба он илм дода шуда аст: улул илм ва олим аст, хар чандки комилан бесавод бошад мисли росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ё аксари қотиъи сахоба, ва агар ба хамма он иймон наёвард жохил ва нафахм аст хар чандки мисли Абу Жахл аз босаводтарин афроди жомеъа ва аз докторхо ва профессорхойи жомеъа хам бошад.

Хуб холо аллох таоло ба хамма амр карда астки бояд ин илмро қабли аз хар илми касб кунем:

فَاعْلَمْ أَنَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا اللَّهُ. (محمد/19)

Аммо хаммайи мардум аввалан мумкин аст арабий балад набошанд ва сониян имкони ин бароишон нестки махалли худишонро тарк кунанд ва бираванд ёдиш бигиранд, дар чанин холати иддайи аз мардуми хамон махал бояд бираванд ва инро ёд бигиранд:

وَمَا کَانَ الْمُؤْمِنُونَ لِیَنفِرُواْ کَآفَّةً فَلَوْلاَ نَفَرَ مِن کُلِّ فِرْقَةٍ مِّنْهُمْ طَآئِفَةٌ لِّیَتَفَقَّهُواْ فِی الدِّینِ وَلِیُنذِرُواْ قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُواْ إِلَیْهِمْ لَعَلَّهُمْ یَحْذَرُونَ ‏(توبه/122)

Мўъминон хаммаги наметавонанд берун бираванд. Боядки аз хар қовм ва қабилайи, иддайи бираванд то дар дин фахм пейдо кунанд, ва хенгомики ба суйи қовм ва қабила худ баргаштанд ононро битарсонанд то хазар кунанд, эхтиёт кунан ва хушёр бошанд.

(идома дорад………)

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(14-қисм)

Хозирги пайтда аллохни шариатидаги қонунларни комил ва шаръий шаклда ижро қиладиган ва ўзини вазифаларини комил шаклда бажара оладиган  нубувват манхажига асосланган хилофат қўлдан бой берилган ва уни ўрнига мана бу  изтирорий холатда мусулмонлар ўзининг бутун айб ва нуқсонлари билан бу вазифаларни бажарадиган ва аллохни шариатидаги қонунларни хар меъзонга кўра ижро қиладиган ва уни таътил қилиб ташлаб қўймайдиган  бемор бир баданга ва исломий бадал хукуматга эга холос.

Демак мусулмонлар мана шу бемор ва нуқсонли ва гохида булғанган бадан билан тўлиқ саломатлигини қўлга киритгунича, фақат мана шу бемор баданни канали орқали бажара оладиган ибодатларни таътил қилиб ташлаб қўймасликлари керак. Чунки худди Умар ибни Хаттоб ва Усмон ибни Афвон розиаллоху анхумо айтганларидек бўлишига уларнинг ишончлари комилдур:

   « إنَّ اللهَ یَزَعُ بالسُّلطان ما لا یَزَعُ بالقرآن»

Худованд хукумат қудрати орқали қуръон билан хам амалга ошириб бўлмайдиган ишни амалга оширади.

 Қурнъондаги далиллар ва росулуллох саллаллоху алайхи васалламни минглаб хадислари ва минглаб фиқхий китоблар хам,секуляристларнинг зотида мавжуд бўлган мусулмонларни устига юкланган жангни олдини ола олмайди,аллох таоло мархамат қиладики: 

وَلَا يَزَالُونَ يُقَاتِلُونَكُمْ حَتَّىٰ يَرُدُّوكُمْ عَن دِينِكُمْ إِنِ اسْتَطَاعُوا (بقره/217)

Мана бу шаръий манбаъларни хаммаси танхо суратда кофирларни,муртадларни дафъ қилишга ва мунофиқларни,секулярзадаларни назорат қилишга қодир бўлмайди ва хатто мана бу шаръий манбаъларни хаммаси танхо холда насихат ва панд билан жамиятда

 «أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآَمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ»

ни пиёда қилишга қодир эмас, бу иш амалга ошмагач эса

«فَلْيَعْبُدُوا رَبَّ هَذَا الْبَيْتِ»

учун керакли шароит хам аллохни бандаларига мухайё бўлмайди, мана бу шаръий манбаъларни хаммаси хатто баъзи ўринларда тафарруқни йўқотишга қодир эмас, ё хатто уни камранг хам қила олмайди, ёки иймони заиф бўлган бир ўғрини ё қотилни ё зинокорни ё шаробхўрни ё қароқчини олдини олишга қодир бўлмайди, чунки улар аллохни шариатидаги қатъий  қонунлардан ва росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг равшан ва кучли суннатларидан ва ислом уламоларининг минглаб жилдни ташкил қиладиган  ана ўшанча фиқх китобларидан, хамда кучли ва махкам тафсирларидан эмас, фақат махлуқотларни қудратидан,кучидан қўрқишади.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам энг хаким ва энг ақлли ва энг одил ва энг муносиб шахс бўлганлар, у киши хақида аллох таоло мархамат қилганки:

  وَإِنَّكَ لَعَلَىٰ خُلُقٍ عَظِيمٍ (قلم /4)

у кишининг ахли оилалари уммул мўъминин Оиша розиаллоху анходан росулуллохнинг ахлоқлари ва рафторлари хақида сўрашган пайтида жавоб берадиларки:

  “كَانَ خُلُقُهُ الْقُرْآنَ ”

Аммо шундай буюк шахсият эгаси хам қурайшни секуляр кофирларини ва мадинадаги яхудий кофирларини ва Нижрондаги насронийларни ва ички мунофиқларни  қаршисида шариат хадафлари ва мақсадларини таъминлаш бўйича қуръон, насихат,маъруза орқали ишларини илгари силжита олмадилар ва хижрат қилишга,жанг қилишга,эъдодга ва худудларни хам хукумат қудратини канали орқали ижро қилишга   мажбур бўлдилар.

Шу ерда яна Умар ва Усмон розиаллоху анхумони сўзларига қайтамиз:

  «إنَّ اللهَ یَزَعُ بالسُّلطان ما لا یَزَعُ بالقرآن»

Худованд хукумат қудрати орқали қуръон билан хам амалга ошириб бўлмайдиган ишни амалга оширади. Нубувват манхажига асосланган хилофатни бемор бўлганлиги учун фақатгина шу бемор баданни канали орқали бажарса бўладиган ана ўшанча вожиботлардан қўлимизни тортиб, бу вожиботларни хаммасини тарк қилиб қўя оламизми? Албатта йўқ.

Мана бу бемор баданни ўзига хос бўлган фарзларни ва ибодатларни бажаришига алоқадор бўлган изтирорий холатларда амал қилиш учун  мусулмонлар қоидаларни вужудга келтиришган. Бунга  

«دفع أعظم المفسدتین باحتمال أدناهما»

қоидаси мисол бўла олади, бу қоида бўйича фожир рахбар ва амирни қўл  остида жанг қилиш жоиз хисобланади.  Махсусан ишғолгар кофир душманни дафъ қилиш учун, чунки бу аллохга иймон келтиришдан сўнг бошқа фарзлардан муқаддамроқ туради, хатто бошқа фарзларни ўзининг  таъсирига олишга қодир.

Мана бундай  холатда ё нубувват манхажига асосланган хилофатни ўрнидаги  мана бу исломий бемор хукуматдан узоқлашамиз ва ундан фойдаланмаймиз, натижада ана ўшанча фасодларга дучор бўламиз ва хатто кофирлар ва фожир шахсларни хукмронлиги учун шароитни мухайё қиламиз, албатта буни мусулмонларни динига ва дунёсига зарари каттароқдур. Ёки бўлмасам мана бу исломий бемор хукуматдан ва фожир амирдан аллохни шариатидаги қонунларни аксарини татбиқ қилиш ва исломий фожирроқ бўлган амирни дафъ қилиш ва ташқи кофирларни,мунофиқларни, ички ғуллотларни дафъ қилиш ва кофирларнинг қўл остидаги диёрларни озод қилиш учун фойдаланамиз,  Хасан ибни Алини замонидан бошлаб усмонийларни давригача давом этган фатхларни хаммаси мана шу асосга кўра амалга оширилган.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қилган пайтларида: 

وَإِنَّ اللَّهَ لَيُؤَيِّدُ هَذَا الدِّينَ بِالرَّجُلِ الْفَاجِر. و یا می فرماید: إنَّ الله يؤَيِّدُ الدِّينَ بِأَقْوَامٍ لا خَلاقَ لَهُمْ

Яъни аллох таоло мана бу динга фожир шахслар ё хеч қандай ухравий ажрга ва яхшиликка эга бўлмайдиган қавмлар ва гурухлар воситасида ёрдам беради ва уни  ғолиб қилади. Мана бу холатда мусулмон фожир рахбарни ўзи  зарар қилади, уни фожирлиги ўзига қайтади ва яхшилиги мусулмонларга етади.

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(14-قیسم)

 حاضِرگِی پَیتدَه اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی کامِل وَ شَرعِی شَکلدَه اِجرا قِیلَه دِیگن وَ اوُزِینِی وَظِیفَه لَرِینِی کامِل شَکلدَه بَجَرَه آلَه دِیگن نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَت قوُلدَن بای بِیرِیلگن وَ اوُنِی اوُرنِیگه مَنَه بُو اِضطِرارِی حالَتدَه مُسُلمانلَر اوُزِینِینگ بوُتوُن عَیب وَ نوُقصانلَرِی بِیلَن بُو وَظِیفَه لَرنِی بَجَرَه دِیگن وَ اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی هَر مِعزانگه کوُرَه اِجرا قِیلَه دِیگن وَ اوُنِی تَعطِیل قِیلِیب تَشلَب قوُیمَیدِیگن بِیمار بِیر بَدَنگه وَ اِسلامِی بَدَل حُکوُمَتگه اِیگه حالاص.

 دِیمَک مُسُلمانلَر مَنَه شوُ بِیمار وَ نوُقصانلِی وَ گاهِیدَه بوُلغَنگن بَدَن بِیلَن توُلِیق سَلامَتلِیگِینِی قوُلگه کِیرِیتگوُنِیچَه، فَقَط مَنَه شوُ بِیمار بَدَننِی کَنَلِی آرقَه لِی بَجَرَه آلَه دِیگن عِبادَتلَرنِی تَعطِیل قِیلِیب تَشلَب قوُیمَسلِیکلَرِی کِیرَک. چوُنکِی حوُددِی عُمَر اِبنِ خَطّاب وَ عُثمان اِبنِ عَفّان رَضِیَ الله عَنهُما اَیتگنلَرِیدِیک بوُلِیشِیگه اوُلَرنِینگ اِشانچلَرِی کامِلدوُر:   « إنَّ اللهَ یَزَعُ بالسُّلطان ما لا یَزَعُ بالقرآن»  خُداوَند حُکوُمَت قُدرَتِی آرقَه لِی قُرآن بِیلَن هَم عَمَلگه آشِیرِیب بوُلمَیدِیگن اِیشنِی عَمَلگه آشِیرَه دِی. 

 قُرآندَگِی دَلِیللَر وَ رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی مِینگلَب حَدِیثلَرِی وَ مِینگلَب فِقهِی کِتابلَر هَم، سِکوُلارِیستلَرنِینگ ذاتِیدَه مَوجُود بوُلگن مُسُلمانلَرنِی اوُستِیگه یوُکلَنگن جَنگنِی آلدِینِی آلَه آلمَیدِی، اَلله تَعالَی مَرحَمَت قِیلَه دِیکِی: وَلَا يَزَالُونَيُقَاتِلُونَكُمْحَتَّىٰيَرُدُّوكُمْعَن دِينِكُمْ إِنِ اسْتَطَاعُوا (بقره/217) مَنَه بُو شَرعِی مَنبَعلَرنِی هَمَّه سِی تَنها صُورَتدَه کافِرلَرنِی، مُرتَدلَرنِی دَفع قِیلِیشگه وَ مُنافِقلَرنِی،سِکوُلارزَدَه لَرنِی نَظارَت قِیلِیشگه قادِر بوُلمَیدِی وَ حَتَّی مَنَه بُو شَرعِی مَنبَعلَرنِی هَمَّه سِی تَنها حالدَه نَصِیحَت وَ پَند بِیلَن جَمِیعیَتدَه   «أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآَمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ» نِی پِیادَه قِیلِیشگه قادِر اِیمَس، بُو اِیش عَمَلگه آشمَه گچ اِیسَه   «فَلْيَعْبُدُوا رَبَّ هَذَا الْبَيْتِ» اوُچُون کِیرَکلِی شَرائِط هَم اَلله نِی بَندَه لَرِیگه مُهَیّا بوُلمَیدِی، مَنَه بُو شَرعِی مَنبَع لَرنِی هَمَّه سِی حَتَّی بَعضِی اوُرِینلَردَه تَفَرُّقنِی یوُقاتِیشگه قادِر اِیمَس، یا حَتَّی اوُنِی کَمرَنگ هَم قِیلَه آلمَیدِی، یاکِی اِیمانِی ضَعِیف بوُلگن بِیر اوُغرِینِی یا قاتِیلنِی یا زِناکارنِی یا شَرابخوُرنِی یا قَراقچِینِی آلدِینِی آلِیشگه قادِر بوُلمَیدِی، چوُنکِی اوُلَر اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قَطعِی قانوُنلَردَن وَ رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلّمنِینگ رَوشَن وَ کوُچلِی سُنَّتلَرِیدَن وَ اِسلام اوُلَمالَرِینِینگ مِینگلَب جِیلدنِی تَشکِیل قِیلَه دِیگن اَنَه اوُشَنچَه فِقه کِتابلَرِیدَن، هَمدَه کوُچلِی وَ مَحکَم تَفسِیرلَرِیدَن اِیمَس، فَقَط مَخلوُقاتلَرنِی قُدرَتِیدَن،کوُچِیدَن قوُرقِیشَه دِی.

 رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم اِینگ حَکِیم وَ اِینگ عَقللِی وَ اِینگ عادِل وَ اِینگ مُناسِب شَخص بوُلگنلَر، اوُ کِیشِی حَقِیدَه اَلله تَعالَی مَرحَمَت قِیلگنکِی:  وَإِنَّكَ لَعَلَىٰ خُلُقٍ عَظِيمٍ (قلم /4) اوُ کِیشِینِینگ اَهلِی عائِلَه لَرِی اوُمُّ المُؤمِنِین عائِشَه رَضِیَ الله عَنهادَن رَسُول الله نِینگ اَخلاقلَرِی وَ رَفتارلَرِی حَقِیدَه سوُرَشگن پَیتِیدَه جَواب بِیرَه دِیلَرکِی:  “كَانَ خُلُقُهُ الْقُرْآنَ[1]  ” اَمّا شوُندَی بوُیُوک شَخصِیَت اِیگه سِی هَم قُرَیشنِی سِکوُلار کافِرلَرِینِی وَ مَدِینَه دَگِی یَهُودِی کافِرلَرِینِی وَ نَجراندَگِی نَصرانِیلَرنِی وَ اِیچکِی مُنافِقلَرنِی قَرشِیسِیدَه شَرِیعَت هَدَفلَرِی وَ مَقصَدلَرِینِی تَعمِینلَش بوُیِیچَه قُرآن، نَصِیحَت، مَعرُوضَه آرقَه لِی اِیشلَرِینِی اِیلگه رِی سِیلجِیتَه آلمَه دِیلَر وَ هِجرَت قِیلِیشگه، جَنگ قِیلِیشگه، اِعدادگه وَ حُدُودلَرنِی هَم حُکوُمَت قُدرَتِینِی کَنَلِی آرقَه لِی اِجرا قِیلِیشگه مَجبُور بوُلدِیلَر. 

 شُو یِیردَه یَنَه عُمَر وَ عُثمان رَضِیَ الله عَنهُمانِی سوُزلَرِیگه قَیتَه مِیز: «إنَّ اللهَ یَزَعُ بالسُّلطان ما لا یَزَعُ بالقرآن» خُداوَند حُکوُمَت قُدرَتِی آرقَه لِی قُرآن بِیلَن هَم عَمَلگه آشِیرِیب بوُلمَیدِیگن اِیشنِی عَمَلگه آشِیرَه دِی. نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَتنِی بِیمار بوُلگنلِیگِی اوُچُون فَقَطگِینَه شُو بِیمار بَدَننِی کَنَلِی آرقَه لِی بَجَرسَه بُولَه دِیگن اَنَه اوُشَنچَه واجِباتلَردَن  قوُلِیمِیزنِی تارتِیب، بُو واجِباتلَرنِی هَمَّه سِینِی تَرک قِیلِیب قوُیَه آلَه مِیزمِی؟ اَلبَتَّه یوُق.

مَنَه بُو بِیمار بَدَننِی اوُزِیگه خاص بوُلگن فَرضلَرنِی وَعِبادَتلَرنِی بَجَه رِیشِیگه عَلاقَه دار بوُلگن اِضطِرارِی حالَتلَردَه عَمَل قِیلِیش اوُچُون مُسُلمانلَر قائِدَه لَرنِی وُجُودگه کِیلتِیرِیشگن. بوُنگه  «دفع أعظم المفسدتین باحتمال أدناهما» قائِدَه سِی مِثال بوُلَه آلَه دِی، بُو قائِدَه بُویِیچَه فاجِر رَهبَر وَ اَمِیرنِی قوُل آستِیدَه جَنگ قِیلِیش جائِز حِسابلَه نَه دِی. مَخصُوصاً اِیشغالگر کافِر دُشمَننِی دَفع قِیلِیش اوُچُون، چوُنکِی بُو اَلله گه اِیمان کِیلتِیرِیشدَن سوُنگ باشقَه فَرضلَردَن مُقَدَّمراق توُرَه دِی، حَتَّی باشقَه فَرضلَرنِی اوُزِینِینگ تَأثِیرِیگه آلِیشگه قادِر.

مَنَه بوُندَی حالَتدَه یا نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَتنِی اوُرنِیدَگِی مَنَه بُو اِسلامِی بِیمار حُکوُمَتدَن اوُزاقلَه شَه مِیز وَ اوُندَن فایدَه لَنمَیمِیز، نَتِیجَه دَه اَنَه اوُشَنچَه فَسادلَرگه دوُچار بوُلَه مِیز وَ حَتَّی کافِرلَر وَ فاجِر شَخصلَرنِی حُکمرانلِیگِی اوُچُون شَرائِطنِی مُهَیّا قِیلَه مِیز، اَلبَتَّه بُونِی مُسُلمانلَرنِی دِینِیگه وَ دُنیاسِیگه ضَرَرِی کَتتَه راقدوُر. یاکِی بوُلمَه سَم مَنَه بوُ اِسلامِی بِیمار حُکوُمَتدَن وَ فاجِر اَمِیردَن اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی اَکثَرِینِی تَطبِیق قِیلِیش وَ اِسلامِی فاجِرراق بوُلگن اَمِیرنِی دَفع قِیلِیش وَ تَشقِی کافِرلَرنِی، مُنافِقلَرنِی، اِیچکِی غوُلّاتلَرنِی دَفع قِیلِیش وَ کافِرلَرنِینگ قوُل آستِیدَگِی دِیارلَرنِی آزاد قِیلِیش اوُچُون فایدَه لَه نَه مِیز، حَسَن اِبنِ عَلِینِی زَمانِیدَن باشلَب عُثمانِیلَرنِی دَورِیگه چَه دَوام اِیتگن فَتحلَرنِی هَمَّه سِی مَنَه شُو اَساسگه کوُرَه عَمَلگه آشِیرِیلگن.

رَسُول الله صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مَرحَمَت قِیلگن پَیتلَرِیدَه:    وَإِنَّ اللَّهَ لَيُؤَيِّدُ هَذَا الدِّينَ بِالرَّجُلِ الْفَاجِر. [2].  إنَّ الله يؤَيِّدُ الدِّينَ بِأَقْوَامٍ لا خَلاقَ لَهُمْ [3] یَعنِی اَلله تَعالَی مَنَه بُو دِینگه فاجِر شَخصلَر یا هِیچ قَندَی اوُخرَوِی اَجرگه وَ یَحشِیلِیککَه اِیگه بُولمَیدِیگن قَوملَر وَ گوُرُوهلَر واسِیطَه سِیدَه یاردَم بِیرَه دِی وَ اوُنِی غالِب قِیلَه دِی. مَنَه بُو حالَتدَه مُسُلمان فاجِر رَهبَرنِی اوُزِی ضَرَر قِیلَه دِی، اوُنِی فاجِرلِیگِی اوُزِیگه قَیتَه دِی وَ یَحشِیلِیگِی مُسُلمانلَرگه یِیتَه دِی    .

(دوامی بار……..)

---

[1] البخاري، مسلم، الترمذي، النسائي، أبي داود، ابن ماجة، مالك، الدارمي، أحمد

[2] متفق علیه

[3] أخرجه أحمد (5/45) ، والطبرانى/ أخرجه الإسماعيلى (( معجم شيوخه ))(1/406) ، والطبرانى (( الأوسط ))(1948) و (( الصغير ))(132) ، والضياء (( المختارة ))(5/231// 1863) أخرجه النسائى (( الكبرى ))(5/279/8885) ، وابن حبان (4517) ، وابن حزم (( المحلى ))(11/113) ، والضياء (( الأحاديث المختارة ))(6/234/2251