Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.
Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.
(81- қисм)
Бунга қўшимча равишда қалбимиз хотиржам бўлиши ва мусулмон биродарларимизга ва опа-сингилларимизга нисбатан қалбимиз хар қандай кина ва нафратдан холи бўлиши ва уни ўрнига маваддах, биродарликка пойбанд бўлиш келиши учун уларнинг хаққига яхшилик билан дуо қиламиз ва аллох билан сўзлашувдан фориғ бўлгач эса уларга саломатликни, осойишни, амниятни тилаб қоламиз.
Ха, бизлар хар куни 17 марта вожиб холатда
«اهدنا الصراط المستقيم»
ни айтамиз ва 9 марта “ассаламу алайна”ни ва “ассаламу ала ибадуллохиссолихин”ни тилга оламиз ва бизлар тавхидга иқрор бўлишни мажбуран аниқ ва махсус холатда энг камида 17 марта такрорлаймиз ва унга масжидда “жамоат” билан бирга тафарруқдан,парокандаликдан, ёлғизликдан узоқлашган холда амал қиламиз, мана шуни ўзи бутун жахон мусулмонларини ва мўъминларини ўртасини иттиходга даъват қилиш шаклини энг зебо,кўзга кўринган, яққол мисоли бўлиб, у тавхидга ва “аллохни шариатидаги қонунларга” мутлақо тобеъ бўлишни таъкидлайди.
Бизларнинг мақсадимиз аллохни шариатидаги қонунларга тобеъ бўлиш йўли орқали исломий хукуматни қайтариш учун аллохни розилигини қўлга киритишдан иборат, ва мана бу нихоятда олий ва қадр- қимматли мақсаддур, худди шу мақсадга эга бўлишни ўзи, бизларнинг муттахид бўлишимиз учун энг катта туртки хисобланади, чунки мана бу оғир мақсадни қўлга киритиш тарқоқ шахсларни ёки хатто тарқоқ жамоатларни қўлидан келадиган иш эмас. Бизлар мана бу буюк мақсадни қўлга киритиш учун энг самарали, асосий ва ишончли воситага яъни уч абзорни каналидаги шўрога эгамиз.
Албатта “уч абзорни” каналидаги шўронинг вохид ижмоъси, мана бу абзорнинг қўл остидаги мажмуъаларга тегишлидур. Бундан ташқари мана бу йўлда ва хатто исломий изтирорий бадал хукуматни ташкил қилиш пайтида хеч ким вохид ижмоъни ролини ўйнай олмайди ва ўзини тушунчасини ва тафсирини бошқаларга мажбурлаб юклашга хеч кимни хаққи йўқ. Балки
« أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ»
ни сахих услубини риоят қилган холда ва
« إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ فَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ »
га сахих риоя қилган холда энг яхши шева билан ўзини назарини таблиғ қилиши мумкин ва ахли қибла бўлган бошқа мусулмонларнинг ихтиёр, озодлик, шаръий хуқуқларнинг баробарлигини аслини хурмат қилади ва харгиз шу нарсани унутмаслиги керакки, агар кичик мункарни нобуд қилишлик каттароқ мункарни вужудга келишига боис бўладиган бўлса, мана бу мункарни асбоблари ва шаръий лавозимлари мухайё бўлгунича мубораза пайтида сабр қилиши керак.
Баъзи бир мункарларни шахс йўқотишга қодир, баъзи бир мункарлар эса хелф ва сендиколар томонидан йўқотилади, баъзи бир мункарлар эса жамоат ва хизбни қўли орқали нобуд бўлади, аммо жуда кўп мункарлар фақат ва фақат исломий хукуматни қўли билан нобуд қилинади, то мана бу мархалага етгунимизгача энг ёмон мункарга яъни тафарруқ ширкига хақиқатда эса бир ёмон мункарни ўрнига ундан хам баттарроғини олиб келишга, боис бўладиган хар қандай фаолият ёмон иш хисобланади.
Вахдат ва тафарруқдан пархез қилиш йўли орқали яна қайтадан қўлга киритиладиган исломий хукуматни қудрати, катта ғам ва бало бўлиб, бу бошқа кичик балолар ва ғамлар унутилишига сабаб бўлади ёки энг камида уларга кўп ахамият берилмайди:
Қуръонда “ғамман биғоммин” жумласи қуйидагича келтирилган:
فَأَثَابَكُمْ غَمًّا بِغَمٍّ لِكَيْلَا تَحْزَنُوا عَلَى مَا فَاتَكُمْ وَلَا مَا أَصَابَكُمْ (آل عمران/153)
Хозирги пайтда бизларнинг энг катта ғамимиз нубувват манхажига асосланган исломий хукуматни йўқлиги ва хатто мусулмонлар яшайдиган минтақаларни аксарида исломий изтирорий бадал хукуматни йўқлиги эмас, ундан хам баттарроғи мана бу минтақаларда тафарруқ азоби сабабли мужохидларнинг вохид шўро мажлиси хам йўқлигидур,бунга қўшимча равишда бу азоб фақирликни, нотинчликни давом этишига ва махаллий тоғутларнинг мусулмонларни устида хукмронлик қилишига, хамда бошқа ташқи кофирларнинг хам мусулмонларни устида хукмронлик қилишни таъма қилишларига сабаб бўлган. Тушунчалардаги ихтилоф ва турли-хил тафсирлар сабабли вужудга келган тафарруқни йўқотиш учун ва “уч абзорни” каналидаги онгли, мақсадли ва харакатланувчи вахдатни мухофизат қилиш учун, мана бу ихтилофларни хал қилиш учун замон кераклигига ва хатто мусулмонларнинг ўртасида ақидавий ва рафторий ислохотларни пиёда қилиш хам замон лозимлигига эътиқод қилишимиз керак.
Биз шу нарсани яхши биламизки, ўша асрдаги пайғамбарларни канали орқали келган ва барча пайғамбарларни рисолатини асоси бўлган
«وَلَقَد بَعَثنا في كُلِّ أُمَّةٍ رَسولًا أَنِ اعبُدُوا اللَّهَ وَاجتَنِبُوا الطّاغوتَ» و لا اله – الا الله
иймонни таълимидан кейин бошқа ахкомлар бир пайғамбардан бошқа бир пайғамбарга етгунича даражама- даража суратда такомуллашиб келган ва андак андак миллатларга ироя берилган, шу тарзда пайғамбари хотамни асрига келиб ўзини комил кўринишига эга бўлади.
Росулуллох саллаллоху алайхи васалламни хаётлик пайтларида ахкомларни сайри такомуллашгунча хам, аста- секин суратда 23 йил мобайнида такомуллашиб борди, яъни ўзини дармони учун аллохни дастур ва амр сохиби сифатида тан олган ва аллохни шариатидаги қонунларни ўзини дармони учун дори, нусха деб қабул қилган, хамда бу йўлга иймон келтирган бемор бадан ва бемор жамият, мана бу дориларни масалан икки хафта ё бир неча ой ва хатто умрини охиригача мушаххас замон мобайнида истеъмол қилиши керак бўлади, хамма дориларни бирданига истеъмол қилиши мумкин эмас.
(давоми бор…….)
