Рахбарият дар дорул ислом.
Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох
(17- қисмат)
Кишвархойи кунуний сарзаминхойи мусалмон нишин шахрхойи ек кишвар хастанд ба номи дорул исломки куффори секуляр ва ишғолгари жахоний онхоро тика тика карда ва даст нишондахойи ро бар аксари ин шахрхойи дорул ислом рахбар ва хоким кардандки хазорон нафар аз дорудастайи мунофиқин хам бо зохири исломий дўври бари онхо мечарханд ва ба тахдир ва басижи муслимин дар ростойи ахдофи тоғутхо машғуланд. Хам акнун ба жойи ек дорул ислом , сарзаминхойи муслимин хули хўши 60 кишвар ва даххо тикайи дигар дар дорул куфрхо тақсим шуда аст, ин воқеият вужуд дорад ва дорем мебинем аммо машруъ нест ва бояд ин вазъ аваз шавад.
Агар муслимин бори дигар ин кишвархойи мутафарриқ ва тика тикахойи жудо шударо ба шахрхойи дар дохили дорул исломи вохид табдил кунанд аз лахози сокинон чизи шабихи алъони хитой ва хинд ва аз лахози масохат хам феълан чизи шабихи шўравий мешавад, оё муслимин шойистагийи бозгардондан ва даст ёфтан ба чанин воқеияти ва тажрубайи аз даст рафтайиро надоранд? Чигуна астки чанин орзуйи метавонад барои мушрикини будоий ва коммунист тахаққуқ пейдо кунад аммо барои муслимин бояд хиёл ва таваххум бошад?
Бидуни шак теъдод дар рахбарият, вахдати муслимин ва вахдати хокимияти исломий ва вахдати дорул исломро мовриди тахдид қарор медихад ва вахдати дорул ислом ва муслиминро ба хиёлот ва таваххум табдил мекунад ва ин вазифайи ғурабо астки бо пархез аз тамоми фирқахо ва ахзоб ва гуруххо
« فَاعْتَزِلْ تِلكَ الفِرَقَ كُلَّهَا»[1]
Бо михварияти қудрати низомийи хукуматий еки аз ” се абзори” бартар пули бейни иттиход ва вахдати исломийи мўъминин ва ” дорул ислом” дуруст кунанд, ин пул бояд дуруст шавад хатто агар бо устухонхойи миллионхо нафар мисли мо сохта шавад.
Борхо ва борхо жавомеъи мухталифи муслимин тажрубахойи сиёсийи фошил ва расвоийи хизбхо ва гуруххойи мутафарриқро дар даст ёбий ба вахдат дар торихи худ сабт карда ва дар холи такрори ин тажрубахойи расвогаронайи дорудастайи мунофиқин ва гуруххойи ахли тафарруқ хастанд. Дар шикли калони он фақат кофий аст ба корикотурхойи тахти унвони ” созмони хамкорийи исломий” нигох кунид ё ба дастхойики тахти исмхойи бемасмойи “иттиходия жахоний уламойи мусалмон” ва хазорон хизб ва даст ва гурухи мовжуд дар сарзаминхойи мусалмон нишин нигох куни то бидоники инхо дар холи бози бо манхаж ва ақида ва шуъури муслимин ва абзорхойи тадовуми тафарруқ миёни муслимин хастанд ва бас.
Ислом дини астки ба аллохи вохид ва довлати вохид дар чорчуби жуғрофиёийи вохид дар замин, ва дар ва сарзамини вохид тахти унвони дорул ислом даъват медихадки дар он башарият табдил ба уммати вохид тахти унвони уммати исломий мешавад.
Нуктайи дар мовриди рахбарият ба фикрам расид ин астки дар бидъат хукуматхойи бадили изтирорийи исломийки қарнхост ба жойи суннати хилафату ала минхажин нубувват вужуд доштанд: рахбари хукумати бадили изтирорийи исломий мумкин аст инсони мисли Умар ибни Абдулазиз ва одил бошад ё инсони фожир мисли Маъмун ва Мўътасим аббосий бошадки доройи мазхаби мўътазилий будан ва дўврони михнатро бар амсоли имоми Ахмад ибни Ханбал ва хазорон мусалмони дигар тахмил карданд ва хазорон олимро ба қатл расонданд ва …….. аммо росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:
إِنَّ اللَّهَ لَيُؤَيِّدُ هَذَا الدِّينَ بِالرَّجُلِ الفَاجِرِ [2]
Бадурустики аллох ин динро бо марди бадкор ёрий мекунад.
Дар ин сурат мо интизор надорем рахбарони хукуматхойи бадили изтирорийи исломий хам мазхаби мо бошанд ё хаммагий дар сатх бошанд, ё доройи сифоти бошандки мухтасси намояндайи шўройи улил амри муслимин дар дорул исломи вохиди тамоми муслимини жахон астки ба унвони имом ва рахбари хилафату ала минхажин нубувват интихоб шуда аст.
سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَبِحَمْدِكَ، لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ، أَسْتَغْفِرُكَ وَأَتُوبُ إِلَيْكَ
Вассаламу алайкум ва рохматуллохи ва барокатух.
[1] البخاري (7084) مسلم (1847) أبو داود (4244) ابن ماجه (3979) أحمد (23282).
[2] أخرجه البخاري (6606)، ومسلم (111) سنن دارمی ۲۵۱۷
