مصداقهای دارالاسلام در دنیای معاصر (6) (حکومت بدیل اضطراری اسلامی عثمانی -2) (قسمت 29)
پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله[D1]
(11- قسمت)
- و اما فتوای دومی از جانب مرجع عالی شیعیان جعفری در هنگام حملات کفار سکولار و اشغالگر خارجی به رهبری انگلیس
یکی دیگر از اسناد جهت شناسائی شیعیان کنونی از غلاة و منحرفین میان تشیع واکنش تاریخی این دسته از شیعیان در برابر هجوم کفار سکولار جهانی به دارالاسلام تحت حاکمیت حکومت بدیل اضطراری اسلامی عثمانی است.
در جنگ جهانی اول قبل از آنکه حکومت بدیل اضطراری اسلامی عثمانی با آلمان متحد شود انگلیس به جنوب عراق که بخشی از دارالاسلام تحت حاکمیت عثمانی بود حمله کرد و فاو و بصره را در همان سال1293ش اشغال کرد.
حکومت عثمانی و شیعیان جعفری عراق مرتکب ظلمای غیر قابل انکاری در قبال هم شده بودند و تقریباً تمام شیعیان عراق از حکومت حنفی مذهب عثمانی ها ناراضی بودند وتقریباً شهروندانی درجه دو به شمار می رفتند به همین دلیل حکومت بدیل اضطراری اسلامی عثمانی” همواره با مقاومت قبایل شیعه و علمای شیعه مواجه بود” [1] اما با حمله ی انگلیس به دارالاسلام تحت حاکمیت حکومت حنفی مذهب عثمانی در واقع اسلام و کفر در برابر هم قرار گرفتند.
در چنین شرایط حساسی از جانب شیعیان جعفری دو اقدام صورت گرفت:
- در سال 1302ش آیت الله مدرس به همراه هیئتی وارد خاک عثمانی می شود و قرارداد اتحاد ایران و عثمانی و آلمان در برابر دشمنان مشترک را می بندد و به این شکل بر قدرت دارالاسلام عثمانی اضافه می کند در حالی که در همان زمان حکومت عثمانی مشغول جنگ با ایران در بخشهائی از آذربایجان بود.
- سید محمدکاظم طباطبایی یزدی (که پس از آخوند خراسانی مرجعیت عامه شیعه را بر عهده داشت) با به کارگیری و بهرهجویی از عنصر فقهی «مصلحت»در عرصه سیاسی و دفع هجوم کفر به دارالاسلام، به گونه مدبرانهای از حکومت عثمانی رسماً پشتیبانی نمود. [2] و شیعیان در چنین شرایطی، به پیروی از فقیهان نجف احساس مسئولیت کرده، سرنوشت خویش را با سرنوشت دولت سست بنیاد عثمانی پیوند زدند.[3]
این مرجعیت عامه ی شیعه تمام اختلافات و درگیرها و حتی ظلمهای واقع شده بین حکومت بدیل اضطراری اسلامی و قبایل و گروههای شیعی عراق را دور ریخته و با در نظر گرفتن مصالح کلان مسلمین به تحکیم بنیان وفاق و اتحاد بین مردم عراق و حکومت عثمانی روی آورَد. نامهها و مکتوبات متعددی از ایشان خطاب به سران عشایر شیعه عراق در دوران جنگ جهانی اول و نبرد عثمانی با بریتانیا وجود دارد که به شیعیان اکیداً توصیه میکند از مخالفت خود با حکومت عثمانی دست برداشته، در کنار قوای عثمانی به نبرد با نظامیان اشغالگر انگلیس در جنوب عراق بپردازند [4]
(ادامه دارد……..)
[1] عباسعلی عمید زنجانی:انقلاب اسلامی و ریشههای آن، ص۲۹۸-۲۹۰، نشر کتاب سیاسی، اول، ۱۳۶۷.
[2] علی ابوالحسنی (منذر):فراتر از روش آزمون و خطا، ص۶۲۴-۶۱۷.
[3] علی الوردی، لمعات الاجتماعیه من تاریخ العراق الحدیث،ج 4، ص236-242
[4] علی ابوالحسنی (منذر):فراتر از روش آزمون و خطا، ص۶۲۵ – ۶۲۶.
