Асли нафийи сабил ва иззати исломий. (1) ( қисмати 16)
Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох
(1-қисмат)
Бидуни шак лозимайи иймон ба аллох ва муқаддамайи иймон ба аллох, куфр ба тоғут аст; яъни қабли аз “иллаллох” бояд иқрор ба “ла илаха” шавад, ва тоғут хам дар миёни инсонхо яъни “куффори шишгонайи” ошкор
[1- الَّذِينَ هَادُوا 2- وَالصَّابِئِينَ 3- وَالنَّصَارَىٰ 4- وَالْمَجُوسَ 5- وَالَّذِينَ أَشْرَكُوا + 6- مَنْ يَرْتَدَّ مِنْكُمْ عَنْ دِينِهِ]،
Яъни бояд дар миёни инсонхо ибтидо ин “куффори шишгона” йи ошкор инкор ва нафий шаванд баъад ба таъйиди аллох ва иймон ба аллох иқрор шавад чун адами нафийи ин тоғутхо дар воқеъ ба маънийи пейравий аз онхо ба жойи аллох таоло ва ширк ба аллох таоло ва нафийи иймон ба аллох таоло ва нафийи охарин шариатиш аст.
Аллох таоло дар мовриди қавми одки бо қавонин ва оёти аллох таоло кал кал карда ва аз дастуроти пайғамбарон сарпичи карда ва тобеъи қонун ва амри афроди шудандки аз қонуни шариати аллох саркаши карда буданд ва дар баробари рахбарон ва мужриёни қонуни шариати аллох инодат ва лажбозий мекарданд мефармояд:
«وَ تِلْكَ عَادٌ جَحَدُوا بِآياتِ رَبِّهِمْ وَعَصَوْا رُسُلَهُ
Ин хам қавми од будандки ояхо ва далоили парвардигоришонро инкор карданд ва аз фармони пайғамбарони худо саркаши намуданд
وَاتَّبَعُوا أَمْرَ كُلِّ جَبَّارٍ عَنِيدٍ»( هود/ 59)
Ва аз дастури хар саркаши инод пешайи пейравий карданд.
Ё дар жойи дигари мефармояд:
«أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ يزْعُمُونَ أَنَّهُمْ آمَنُوا بِمَا أُنْزِلَ إِلَيكَ وَمَا أُنْزِلَ مِنْ قَبْلِكَ يرِيدُونَ أَنْ يتَحَاكَمُوا إِلَى الطَّاغُوتِ
( эй пайғамбар!) оё таъажжуб намекуни аз касоники мегуяндки онон бидончи бар ту нозил шуда ва бидончи пеш аз ту нозил шуда иймон доранд мехоханд довариро ба пеши тоғут бибаранд.
وَقَدْ أُمِرُوا أَنْ يكْفُرُوا بِهِ
ва холи онки бадишон фармон дода шуда астки ба тоғут иймон надошта бошанд ва ба тоғут куфр дошта бошанд.
وَ يُرِيدُ الشَّيْطانُ أَنْ يُضِلَّهُمْ ضَلالًا بَعِيداً »( نساء/ 60)
Ва шайтон мехохадки ишонро баси гумрох кунад.
Ин оёт ва даххо ояйи мушобех ба мо мегуянд хар касики ба қонуни шариати аллох иймон дорад бояд худи тоғутхо ва баъад қавонини онхоро нафий кунад ва набояд ба додгоххо ва қавонини ин “куффори шишгона” йи ошкор мурожаъа кунад; ин яъни хокимияти
[ 1- الَّذِينَ هَادُوا 2- وَالصَّابِئِينَ 3- وَالنَّصَارَىٰ 4- وَالْمَجُوسَ 5- وَالَّذِينَ أَشْرَكُوا + 6- مَنْ يَرْتَدَّ مِنْكُمْ عَنْ دِينِهِ]،
ғейри исломий аст ва мўъминин набояд зери бори хокимияти ғейри исломий бираванд ва хокимияти ғейри исломий бар мўъминин жоиз нест.
(идома дорад………)
