
Асли нафийи сабил ва иззати исломий. (1) ( қисмати 16)
Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох
(10- қисмат)
Аллох таоло мефармояд:
یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ لاَ تَتَّخِذُواْ الْکَافِرِینَ أَوْلِیَاء مِن دُونِ الْمُؤْمِنِینَ أَتُرِیدُونَ أَن تَجْعَلُواْ لِلّهِ عَلَیْکُمْ سُلْطَاناً مُّبِیناً (نساء/144)
Эй касоники иймон овардаид! Кофаронро ба жойи мўъминон ба сарпарастий нагирид. Магар мехохид хужжат ва бурхони ошкори алайхи худ ба дасти худо дихид ( бар инки шумо хам жузви мунофиқин хастидки иддаойи мусалмон будан доранд аммо мехоханд куффор сарпарасти онхо шаванд.)
Бар ин асос имоми ибни Обидин ханафий рохимахуллох мегуяд: кофар бар мусалмон вилоят ва сарпарастий надорад чи вилоят ва сарпарастийи омма ва чи хосса, кофар наметавонад имом ва рахбар бар муслимин шавад, ва кофар наметавон шохид дар миёни муслимин бошад, ва дар издивожи зан мусалмон вилоят ва сарпарастий надорад, ва хизонат ва сарпарастийи мусалмон хам ба кофар дода намешавад ва наметавонад валий ва васийи чанин мусалмон шавад. [1]
Хамчунин имоми Косоний ханафий рохимахуллох дар бадоиъус саноъи мегуяд: жоиз нестки хокимият ва фармонравоийи кофар бар мусалмон дарж ва сабт шавад. Хамчунин мегуяд: кофар аз ахли сарпарастий вилоят бар мусалмон нест чун шаръ вилояти кофар бар мусалмонро қатъ карда аст. Аллох таоло мефармояд:
«وَلَن یَجْعَلَ اللّهُ لِلْکَافِرِینَ عَلَى الْمُؤْمِنِینَ سَبِیلاً» (نساء / 141)
Ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:
«الإسلامُ يَعْلُو ولا يُعْلَى»[2]
Инхам ба ин далил астки исботи вилоят ва сарпарастийи кофар бар мусалмон мунжар ба залил шудани мусалмон дар баробари кофар мешавад ва ин жоиз нест. [3]
Муттақий Хиндий аз бузургони ханафий мазхабки дар соли 977 қ вафот карда ижмоъи уламои мусалмон то замони худиш мабний бар харом будани хокимияти куффор бар дорул ислом ва муслиминро оварда аст. [4]
Қози Иёз моликий рохимахуллох мегуяд: уламо ижмоъ дорандки имомат ва рахбарият барои кофар мунъақид намешавад ва чунончи рахбари мусалмони хам кофар шавад аз мақомиш азл мегардад. [5]
Имом Сафоқусий моликий рохимахуллох нез мегуяд: уламои муслимин ижмоъ дорандки агар халифайи ба суйи куфр ё бидъати таблиғ кард бар алайх ва қиём ва инқилоб мешавад. [6]
(идома дорад……..)
[1] « لا ولاية لكافر على مسلم، لا ولاية عامة ولا خاصة، فلا يكون الكافر إماما على المسلمين، ولا قاضيا عليهم، ولا شاهدا، ولا ولاية له في زواج مسلمة، ولا حضانة له لمسلم، ولا يكون وليا عليه ولا وصي
[2] أخرجه الروياني في ((مسنده)) (783)، والدارقطني (3/252)، وأبو نعيم في ((تاريخ أصبهان)) (1/92)
[3] “ولا يجوز أن يثبت للكافر ولاية السلطنة على المسلمين” وقال أيضا: “الكافر ليس من أهل الولاية على المسلم لأنالشرع قطع ولاية الكافر على المسلمين قال الله تعالى {ولن يجعل الله للكافرين على المؤمنين سبيلا} وقال صلى الله عليه وسلم «الإسلام يعلو ولايعلى» ولأن إثبات الولاية للكافر على المسلم تشعر بإذلال المسلم من جهة الكافر وهذا لا يجوز”.
[4] کنزل العمال، ج ۱ صص ۶۶ و ۷۷، بنقل از صرامی، جایگاه قاعده «نفی سبیل» در سیاستهای کلان نظام اسلامی، ۱۳۸۹ش، مجله حکومت اسلامی.
[5] “شرح صحيح مسلم” للنووي (6/ 315). وقَالَ الْقَاضِي عِيَاضٌ أَجْمَعَ الْعُلَمَاءُ عَلَى أَنَّ الْإِمَامَةَ لَا تَنْعَقِدُ لِكَافِرٍ وَعَلَى أَنَّهُ لَوْ طَرَأَ عَلَيْهِ الْكُفْرُ انْعَزَلَ قَالَ وَكَذَا لَوْ تَرَكَ إِقَامَةَ الصَّلَوَاتِ وَالدُّعَاءَ إِلَيْهَا قَالَ وَكَذَلِكَ عِنْدَ جُمْهُورِهِمُ الْبِدْعَةُ قَالَ وَقَالَ بَعْضُ الْبَصْرِيِّينَ تَنْعَقِدُ لَهُ وَتُسْتَدَامُ لَهُ لِأَنَّهُ مُتَأَوِّلٌ قَالَ الْقَاضِي فَلَوْ طَرَأَ عَلَيْهِ كُفْرٌ وَتَغْيِيرٌ لِلشَّرْعِ أَوْ بِدْعَةٌ خَرَجَ عَنْ حُكْمِ الْوِلَايَةِ وَسَقَطَتْ طَاعَتُهُ وَوَجَبَ عَلَى الْمُسْلِمِينَ الْقِيَامُ عَلَيْهِ وَخَلْعُهُ وَنَصْبُ إِمَامٍ عَادِلٍ إِنْ أَمْكَنَهُمْ ذَلِكَ فَإِنْ لَمْ يَقَعْ ذَلِكَ إِلَّا لِطَائِفَةٍ وَجَبَ عَلَيْهِمُ الْقِيَامُ بِخَلْعِ الْكَافِرِ
[6] إرشاد الساري بشرح صحيح البخاري (10/ 217) أجمعوا على أن الخليفة إذا دعا إلى كفر أو بدعة يثار عليه