
Асли нафийи сабил ва иззати исломий. (1) ( қисмати 16)
Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох
(11- қисмат)
Ибни Мунзир шофеъий хам мегуяд: тамоми ахли илм бар ин амр ижмоъ дорандки ба хеч унвон кофар вилоят ва сарпарастий бар мусалмон надорад. [1]
Ибни Хажар шофеъий хам мегуяд: ба ижмоъи муслимин, имом ва рахбар ба далили кофар шудан аз мақоми худиш азл мешавад
« يَنْعَزِلُ بِالْكُفْرِ إِجْمَاعًا »،
Дар ин сурат бар хар мусалмони вожиб астки ба азли ин рахбар бархезад, хар каси ба ин амри мухим бархост доройи савоб ва подош аст ва хар каси хамки созиш кард гунохкор мегардад ва хар каси хамки дар қиём жихати азли ин рахбар нотавон буд бояд аз он замин хижрат кунад. [2]
Ибни Тин аз Довудий – хамонтурики дар фатхул борий зикр шуда – қовл бар вожиб будани қиём алайхи хоким дар суратики кофар шавадро нақл карда аст. Имоми Нававий рохимахулллох ва дигарон хам чанин фатвойи иттифоқ доранд, ва аходисики ба сабр дар баробари рахбарони золим ва ахли жур даъват медиханд дар мовриди рахбарони астки зулм ва фисқи онхо ба куфри бувох [3]
« إلَّا أنْ تَرَوْا كُفْرًا بَواحًا، عِنْدَكُمْ مِنَ اللَّهِ فيه بُرْهانٌ»
нарасида аст.
Дорудастайи мунофиқин ( секулярзадахо) хам акнун шубха андозий мекунандки хокими кофар одил бехтар аз хокими мусалмони золим аст. чиро? Чун мегуянд: кофар куфриш ба худиш бармегардад ва адлиш ба хамма ва мусалмон исломиш барои худиш аст ва зулмиш барои мухолифин!!
Аввалан аллох таоло амр кардаки бояд бар асоси қонуники нозил карда аст дар бейни мардум хокимият ва хукумат шавад ва касоники бар асоси ончики аллох таоло нозил карда хукм намекунанд кофари хастандки ба аллох ва худишон ва соири бандагони аллох ва дини аллох хиёнат карданд ва мўъминин набояд аз чанин хоинини дифоъ кунанд :
إِنَّا أَنْزَلْنَا إِلَيْكَ الْكِتَابَ بِالْحَقِّ لِتَحْكُمَ بَيْنَ النَّاسِ بِمَا أَرَاكَ اللَّهُ ۚ وَلَا تَكُنْ لِلْخَائِنِينَ خَصِيمًا (نساء/105)
Мо китоб ба хақ бар ту нозил кардаем то миёни мардумон тибқи ончи худо ба ту нишон дода аст хукм куни, ва мудофеъи хоинин мабош.
(идома дорад…….)
[1] نقله عنه ابن القيم في “أحكام أهل الذِّمَّة” (2/ 787) إنَّه قد “أجمع كلُّ مَن يُحفَظ عنه مِن أهل العلم أنَّ الكافر لا ولايةَ له على المسلم بِحال
[2] “فتح الباري” (13/ 123). إنَّ الإمام “ينعزل بالكفر إجماعًا، فيَجِب على كلِّ مسلمٍ القيامُ في ذلك، فمَن قوي على ذلك فله الثَّواب، ومَن داهن فعليه الإثم، ومن عَجز وجبَتْ عليه الهجرةُ من تلك الأرض
[3] فتح الباری 13/8