مصداقهای دارالاسلام در دنیای معاصر (8) (جمهوری اسلامی ایران(1)) (قسمت 33)
پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله
(5-قسمت)
ابن تیمیه می گوید: مسلمین چه سنی های میان آنها و چه بدعتی های میان آنها (فالمسلمون سُنِّيُّهم وبدعِيُّهم) بر وجوب ایمان به الله و ملائکه هایش و کتابهایش و پیامبرانش و روز قیامت متفق هستند؛ و همچنین بر وجوب نماز و زکات و روزه و حج متفق هستند؛ و همچنین بر اینکه هر کسی که از الله و رسولش اطاعت کند وارد بهشت می شود و عذاب داده نمی شود و بر اینکه هر کسی که به اینکه محمد رسول الله صلى الله عليه وسلم است ایمان نیاورد کافر است، متفق هستند؛ و امثال این امور ستونهای دین و پایه های ایمان هستند که منتسبین به اسلام و ایمان بر آنها متفق و یک رای هستند و بعد از این، منازعه و جروبحثهای آنها در بعضی از احکام وعید یا بعضی از معانی و بعضی از اسماء است که به نسبت آنچه بر آن متفق و هم رای هستند بسیار خفیف و ناچیز است.[1]
اینکه اشخاص در اجتهادات و برداشتهای شخصی خودشان متناسب با زمان، تجربیات، علم و وسعتی که دارند دارای دیدگاهها و برداشتهای مختلفی شوند و یا دارای برداشتها و تأویلات اشتباهی هم باشند امری عادی و از بدیهایت زندگی درونی هر انسانی محسوب می شود، اما اینکه بعد از آمدن شریعت الله تعالی و روشنگری های آن، اشخاص دچار بیماری تفرق شوند در واقع خود را دچار جرم و انحراف کرده اند.
تفرق از صفات سکولاریستها، و ریشه و منبع تولید حزب، و مواد اولیه ی کارخانه ی حزب سازی، و در این صفت، شبیه سکولاریستها شدن است؛ چون اسم دیگر مشرکین احزاب است، به همین دلیل الله تعالی به صراحت به مومنین امر می کند: وَلَا تَكُونُوا مِنَ الْمُشْرِكِينَ * مِنَ الَّذِينَ فَرَّقُوا دِينَهُمْ وَكَانُوا شِيَعًا كُلُّ حِزْبٍ بِمَا لَدَيْهِمْ فَرِحُونَ (الروم/ 31 – 32). و از زمره سکولاریستها (مشرکان) نگردید. از آن کسانی که دین خود را پراکنده و فرقه فرقه کردهاند و به دستهها و گروههای گوناگونی تقسیم شدهاند. هر حزبی هم از آنچه که نزدش هست خوشحال است.
گرایش و زمینه سازی به چنین جرم بزرگی و حتی راضی بودن به جرم تفرق و حزب سازی عواقب وخیمی هم به دنبال خودش دارد چنانچه الله تعالی می فرماید: إنَّ الَّذِينَ فَرَّقُوا دِينَهُمْ وَكَانُوا شِيَعًا لَّسْتَ مِنْهُمْ فِي شَيْءٍ إنَّمَا أَمْرُهُمْ إلَى اللَّهِ ثُمَّ يُنَبِّئُهُم بِمَا كَانُوا يَفْعَلُونَ (أنعام/ 159) (ای پیامبر) بدون شک کسانی که دین خود را پراکنده و فرقه فرقه می کنند و دسته دسته و گروه گروه میشوند تو به هیچ وجه از آنان نیستی و (حساب تو از آنان جدا و) سروکارشان با خدا است و خدا ایشان را از آنچه میکنند باخبر میسازد (و سزای آنان را خواهد داد) .
(ادامه دارد…….)
[1] مجموع الفتاوى (7 / 357) / فالمسلمون سُنِّيُّهم وبدعيُّهم متفقون على وجوب الإيمان بالله وملائكته وكتبه ورسله واليوم الآخر، ومتفقون على وجوب الصلاة والزكاة والصيام والحج، ومتفقون على أن من أطاع الله ورسوله فإنه يدخل الجنة ولا يعذب، وعلى أن من لم يؤمن بأن محمدًا رسول الله صلى الله عليه وسلم إليه فهو كافر، وأمثال هذه الأمور التي هي أصول الدين وقواعد الإيمان التي اتفق عليها المنتسبون إلى الإسلام والإيمان. فتنازعهم بعد هذا في بعض أحكام الوعيد أو بعض معاني بعض الأسماء أمر خفيف بالنسبة إلى ما اتفقوا عليه.
