س: خوارج بدترین مخلوقات خدا هستند آیا کشتن آنها مقدم بر جنگ با کفار اصلی و نظامهای طاغوتی میان مسلمین نیست؟
( 8 – قیسمت)
تا اینجا ما با سه دسته از شورشی ها و قیام کننده ها و خوارج بر دارالاسلام مواجه آشنا شدیم که همگی جزو بدترین مخلوقات الله هستند و به قول ابن عابدین «بغات، اعم از خوارج و غیر خوارج است» و تمام سرکشان مسلمان بر علیه دارالاسلام جزو اهل بغی محسوب می شوند اما دو دسته از این خروج کننده های بر دارالاسلام: قِتَالَهُم حَقٌّ عَلَى كُلِّ مُسْلِمٍ.[1] کشتن آنها بر هر مسلمانی واجب است که مرتدین و منافقین آشکار شده هستند، و دسته ی سوم از این اهل بغی نیز بر اساس: وَإِن طَائِفَتَانِ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ اقْتَتَلُوا فَأَصْلِحُوا بَیْنَهُمَا فَإِن بَغَتْ إِحْدَاهُمَا عَلَى الْأُخْرَى فَقَاتِلُوا الَّتِی تَبْغِی حَتَّى تَفِیءَ إِلَى أَمْرِ اللَّهِ (حجرات/49) تنها کشتن آنها زمانی مباح می شود که متجاوز به حقوق شهروندان دارالاسلام باشند و دست به اسلحه برده باشند و تسلیم حکم الله نشوند و تمایلی به صلح نداشته باشند؛ علاوه بر این به همه ی این سه دسته از خوارج وعده ی آتش جهنم داده شده است حالا کفارمیان این خوارج جاودانه در آتش جهنم می مانند و مومنین اهل بغی و اهل بدعت میان خوارج نیز به اندازه ی جرمی که کرده اند در آتش می مانند چنانچه رسول الله صلی الله علیه وسلم در مورد عمار می فرماید: ويْحَ عَمَّارٍ، تَقْتُلُهُ الفِئَةُ البَاغِيَةُ، يَدْعُوهُمْ إلى الجَنَّةِ، ويَدْعُونَهُ إلى النَّارِ.[2] این اهل بغی مسلمان دچار امر حرامی شده اند: قُلْ إِنَّما حَرَّمَ رَبِّیَ الْفَواحِشَ ما ظَهَرَ مِنْها وَ ما بَطَنَ وَ الْإِثْمَ وَ الْبَغْیَ بِغَیْرِ الْحَق (اعراف/33) و به خاطر ارتکاب این امر حرام، مثل سایر مومنین مجرمی که قبل از برپا شدن قیامت پاک نشده باشند، تا زمانی که الله بخواهد در آتش جهنم می مانند و در نهایت باذن الله وارد بهشت جاودانه و همیشگی می شوند و برادران و خواهران ایمانی ما هستند که شایسته است مثل یک دکتر دلسوز با این خواهر و برادران بیمار برخورد کرد.
در اینجا لازم است روشن کنیم که پاره ای از صفات ظاهری خوارجِ دارای تاویلات اشتباه یا خوارج از گروه منافقین آشکار شده، خاص و متعلق به زمان امیر مومنین علی ابن ابی طالب است مثلاً :
- اینکه کم سن و سال و ناحالی و جاهل بودن، صفتی فراگیر نیست و مختص اهل تاویل زمان امیر المومنین علی رهبر دارالاسلام است. به دنبال آن ما شاهد افرادی از همین جریان اهل تاویل هستیم که شیوخ و پیرانی حاملین علم بودند که سایر ائمه ی مذاهب اسلامی نیز از روایات و علم آنها سود گرفته اند. در این صورت گمراهی این دسته از خوارج اهل تاویل به خاطر عقاید و اصول انحرافی آنهاست نه کم سن و سال بودن یا کم عقل بودن و سایر صفات ظاهری آنها.
- سرهای تراشیده دارند؛ در حالی که به دنبال آن تا کنون خوارجی اهل تاویل بوده اند که هم ریش داشتند هم موی سر. کسی که حج می رود سر خود را می تراشد و این دلیلی بر خوارج اهل تاویل بودن نیست، بلکه اساس، عقیده و فکر است.
- اینکه قرآن بخوانند و خیال کنند که این قرآن سخن آنها را تائید می کند اما در حقیقت علیه آنها باشد تنها مختص به خوارج نهروان نیست بلکه در میان تمام اهل تاویلِ تمام مذاهب و تفاسیر اسلامی ممکن است چنین افرادی وجود داشته باشند.
- این صفت که قرآن می خوانند اما از حنجره هایشان پایین نمی رود نیز باز در میان این دسته از خوارج عمومیت ندارد بلکه در طول تاریخ کسانی از این دسته بوده اند که عالم و آگاه به شریعت و حدیث شناسانی بوده اند که صفات مومنین را در زندگی خود تطبیق داده اند و مثل خوارج نهروان تنها قاری قرآن نبودند بلکه تطبیق دهنده قرآن هم بوده اند.
- نماز و روزه ی صحابه هم در برابر نماز و روزه اینها تحقیر می شد. ما بعدها شاهد خوارجی از این دست بودیم که زیاد پایبند به نماز و روزه هم نبودند حتی دسته هائی از اباضیه وجود داشتند که اصلاً نماز نمی خواندند چه رسد به روزه و سایر شعائر اسلامی. البته قرار نیست هر کسی که در رعایت شعائر اسلامی چشم گیر و عالی عمل کرد و دیدگاهش با دیدگاه شما مخالف بود حتماً خوارج باشد. پس این صفت ظاهری هم ربطی به عقاید این دسته از خوارج ندارد.
( ادامه دارد……)
[1] مسند أحمد ١٣٤
[2] بخاری 447 / ابن حجر عسقلاني، الاصابه في تمييز الصحابه، بيروت، دارالكتب العربي، ج 2، ص 506./ ابن اثير، اسدالغابه في معرقة الصحابه، بيروت، دارالشعب، ج 4، ص 135./ ابن كثير، البدايه و النهايه، بيروت، مكتبه المعارف، چاپ ششم، 1409، ج 6، ص 214./ طبري، تاريخ طبري، بيروت، دارالكتب العلميه، چاپ دوم، 1408، ج 3، ص 98.