Хавфсизликни таъминлашни асли (4) ( 21 бўлим)
(1-қисм)
Иймонни ва аллохни шариатидаги қонунларга риоя қилишни ва исломий давлат,хамда дорул исломнинг ташқи ва ички хокимиятини устида хоким бўлган шаръий усулларни ёнида, “уч абзордаги” росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг уммати,тоифаси бор бўлиб, улар харакатлантирувчи матор ва дастур вахдатини,буйруқ вахдатини мухофизат қилиш вазифасини ва ички махсусан ташқи алоқалар бўйича исломий сахих сиёсатларни олдинга юргизишни бажаришади.
Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам умумий лафз билан мана бу тоифа хақида мархамат қилганларки:
وَلَا تَزَالُ طَائِفَةٌ مِنْ أُمَّتِي عَلَى اَلْحَقِّ ظَاهِرِينَ لَا يَضُرُّهُمْ مَنْ خَالَفَهُمْ حَتَّى يَأْتِيَ أَمْرُ اَللَّهِ.[1]
Умматимни бир гурухи хақ йўлда давом этади ва бошқаларни уларга қўшилмаслиги ё қаршилик қилишлари уларга зиён етказмайди, хатто шу холда аллохни фармони билан қиёмат етиб келади. ( яъни шунчалик мухолифат қилинишлар то қиёмат кунигача давом этади).
Агар диққат қилсак мана бу хадисни лафзида бир калид мавжуд бўлиб, хар қандай киши ўзини гурухини мана шу тоифадан, умматдан деб иддао қила олади, очиқ кўриниб турганидек хадисдаги мана бу лафз жуда кўп мисолларни ўз ичига олади, мана бу катта умматни орасида мана бу тоифанинг “уммат” лафзига мухолифлигидир, махсусан бугунги кунда кўриб турганимиздек, ўзлари юзлаб фирқалар ва бир-бирига зид бўлган гурухлардан ташкил топган харакатлар ўзларини мана бу тоифадан деб билишади, хатто мунофиқларни тўдаси хам ўзларини хилма-хил гурухларини хам мана бу тоифадан деб санашади; аммо росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мана бу тоифани ёки умматидан бўлган умматни энг кўзга кўринган белгиларидан бирини таништириш билан уни мусулмонларни орасидаги мўъминлар табақасига ,бўлиб хам дорул исломдаги мўъминларни хос дастасига хослаб нисбатлайдилар ва иддао қилаётган жуда кўп шахсларни,гурухларни умумий хукмдан чиқариб ташлайдилар, у киши мархамат қиладиларки:
لاَ تَزَالُ طَائِفَةٌ مِنْ أُمَّتِى يُقَاتِلُونَ عَلَى الْحَقِّ ظَاهِرِينَ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ [2]
“Хамиша умматимни бир гурухи хақ йўлда қуролли жанг қилишади ва то қиёмат кунигача ғолиб ва ошкор бўлишади.”
لَنْ يَبْرَحَ هَذَا الدِّينُ قَائِمًا يُقَاتِلُ عَلَيْهِ عِصَابَةٌ مِنْ الْمُسْلِمِينَ حَتَّى تَقُومَ السَّاعَةُ[3]
Мана бу дин доим қоим бўлади ва мусулмонларни бир гурухи уни асосида то қиёмат кунигача жанг қилишади.
«لَا تَزَالُ عِصَابَةٌ مِنْ أُمَّتِي يُقَاتِلُونَ عَلَى أَمْرِ اللَّهِ قَاهِرِينَ لِعَدُوِّهِمْ لَا يَضُرُّهُمْ مَنْ خَالَفَهُمْ حَتَّى تَأْتِيَهُمْ السَّاعَةُ وَهُمْ عَلَى ذَلِكَ».[4]
Хамиша умматимни бир гурухи аллох фармонини барпо қилиш учун жанг қилишади, улар душманларига ғолиб бўлишади, уларга мухолиф бўлган кимсалар уларга зарар етказа олишмайди; тоинки шу холда улар жанг қилган холларида қиёмат барпо бўлади.
Демак мана бу мусулмонларни орасидаги мўъминлардан бўлган тоифа ва уммат,дастани белгилари, улар аллохни йўлида жон ва моллари билан қуролли жанг олиб боришади, аллох таоло улар хақида мархамат қиладики:
قَالَتِ الْأَعْرَابُ آمَنَّا ۖ قُل لَّمْ تُؤْمِنُوا وَلَٰكِن قُولُوا أَسْلَمْنَا وَلَمَّا يَدْخُلِ الْإِيمَانُ فِي قُلُوبِكُمْ ۖ إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ، ثُمَّ لَمْ يَرْتَابُوا، وَجَاهَدُوا بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ ۚ أُولَٰئِكَ هُمُ الصَّادِقُونَ.(حجرات/14-15)
Аъробийлар: “иймон келтирдик”,дедилар. (Эй Мухаммад,уларга) айтинг: “сизлар иймон келтирганингиз йўқ,лекин сизлар “бўйинсундик”, денглар, (чунки хали-хануз) иймон дилларингизга кирган эмасдир. Агар сизлар аллохга ва унинг пайғамбарига итоат этсангизлар у зот сизларга (қилган яхши) амалларингиздан (яъни уларни савобидан) бирон нарсани камитмас. Албатта аллох мағфиратли,мехрибондир.” ** Хақиқий мўъминлар фақат аллох ва унинг пайғамбарига иймон келтириб, сўнгра (хеч қандай) шак-шубха қилмаган ва молу жонлари билан аллох йўлида курашган зотлардир. Ана ўшаларгина ( ўз иймонларида) содиқ бўлган зотлардир.
(давоми бор……)
[1]همان
[2]مسلم (1923–156)الألباني، صحيح الجامع7293
[3]مسلم (1922)
[4]مسلم:3550 / الألباني، صحيح الجامع7294 (لا تَزالُ طائفةٌ من أُمَّتي يقاتِلونَ على الحقِّ ، ظاهِرِينَ على مَن ناوَأَهُمْ ، حتى يقاتِلَ آخِرُهم المسيحَ الدجالَ)