Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.
Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.
(76- қисм)
Агар улар ислом жибхасини кучли қилишликни “хамма нарсадан” кўра афзал деб билишса ва биринчи хатто иккинчи, учинчи даражали душманларнинг муттахид жибхасини қаршисида туриб шаръий уч абзордан бирининг каналига кўра мусулмонларнинг жибхасига ва мусулмонларни “шўровий ирода”сига хизмат қилишни қасд қилган бўлсалар, қуйидагиларни лозим тутушлари керак бўлади:
– Ихтилоф чиқиши қатъий бўлган ўринларда ва хануз бу ихтилофларни бирлаштириш учун шўро ташкил қилинмаган замонда, кечиримли бўлишимиз ва шаръий маъруфга буюриш ва мункардан қайтаришга эга бўлишимиз керак ва ўзимизни вужудимизда мана бу ихтилофли масалаларга нисбатан қаттиққўлликни,қатъиятни чегаралашимиз лозим.
– Мухолифларимиз билан қандай муносабатда бўлиш учун зарурий таълимотларни ўрганишга ўзимизни тарғиб қилишимиз керак, тоқатли бўлиш ва ғазабни бошқариш ва қайсарликдан қутулишга ўхшаган масалаларни хос шаръий таълим марказларида амалан таълим олишимиз лозим.
– Шу нарсага ишонч хосил қилишимиз керакки, шаръий манбаълардан олинган бизларнинг тушунчаларимиз хам ва бошқаларнинг тушунчалари, тафсирлари хам бутун жахон ёки минтақавий улил амр шўроси ташкил бўлгунига қадар,мутлақ эмас нисбий хисобланади ва хеч қандай шахсга ё тафсирга сиғинилмайди. Чунки агар хар қандай шахсни ё тафсирни мутлақ дейдиган бўлсангиз ва уларнинг беасос ўргамчак деворидан ўзингизни қутқармасангиз, дархақиқат сиз уларни аллохни шариатидаги қонунларни ўрнига қўйиб сиғинган бўласиз.
– Бир мисқол ё бир зарра такаббур бизларнинг қалбимизга,амалларимизга йўл топиб киришига рухсат бермаслигимиз керак. Такаббур бу сулх ва маваддах йўлини ёпиш ва зўравонлик, кураш йўлини очиш демакдир.
– Ёмон гумон қилишдан, олдиндан хукм чиқаришдан ва далилсиз,илмсиз бошқаларга тухмат қилишдан, ғийбат қилишдан, жосуслик қилишдан пархез қилиш лозим.
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اجْتَنِبُوا كَثِيرًا مِنَ الظَّنِّ إِنَّ بَعْضَ الظَّنِّ إِثْمٌ وَلا تَجَسَّسُوا وَلا يَغْتَبْ بَعْضُكُمْ بَعْضًا أَيُحِبُّ أَحَدُكُمْ أَنْ يَأْكُلَ لَحْمَ أَخِيهِ مَيْتًا فَكَرِهْتُمُوهُ وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ تَوَّابٌ رَحِيمٌ (حجرات/12)
– Бундан ташқари бизларнинг амр ба маъруф ва нахий аз мункарларимизни хаммаси шундай шевада бўлиши керакки, каттароқ мункарга сабаб бўлмасин. Бизларнинг барча мункардан нахий қилишларимиз вахдатга юзланиш ва тафарруқдан пархез қилишни йўлида бўлмоғи лозим.
Саййидимиз Хорун ва Мусонинг бани исроилдаги бузоқ воқеасига нисбатан билдирган муносабатларини яна қайтадан кўриб чиқсак, шу нарсани тушуниб етамизки, тафарруқ ширки мусулмон жамияти учун мавжуд бўлган энг катта мункар хисобланади. Кўриб турганингиздек,тафарруқ ширки мусулмон жамияти учун бузоққа сиғиниш ширкидан тортиб хамма қабул қиладиган рахбарга етишликкача бўлган нарсаларни хаммасидан хатарлироқдур. Хамма қабул қиладиган рахбарга етиб борилгунгача бўлган даврда кичикроқ ширкка қарши жангга каттароқ ширк билан бирга борилмайди ва каттароқ ширкни кичикроқ ширкни ўрнига қўйилмайди. Шунинг учун хам мухолиф биродарларимиз ё опа- сингилларимиз билан нихоятда жузъий,майда мункарлар ё фиқхий,фаръий ихтилофлар сабабли, уларнинг хиссиётларини, туйғуларини ярадор қилишимизни натижасида, улар биз билан бирга вахдат ва қудрат ва вохид улил амр шўросини, хамда исломий хукуматни, вохид умматни, вохид жамоатни, вохид ижмоъни ташкил қилиш сари қилаётган сафаримиздан пушаймон бўлиб кетиб қолишмасин. Ёки иккиланиб шубхаланиб сустлашишмасин ва бизларнинг уч абзорни канали орқали олиб бораётган “шўровий иродамиз” га зарба етмасин.
خیرالنَّاسِ أَنْفَعُهُمْ لِلنَّاسِ-
каби мухим нарсани назарда тутган холда сухбатларимиздан ва маъруфга даъват қилиб мункардан қайтаришдан мақсад, бир манфаат етказиш бўлиши керак, бу ердаги лаззат хам шерикларимизни устидан ғалаба қозонишда ёки йўлни пуч,арзимас қилиб кўрсатишда ё уларни устидан хукм чиқаришда эмас, балки уларга фойда етказишда бўлиши лозим. Ана бу хатоларга жуда кўпчилик дучор бўлишади.
Энди мана бу чораларни қарама- қаршисида, жохилий жамиятда мунофиқ ва секулярзадаларнинг баъзи сифатларига чалиниб қолган ва ўзларини хануз бу фосид сифатлардан поклашга улгурмаган ва бу сифатларни ўзлари билан бирга мана бу вирусларни,булғанишларни мусулмонларнинг харакатини ичига олиб кирган бир даста биродарларимиз ва опа-сингилларимиз бор бўлишлари мумкин, мана булар эса ўз ўрнида мусулмонларнинг “шўровий иродаси”га ва онгли, мақсадли ва харакатланувчи вахдатга етказиладиган жиддий зарбаларни муқаддимаси бўлиши хам мумкин.
Мисол тариқасида айтиладиган бўлса, мана бу бемор, булғанган, ва иймони заиф мусулмонларни наздида ғийбат қилиш жуда хам арзимас бир нарса хисобланади ва осонлик билан бу гунохни қилишади,аслида миш-миш бўлган сўзларни хам уни оқибати хақида фикрлаб ўтирмасдан оғизма- оғиз ғийбат қилиш билан тарқатиб юришади, биродарларни ва опа- сингилларнинг кичкина харакатларига нисбатан хам жосуслик қилиш орқали ёмон гумон қилиш, улар учун модага айланади, агар улар хос бир тафсирга ё ижтиходга тобеъ бўлишса, бир тафсир ва бошқа мазхабдаги ўзларининг мухолифларини содиқлик билан кўришга аслан кўзлари хам йўқ, ўртада кичкина бир назарий ихтилоф вужудга келиши билан муроса қилиб биродарчиликни ва зиллатни,рахмни, хамда мухолиф назарга нисбатан муносиб муносабатни кўрсатишни ва жохилятга қарши амал иттиходини хифз қилишни ўрнига, аввалданоқ ёрлиқ ёпиштиришни, тухмат қилишни бошлашади, натижада вақт ўтиши билан
« إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ فَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ» و جای« رُحَمَاءُ بَيْنَهُمْ» و « أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ»
ни ўрнини душманчилик ва кина эгаллайди ва нихоят эса арзимас,кичик ихтилофларни катталаштириб кўрсатиш орқали хазф қилиб ташлаш ё тафарруқ билан ишни нихоясига етказишади. Мана бундай тескари амал қилишлар ва бундай булғанишлар мусулмонлар томонидан бер четга улоқтириб ташланиши керак ва бу амалларни жохилий жамиятларга қўйиб қўйилиши лозим.
(давоми бор………)
