Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(24- қисмат)
3-намунайи дигар аз шодийхойи мамнуъ аз назари мухтаво, шодий кардан ба хотири ширки фирқагероий ва тафарруқ аст,касоники дучори ширки фирқагероий шуданд ва ба ин омили азоб хушхол ва масрур хастанд.
Аллох таоло ба шодий тафрақа афкононики дилишонро ба хизб ва гурух ва даста ва мазхаби худишон хушхол карданд хам рози нест, чун фармуда ин сифат моли мушрикин ва секуляристхост ва шумо бояд аз ин ширк мисли соири ширкхо дурий кунид ва дар ин сифат хам жузви мушрикин нашавид:
وَلَا تَکُونُوا مِنَ الْمُشْرِکِینَ * مِنَ الَّذِينَ فَرَّقُوا دِينَهُمْ وَكَانُوا شِيَعًا كُلُّ حِزْبٍ بِمَا لَدَيْهِمْ فَرِحُونَ (روم/31- 32)
Ва аз зумрайи мушрикон ( секуляристхо) нагардид. Аз он касоники дини худро пароканда ва бахш бахш карданд ва ба дастахо ва гуруххойи гуногуни тақсим шуданд. Хар гурухи хам аз равишики дорад хурсанд ва хушхол аст.
Хамин алъон хам дини секуляризмро нигох кунид ба садхо фирқа ва мактаб ва равиш тақсим шуда ва харки ба оники наздиш хаст хушхол аст. Холо агар мунофиқин ва секулярзадахойи махаллий дар қолиби шубхоти мисли такассургероий ва пазириши таъаддуд ва ғейрих мехоханд хамин балоро сари муслимин дар биёваранд, ва бо дуруст кардани дорудаста ва хизби жудогона дастахойиро ба худ машғул мекунанд, ва инхо ба ончи доранд дилхуш ва хушхол мешаванд, ин хушхоли аз новъи хушхоли ғейри машруъи тафрақа афконон ва секуляристхо астки аллох таоло аз назари мухтаво дустиш надорад.
4-Мисоли дигар аз шодийхойи мамнуъ аз назари мухтаво, дуруғ гуфтан ва масхара кардан аст,ғийбат кардан ва соири гуноххост, яъни бо дуруғ гуфтан ва ё масхарайи дигарон, ё ғийбат кардан ва соири умури харом шодий дуруст кардан.
Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармоянд:
وَيْلٌ لِلَّذِي يُحَدِّثُ فَيَكْذِبُ لِيُضْحِكَ بِهِ الْقَوْمَ، وَيْلٌ لَهُ وَيْلٌ لَه[1]
Вой ба холи касоники сухани дуруғ мегуянд то мардумро бихандонанд! Вой бар у, вой бар у. Хамчунин мефармояд:
لا يُؤْمِنُ الْعَبْدُ الإِيمَانَ كُلَّهُ حَتَّى يَتْرُكَ الْكَذِبَ فِي الْمُزَاحَةِ وَالْمِرَاءِ، وَإِنْ كَانَ صَادِقًا.
“ банда комилан иймон надорад то онки аз дуруғ гуфтан дар шўхи ва даъво дурий нанамояд. Хатто агар содиқ хам бошад”.[2]
Рахо кардани дуруғ дар шўхи ба маъни тарк кардани шўхи нест. Чун шўхи кардан барои тўлиди шодий хамиша аз рохи дуруғ ба вужуд намеояд. Асхоб ба росулуллох саллаллоху алайхи васаллам гуфтанд:
يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّكَ تُدَاعِبُنَا ،
Оё бо мо шўхи мекунид?
قَالَ : إِنِّي لَا أَقُولُ إِلَّا حَقًّا[3]
Ман ғейри аз хақ чизи намегуям.
Бале мешавад шўхи кард ва шодий тўлид кард аммо дуруғ нагуфт. Масалан: рузи марди назди пайғамбар саллаллоху алайхи васаллам омад ва гуфт: ё росулуллох, маро маркаби биде.( шутри барои савор шудан мехост) пайғамбар саллаллоху алайхи васаллам ба шўхи фармуд:
«إِنِّي حَامِلُكَ عَلَى وَلَدِ النَّاقَةِ »
“ туро ба баччайи ек ноқа ( модда шутир) савор мекунам.” Он мард гумон кардки манзури у баччайи шутир, шутри кам син ва заиф аст ва тавони хамли уро надорад ва гуфт: ва ле ман бачча шутирро чи кор кунам? Пайғамбар саллаллоху алайхи васаллам фармуд:
:« وَهَلْ تَلِدُ الإِبِلَ إِلاَّ النُّوقُ »
“магар шутир жуз аз ноқа ( шутури модда) мутаваллид мешавад?” [4]
Е пиразани аз ансор ба росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мегуяд: эй росулуллох дуо кунки худованд маро биёмурзад ва бехиштро насибам кунад. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:
«إِنَّ الْجَنَّةَ لا تَدْخُلُهَا عَجُوزٌ»
Пиразан шуруъ кард ба гиря кардан, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам табассуми кард ва фармуд:
:« أَنَّهَا لا تَدْخُلُهَا وَهِيَ عَجُوزٌ»
“ ту он руз пир нахохи буд; оё ин ояро нахондаики худованд мефармояд:
إِنَّا أَنْشَأْنَاهُنَّ إِنْشَاءً ٭ فَجَعَلْنَاهُنَّ أَبْکَارًا ٭ عُرُبًا أَتْرَابًا (واقعه/ ۳۷ – ۳۵)
Ё росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ба шўхи ба еки аз ёрониш мегуяд:
“ يَا ذَا الأُذُنَيْنِ ”
Эй доройи дуто гуш. Дар хар холати на масхара кардани дар ин шўхихо вужуд дорад ва на дуруғи ва азият кардани хаст.
(идома дорад…….)
[1] رواه الترمذي ( 2315 ) وأبو داود ( 4990 ) ، وحسَّنه الألباني في ” صحيح الترمذي ” .
[2]احمد و طبرانی
[3] رواه احمد و الترمذي ( 990 ) ، وصححه الألباني في ” صحيح الترمذي “
[4] ابوداود و ترمذی
