Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(30- қисмат)
Мисли ихсоси шодий хенгоми дидани ғазо замоники гурснаид, ё ихсоси шодий замоники мехохид истирохат кунид, ё ихсоси шодий замоники ек тарона ё гуронийро гуш медихид, ё ихсоси шодий замоники ек жамоатро ташкил додид, ё замоники шўройи жамоатхоро дуруст кардид ё замоники хукумати бадили изтирорийи исломий ё хукумати исломий ала минхажин нубувватро ташкил додем. Холо шодийи ноши аз ғазо хурдан муваққатий ва гузар аст аммо дар хидмати хазми ғазо ва дар нихоят саломатийи жисм ва идомайи хаёт аст. Хушхоли барои истирохат хам боз муваққатий аст аммо дар хидмати дафъи самум ва истирохати бадан ва мухофизат аз саломатийи жисмий аст.
Шодий ноши аз умури мисли варзиш ва робитайи жинсий ва истефода аз махоратхо ва фунуники шахс балад аст ва мавориди мушобехи хаммаги муваққатий ва дар хидмати ек хадафи бузургтари хастанд. Ба хамин тартиб шодийи ноший аз тафрих ва саргармий ва гуш кардани ек садойи дилнавоз мисли садойи ек паранда ё об дар хидмати истирохати рухий ва тақвияти рух аст, барои омада кардани рух ба инки корхойи бузург ва жиддийро бехтар анжом бидихад ва ……..
Дар ин сурат шодийики аз тариқи лахв ба даст меояд ба худи худ хадаф нест , балки абзор ва сухти астки дилро шорж мекунад барои инки, ин дил дар корхойики асосий ва жиддий хастанд амалкарди бехтар ва судмандтари дошта бошад.
Аммо дар ин лахв ва чизхойи лаззат оварики инсонро саргарм ва машғул мекунанд ва боиси тўлиди новъи шодийи зудгузар мешаванд мавориди хастандки аз ин холати беарзиши ва ботили меоянд берун ва мисли соири ибодоти арзишманд ва хақ мешаванд ва анжом доданишон боиси савоб мешавад росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармояд:
كُلُّ شَيْءٍ يَلْهُو بِهِالرَّجُلُفَهُوَ بَاطِلٌ؛ إِلَّا رَمْيَهُ بِقَوْسِهِ وَتَأْدِيبَهُ فَرَسَهُ وَمُلَاعَبَتَهُامْرَأَتَهُ،( أهله،) فَإِنَّهُنَّ مِنَ الْحَقِّ[1]
Хар чизики инсони мусалмон бо он саргарм шавад ботил аст, магар тирандозий бо камониш ва тарбият ва ром кардани асбиш ва бози ва шўхи бо хамсариш; чироки ин корхо хақ хастанд. Дар ривояти дигари ба
« وتعلیمه السباحة»[2]
Хам ишора шуда аст.
Ин чохор моврид тирандозий ва тарбияти асб ва бози бо хамсар ё ахли хона ва омузиши шино бо онки лахв хастанд аммо машмули савоб мешаванд. Хеч хадиси вужуд надорадки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам аз лафзи харом барои кулли лахв истефода карда бошад. Ва ба кор бурдани лафзи ботил ба маънийи манъ кардан ё тахрим нест, чун ғейри аз ин саргармийхо, лахвхойи зиёдий вужуд дорандки ботиланд аммо харом нестанд ва баъад хохем гуфтки Абу Дардо розиаллоху анху хам аз хамин каламайи ботил барои шоржи рух истефода мекунад.
Бале, умури лахв ва ботилики метавонад барои инсон шодий тўлид кунанд зиёдандки дар инжо ба чанд мовриди онхоки ниёзи руз ва зарурийтар хастанд ишора мешавад. Мисли шўхи ва мазох кардан, бозихойи баданий анжом додан, саргармийхойи фикрий, тарона, овоз ва гуроний, рақс ва пойкубий ва хар чи расидем. Иншааллох.
Ибтидо аз тарона ва овоз ва гуроний шуруъ мекунем:
Суханики аз дахони инсон хориж мешавад ду новъ аст ё хуб астки мо ба он мегуем халол ё бад астки ба он мегуем харом. Сухани хуб хуб аст. Ин хуб ва бадро хам қонуни шариати аллох таъйин карда ва каси наметавонад ба мейли худиш бигуяд ин тўвхиники ман мекунам хуб аст ва ин бад аст. Дар ин сурат бояд диққат кард хар каломики инсонро ба куфр ва гунох ва журми даъват кунад харом ва бад аст, холо мехохад ин каламот харом ва бад хаминтури оддий гуфта бишавад мисли онхойики бо аллох ва оётиш ва қавониниш ва росулиш дар қолиби жук ва шўхи сухбат мекарданд:
«وَلَئِن سَأَلْتَهُمْ لَيَقُولُنَّ إِنَّمَا كُنَّا نَخُوضُ وَنَلْعَبُ ۚ قُلْ أَبِاللَّهِ وَآيَاتِهِ وَرَسُولِهِ كُنتُمْ تَسْتَهْزِئُونَ *لَا تَعْتَذِرُوا قَدْ كَفَرْتُم بَعْدَ إِيمَانِكُمْ ۚ (توبه/65-66)[3]
Ва фарқи хам надорад ин каламоти харом ва бад дар қолиби шеър ва тарона ва гуроний бошад ё гуфтори маъмулий. Намунахойи Уқба бин Аби Муъайт ва Наср бин Хорис дар ин замина метавонад ба мо бигуядки: гох мумкин аст шахсики мусаллахона ва бо аслаха дар баробари қонуни шариати аллох жангида бахшида бишавад аммо касики бо забониш бар алайхи қонуни шариати аллох межангад бахшида нашуда аст.
(идома дорад……..)
(31- қисмат)
Уқба бин Аби Муъайтки дар жанги бадр асир шуда буд ва корномайи амалийи хуби хам надошт росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ба у гуфт: ба хотири душмани бо худо ва росул кушта мешави. Уқба гуфт: эй Мухаммад! Эхсонит бар ман бехтар аст. Маро хам монанди еки аз мардони қовм дар назар бигир. Агар ононро ба қатл расонди, маро нез ба қатл бирасон ва агар бар онхо эхсон намуди, бар ман хам эхсон кун. Агар аз онхо фидя гирифти,аз ман нез фидя бигир. Эй Мухаммад ! чи каси баъди аз ман фарзандонамро сарпарастий мекунад?
Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуд: оташ. Сипас фармуд: эй Осим! Гарданишро бизан. Осим розиаллоху анху нез дастури росулуллох саллаллоху алайхи васалламро амалий намуд. [4] Уро гардан заданд ва барои ибрати касоники жилови забонишро наметавонанд бигиранд ва бар алайхи қонуни шариати аллох жанги фархангий ва равоний мекунанд бадор овихта шуд. Уқба аввалин каси будки дар олами ислом баъди аз кушта шудан, барои ибрати дигарон, бадор овихта шуд.
Наср бин Хорис хам еки аз хамон фаъолини арса забон ва шеър ва қиссагуйи будки дар баробари дини ислом ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ашъори дуруғиники аз хийра харида буд дар қолиби афсонахойи подшохони форс, рустам ва исфандёр ва ғейрих баён мекард ва мегуфт: суханони Мухаммад, чигуна аз суханони ман бехтар аст? [5] Замоники дар жанги бадр ин хам асир шуд росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дарборайи у бо каси машварат накард[6] ва Али розиаллоху анху дастур дод то гардани уро бизанад. [7]
Ин сарневишти тамоми касони астки дар арсахойи фархангий ва равоний бар алайхи мужохидини шариатгаро фаолияти манфий мекунанд. Ибни Касир рохимахуллох мегуяд: бо кушта шудани ин ду мужрим, мусалмонон ёд гирифтандки бархи аз саркашони маъонид ва душманони сарсахтки дар жанги фикрий ва равоний ва бо забон бар алайхи ислом ва қонуни шариат фаолият доштанд, набояд мовриди тараххум қарор гиранд; ва усулан хеч новъи тасохул ва созиши дар мовриди онон пазирофтани нест; чун онон сардамдорони шарорат ва рахбарони залолат, гумрохий ва саргардоний хастанд ва бо суханони зишт ва қабихи худ, жойи барои афв ва гузашт боқий нагузоштанд. [8]
Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дастури терори афроди мисли: Каъаб бин Ашраф яхудий, ибни Сайба яхудий ва соири яхудиён, Салом бин Абил Хақиқ, Холид бин Суфён хазалий, Руфоъа бин Қайс жусамий, Абу Ифк, терори ек зани шоира ба исми Асмо бинти Марвон ва …….ро додки танхо бо забонишон аз тариқи шеър ва овозхўни ва ба истелох аз лахози фархангий бар алайхи қонуни шариати аллох сухбат карда буданд. Пас хар баёни дар баробари қонуни шариати аллох озод нест.
Аллох таоло дар мовриди ин мовжудоти баддахан ва мужрим мефармояд:
وَمِنَ النَّاسِ مَن یَشْتَرِی لَهْوَ الْحَدِیثِ لِیُضِلَّ عَن سَبِیلِ اللَّهِ بِغَیْرِ عِلْمٍ وَیَتَّخِذَهَا هُزُواًأُولَئِکَ لَهُمْ عَذَابٌ مُّهِینٌ (لقمان/6)
Дар миёни мардум касони хастандки харидори суханони пуч ва беарзишанд[9] то бо чанин суханони ( бандагони худоро) жохилона аз рохи худо мунхариф ва саргашта созанд ва онро масхара кунанд. Онон азоби хор ва расво кунандайи доранд.
.وَإِذَا تُتْلَى عَلَیْهِ آیَاتُنَا وَلَّى مُسْتَکْبِراً کَأَن لَّمْ یَسْمَعْهَا کَأَنَّ فِی أُذُنَیْهِ وَقْراً فَبَشِّرْهُ بِعَذَابٍ أَلِیمٍ (لقمان/7)
Хенгомики оёти мо бар ишон хонда мешавад,мустакбирона руй бармегардонанд ва мераванд. Ингор онхоро нашаниданд. Гуйи дар гушхойишон сангиний аст. Ишонро ба азоби дардноки мужда биде.
Ин ашхос, куффори хастандки огохона ва ба мейли худишон дар баробари дини аллох ва қонуни шариати аллох қарор гирифтанд ва хадафишон гумрох кардани мардум аз қонуни шариати аллох ва масхара кардани дини ислом аст. Инхо намехоханд овоз бихонанд то ба рухи худишон ва соири муслимин таскин ва оромиш бибахшанд балки сухони рухи муслимин ва дар пейи гумрох кардани онхо аз қонуни шариати аллох хастанд. Инон мегуянд иники мо дорем аз оники росулуллох саллаллоху алайхи васаллам оварда бехтар аст, ва илова бар он, ба дини ислом ва росулиш саллаллоху алайхи васаллам дар қолиби овозхўни ва насрхўни ва достон сароий ва афсонагуйи тўвхин ва фаххоший мекунанд.
(идома дорад………)
(32- қисмат)
Намунайи боризи ин тўвхинхоро дар суруди миллийи курдхойи секуляр ва муртадди Курдистон ба номи “ эй рақиб” мебинемки тавассути ек коммунист ба номи Юнус Роуф дилдор дар соли 1938 суруда шуд ва барои аввалин бор дар хукумати секуляристхойи муртадди хизби демократи Курдистони Эрон тахти рахбарияти қози Мухаммад муртад дар жумхури кортунийи Сталин дар Махобод дар соли 1946 хонда шудки мегуяд:
ئه ی ڕه‌قیب هه‌ر ماوه قه‌ومی کورد زمان
نایشکێنێ دانه‌ریی تۆپی زه‌مان
Эй рақиб хануз қовми курд забон монда аст, холиқ ва ба вужуд оварандайи дунё ва чархи замон хам наметавонад шикастиш бидихад. Яъни аллох хам наметавонад қовми курдро шикаст бидихад. Аммо дидаемки дар тойи ин чанд даха, аллох таоло чи балохойи сари ин секуляристхойи муртадди курд ва тамоми курдхойи фариб хурда оварда ва меоварад. Дар идомайи хамин суруд муртаддини курд мегуянд:
:ئێمه رۆڵه ی میدیا و که‌یخوسره‌وین *** دینمان، ئایینمان هه‌ر نیشتمان
мо фарзандони мод ва кейхусру хастем, дини мо ва ойини мо фақат ватан аст.
Ин шеърро шахси дуруғгуйи каззоби гуфтаки коммунист аст ва ба интерноцианализми социализм эътиқод дорад ва хеч эътиқоди ба миллийгероий ва нацианализм хам надорад.
Инхо хамон “ лахвал хадис” ва суханони афсонаий ва хурофий ва пучий хастандки куффор ва муртаддин мехоханд бо онхо дини аллохро ба бози ва масхара бигиранд, ва мардумро аз дини аллох ба дини куфри худишонки хамон дини секуляризм аст бикашонанд. Инхо хастандки азоби хор кунанда ва расво кунандайи дар интизоришон аст:
أُولَئِکَ لَهُمْ عَذَابٌ مُّهِینٌ .
Ва аллох таоло ба муслимин амр мекунад:
فَاجْتَنِبُوا الرِّجْسَ مِنَ الْأَوْثَانِ وَاجْتَنِبُوا قَوْلَ الزُّورِ(حج/30)
Ва аз палидихо, аз бутхо дури кунид, ва аз гуфтани ифтироъ ( ва суханони ботил ва беасос) пархез кунид.
Бале,бояд аз бутхойи палидики имруза тахти унвони Амрико ва Русия ва Чин ва қонуни куфрий созмони милал ва жўжа секуляристхойи муртадди махаллий мисли қози Мухаммад муртад ва дунбола равониш мисли Қосимлу ва Ужалон ва Борзоний ва дигар секуляристхойи муртадди палид пархез кунем ва дури кунем ва аз гуфтани суханони бепоя ва беасос ва дуруғини онон хам дар қолиби семинархо ва таронахо ва суханронийхо ва филмхойики аз расонахойишон ороя мешавад пархез ва дури кунем.
Дар хар сурат, ин оёт ва торихи куффор ва муртаддин бароимон ровшан ва ошкор мекунадки сухан хам хубиш хаст хам бадиш. Мисли тўвхин кардан ва фаххоший кардан ва куфргуйи ва ғейрих. Ва метавонем бигуем: хар суханики аз назари қонуни шариати аллох бад ва харом бошад мамнуъ аст холо чи дар қолиби наср бошад ва хаминтури оддий гуфта бишавад чи дар қолиби шеър ва тарона бошад. Ва хар чи тибқи қонуни шариати аллох хуб бошад озод аст. Шеърхойики дар овозхо ва таронахо ва гуронийхо хам гуфта мешаванд хаминтури хастанд.
Овоз хўндан хам комилан фитрий аст. Аз ек баччайи хўл ва хўши еки ду сола бигирки тоза ба қовли мо дорад гора гор мекунад ва дар хенгоми хобонданиш анвоъи садохоро дар меоварад, ё модарики барои баччаш овоз мехонад ва лоя лоя мекунад, ё арабхо хенгоми савор шудан бар шутур ё асби худ мехондандки ба он гуфтанд” ғиноур рукбан” ё “ ғинаун насб” ё “ ғинаул фитян” ё “ ассанад” ва ……инхо хаммагий фаровардахойи фитрийи инсонхо хастанд . Умар бин Хаттоб розиаллоху анху мегуяд:
الغناء من زاد الراكب،
Ё мегуяд :
زاد المسافر[10]
Яъни овоз хондан тўшайи саворий аст ё мусофир аст. Ё арабхо овози дигари доштандки чўпони шутурхо мехонад ва ба он мегуфтанд: “ алхудаъ” масалан дар еки аз сафархо Анжашаки садойи хуби дошт ва жури таронайи алхудаъро мехонадки шутурхо ба хаяжон омада ва суръатишонро бештар карда буданд дар ин хенгом росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар ташбихи балиғ ва истиъорайи бадиъ мефармояд: оромтар Анжаша то шишахо нашкананд:
رُوَيْدَكَ يَا أَنْجَشَةُ لَا تَكْسِرْ الْقَوَارِيرَ .[11]
Манзуриш аз шиша дар инжо занхо будандки дар кажова нишаста буданд ва мумкин буд дар натижайи суръати шутурхо азият бишаванд ё биёфтанд. Ё хужжож аз шовқишон ба хаж ва намоз хондан дар Макка ва масжидун набавий новъи тарона мехонданд, ё мужохидин барои афзойиши ғейрат ва дилирийи соири мужохидин дар майдонхойи жанг мехонданд, ва мавориди мухталифи дигари то пирамарди лаби гур расидаки барои дили худиш мехонадро мешавад ном бурд.
(идома дорад………)
[1] احمد (١٦٦٢) و سنن ترمذي (١٥٦١) وأبو داود وابن حبان وغيرهم / فقد روى الدارمي عن عقبة بن عامر .
[2]امام نسائی در سنن الکبری (۸۹۳۸)و حافظ ابن حجر در الإصابة(١/٤٣٩) سند آن را ” صحیح ” دانسته است./طبرانی – صحیح الجامع البانی رقم 4534
[3] اگر از آنان بازخواست کنی، می‌گویند: بازی و شوخی می‌کردیم . بگو : آیا به خدا و آیات او و پیغمبرش می‌توان بازی و شوخی کرد ؟ ! عذرخواهی نکنید . شما پس از ایمان‌آوردن ، کافر شده‌اید .
[4] الغضبان ، التربیة القیادیه، ج ۳، ص ۶۰
[5] ابن هشام، السیرة النبویة،ج ۱، ص ۴۳۹ – ۴۴۰
[6] الغضبان ، التربیة القیادیه، ج ۳، ص ۵۷
[7] الغضبان ، التربیة القیادیه، ج ۳، ص ۵۷
[8] ابن کثیر ، البدایة و النهایه، ج ۳، ص ۳۰۶
[9] «لَهْوَ الْحَدیثِ» : سخنانی که انسان را از چیزهای با ارزش مربوط به دنیا و قیامت غافل می کند . مثل همین افسانه ها و خرافات مضحکی که سکولاریستهای کافر و مرتد در مورد تاریخ باستان می بافند
[10]التمهيد ( 22 / 197 ، 198)روى ابن وهب عن أسامة وعبد الله ابني زيد بن أسلم عن أبيهما زيد بن أسلم عن أبيه
[11]متفق علیه / رواه البخاري ( 5857 ) ومسلم ( 2323 ) .
