Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(48- қисмат)
Илова бар ин уммул мўъминин Оиша розиаллоху анхо ривоят мекунадки: росулуллох саллаллоху алайхи васаллам нишаста будки, хаёху ва садойи кудаконро шанидем, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам боланд шуданд, ( дидки ) ек жорияйи хабаший мерақсад ва баччахо дўври уро гирифтанд
«حَبَشِيَّةٌ تَزْفِنُ وَالصِّبْيَانُ حَوْلَهَا»،
Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуд:
: يَا عَائِشَةُ تَعَالَيْ فَانْظُرِي»
Эй Оиша биё ва нигох кун…… .[1] дар инжо возих астки ек жорияйи хабаший рақсида аст ва инки агар рақсидан дар зоти худиш харом буд қатъан росулуллох саллаллоху алайхи васаллам он жорияро аз рақсидан манъ ва нахий мекард ва хукми содир мекард ва илова бар ин уммул мўъмининро ба дидани рақси ин жория даъват намекард ва худиш хам нигох намекард.
Имоми Шофеъий рохимахуллох бо истинод ба ин хадис мегуяд: рақс на харом аст на макрух балки мубох аст ба шарти инки мард адойи муханнасинро дар наёварад, яъни адойи мардхойи заннамо ва суст ва беғайрат ва фоқиди мардонагийро дар наёварад ва гарна харом мешавад. Алъон бояд мутаважжих шуда бошидки чиро дар пойкубийи ( хал паркайи) хўромийхо шумо аз онхойики буйи аз шариат бурданд ё суннати ниёкони мусалмонишон хуб бехишон расида аст хатто тикон додани шона ва мисли бачча қиртийхо хандидан ва адохойи жилфро намебинид,ва бештар онхоро жиддий ва сари сангин мебинид. Ингор дар холи жанганд. Шайххо ва уламохо хам пойкубийи ( хал парка) ва хатто гуроний ва таронахойи хосси худишонро доштанд. Бале, шодийи инхо дар қалб аст ва харакоти зохирийи онхо хам латмайи ба мардонагий ва шахомати онхо ворид намекунад. Халпарка ва пойкубийи суронхо ва шикокхо ва соири лахжахойи курдий, рақси шамшири балучхо,зикри ханжари туркаманхо, азбойи хамалийхойи жунуби Эрон, рақси шамшири арабхо хам дар хамин мояхост,албатта чеченийхо ва соири ақвоми мусалмон хам мутаносиб бо қонуни шариати аллох пойкубийхо ва рақсхойиро ба вужуд овардандки лозим ба зикр нест.
Мутаважжих шудемки мазхаби Шофеъий хукмиш бар ибохайи рақс аст аммо дар мазхаби Ханафий ва Молик ва Ханбалий рақс макрух аст. Далили онхо хам ин астки убухат ва шахсияти инсонро пойин меоварад. Албатта иддайи хам иддао кардандки мазхаби Ханафий ва Моликий куллан рақсро харом дониста, аммо ин азизон бароишон шубха шуда ва иштибох матлабро мутаважжих шуданд, чун Ханафийхо ва Моликийхо он даста аз рақсхойиро харом донистандки касони меоянд ва бо ин рақс ибодат мекунанд ва ин рақсро новъи наздик шудани ба аллох медонанд, мисли хамин корики даровеш ва баъзи аз суфийхо анжомиш медихандки ахли илми фиқх дар тахрими ин новъ аз рақс хеч ихтилофи назарий бо хам надоранд.
Дар хар сурат хеч олими ахли суннати рақсиданро харом накарда, холо чи мубох бошад чи макрух, рақс дар зоти худиш харом нест, ва далили хам барои харом будани он вужуд надорад, балки ин амалкарди афроди астки онро дар хамин хадди мубох ё макрух будан нигах медорад ё харомиш мекунад.
Масалан варзиш кардан ек кори мубохи аст, холо еки анжомиш медихад ба нияти инки фахр фуруши кунад ва ё қавий бишавад барои дуздий ё азияти номуси мардум, дар инжо ин варзиш карданики мубох аст хукмиш аваз мешавад ва шахс ба хотири чанин варзиши дучори гунох хам мешавад, аммо агар каси хамин варзишро ба нияти эъдод ва тақвияти бадан барои анжоми бехтар хейр расонийи ба мардум ё жиход фи сабилиллах анжом бидихад ин кор мубох варзиш, шойистайи подош мешавад ва қоидайи
« لاَ يَتِمُّ الْوَاجِبُ إِلاَّ بِهِ؛ فَهُوَ وَاجِبٌ»
Дар инжо худишро нишон медихад ва ин варзиш кардан чун дар хидмати анжоми ек вожиби аст худиш хам вожиб мешавад.
То алъон бояд мутаважжих шуда бошемки баъди аз нажот аз фақр ва гурснагий ва расидани ба рифох ва баъди аз нажот аз тарс ва ноамний ва расидани ба амният, садхо моврид вужуд дорадки мешавад бо онхо шахс ва жомеъаро шод кард, мисли фарохам кардани заминахойи тахсилий ва шуғлий ва …… инхо жанбахойи мусбати зиндагий хастандки қобилияти тўлиди шод кардан ва тақвияти дилро дорандки хам ба унвони еки аз абзорхойи саломати даруний метавонанд анжоми вазифа кунанд ва хам бо тақвият ва шорж кардани қалб метавонанд дар афзойиши халлоқият ва фаолияти ашхос ва солимтар кардани равобити ижтимоийи мардум ва хушбин кардани онхо ба зиндагиф ва оянда ва …… ба бехдошти дарунийи инсонхо кўмак кунанд, ва ин яъни тўлиди шодий барои харакоти қудратмандона дар расидани ба ахдофи дунёвий ва ухровий ;аммо чиро куффори жахоний ва муртаддин ва мунофиқин ва секулярзадахойи олудайи махаллий ба жойи таважжух ба ин жанбахойи мутаъаддид ва асосийи шодийзо дар миёни умуми афроди жомеъа танхо бар жанбахойи ғейри шаръий ва бахусус бар се моврид онхам масоили жинсийи номашруъ ва рақс ва тарона ангушт гузоштандки инхо хам аксаран ғейри машруъ ва нопойдор ва зудгузар хастандки хатто боиси новъи афсурдагий ва олудагийи бештар қалбий ва ижоди пучгароий ва ……мешавадки дар нихоят ба макотиби мухталифи шайтонпарасти ва секуляристи хатм мешавад?
(идома дорад……..)
[1]البانی در ” صحیح الترمذی” (3691). و ابن حجر در فتح الباري