Анвоъи дорул ислом.
Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох
(1-қисмат)
Бисмиллах валхамдулиллах, аммо баъад: ассаламу алайкум ва рохматуллохи ва барокатух / бахши :5
Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармоядки ” дорул исломи” муслимин баъди аз дўврони нубувват то рузи қиёмат аз лахози хукуматийи “3 дўвра” ро тей хохад кард:
1-Хилофати мутобиқи манхаж ва равиши росулуллох саллаллоху алайхи васаллам.
خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ.
-2-Дўврони шохигарийки ба ду дастайи калон тақсим мешавадки, баъзи танхо бо хушунат хамрох хастанд,
ثُمَّ تَكُونُ مُلْكًا عَاضًّا،
3-Ва баъзихо бо истибдод ва худкомагий хокимият мекунанд,
ثُمَّ تَكُونُ مُلْكًا جَبْرِيّاً
Бозгашти дуборайи хилофат мутобиқи манхаж ва равиши росулуллох,
ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ[1]
Бояд дар хамин ибтидойи амр бидонемки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар мовриди ” дорул ислом” сухбат карда на дорул куфр. Яъни ин шохони хушунатгаро ва мустабид нез тобеъи қонуни шариати аллох ваа мужрийи қавонини шариати аллох ва мусалмон хастанд аммо мусалмоники дар у фисқхойи вужуд дорад ё ахли бидъат аст . Чун шохигарий еки аз бузургтарин бидъатхойи астки дар жойи
خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ
қарор гирифта аст.
Нўъмон ибни Башир рохимахуллох мегуяд баъди аз онки Умар ибни Абдулазиз рохимахуллох ба хокимият расид ин хадисро барояш невиштам ва гуфтам умидворамки амирал мўъминин аз чанин бидъатхойи дар хокимият ба дур бошад ва баъди аз ин ду хокимиятул аз валжибрия бошад ва ишон хушхол шуд.
Дар ин сурат мо хам акнун дар “дорул ислом” бейни ду хокимияти исломий
عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ هستیم،
Еки аз онхоро баъди аз 30 сол аз даст додем ва дигари хануз ба дастиш наёвордем. Хокимияти исломий ала манхажин нубувват бар ду асос шўро ва назорати умумий шикл гирифта астки се коркарди мухим дорад:
«أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ» و«َآَمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ»
то заминахойи муносиби
«فَلْيَعْبُدُوا رَبَّ هَذَا الْبَيْتِ»
барои бандагони аллох дар замин фарохам бишавадки хадафи нахоийи хилқат аст:
وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ (ذاریات/56)
Аммо хокимиятхойи
«مُلْكًا عَاضًّا» و «مُلْكًا جَبْرِيّاً»
хар ду бидъатхо ва фисқхойи хастандки аллох таоло шариатишро барои ришакан кардани чанин бидъатхойи дар зиндагийи ижтимоийи инсонхо фристода аст ва харгиз ин бидъатхо ва фисқхоро намепасандад, инхо мамнуъахо ва зидди арзишхойи дар амри хокимият хастандки еки аз коркардхойи ислом аз бейн бурдани ин фисқхо ва бидъатхост, аммо аз руйи ночорий ва ба хукми ” зарурат” аз суйи муслимин ба унвони жойгузин ва ” бадили” ” хилафату ала манхажин нубувват” мовриди истефода қарор мегиранд то замоники дубора ба матлуби худ яъни ” дорул адл” ” хилафату ала манхажин нубувват” даст пейдо кунанд.
Ин сабкхойи хукуматийи шохигарийи хушунат талаб ва мустабид мовриди пазириш ва таъйиди ислом нестанд аммо вужуд хоханд дошт хамчунонки дорул куфр хам мовриди таъйид нест аммо вужуд дорад. Муслимин ба хукми зарурат ва изтирор, ба далоил ва асбобики барои худ фарохам карданд, ё вориси ирсияйи гузаштагони сахл ингор ва хатокори худ шуда ва бар онхо тахмил шуда аст, ба унвони ” бадил” ва ” жойгузин” мажбур ва ночор ба пазириши хокимиятхойи исломий ғейри аз ” хилафату ала манхажин нубувват” дар ” дорул ислом” мешавандки мо аз он ба унвони ” бадили изтирорийи исломий” ёд мекунем. Яъни бадили хилафату ала минхажин нубувват хастанд ва дар холати изтирор ва ночорий мовриди пазириш воқеъ шуданд ва мухимтар аз он инки мужрийи қавонини шариати аллох нез хастанд ва исломий махсуб мешаванд.
Албатта фуқахо нез хукуматхойи мовжуд дар дорул исломро даража бандий карданд:
1-Мартаба олий дорул исломро ” дорул адл” номиданд.
2-Мартаба дувум ва пойинтар аз инро ” дорул фисқ” ва дорул бағий” номиданд.
3-Ва охарин даражаро нез ба ” дору ахли зимма” ихтисос доданд.
Дорул адл хамон: “халафату ала минхажин нубувват” астки дар ихтиёри жонишини росулуллох саллаллоху алайхи васаллам то замони амирал мўъминин Али ибни Аби Толиб ва фарзандиш Хасан розиаллоху анхума буд ва дорул бағий хам дарул исломий астки дар ихтиёри ахли бағий аз муслимин қарор дорад мисли хукумати Муовияки дар баробари хилифати исломий қарор гирифта буд ва манотиқиро тахти контроли худиш дошт. Дурул фисқ хам яъни дорул исломики дар он фисқхойи ба сурати озод сурат мегирад мисли порайи дўврони хокимияти шохони умавий ва аббосий ва усмоний ва ………
(идома дорад……..)
[1] مسند أحمد ابن حنبل 18123 / تَكُونُ النُّبُوَّةُ فِيكُمْ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ تَكُونَ، ثُمَّ يَرْفَعُهَا إِذَا شَاءَ أَنْ يَرْفَعَهَا، ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ ، فَتَكُونُ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ تَكُونَ، ثُمَّ يَرْفَعُهَا إِذَا شَاءَ أَنْ يَرْفَعَهَا، ثُمَّ تَكُونُ مُلْكًا عَاضًّا، فَيَكُونُ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَكُونَ ، ثُمَّ يَرْفَعُهَا إِذَا شَاءَ الله ُأَنْ يَرْفَعَهَا ، ثُمَّ تَكُونُ مُلْكًا جَبْرِيّاً ، فَتَكُونُ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ تَكُونَ ، ثُمَّ يَرْفَعُهَا إِذَا شَاءَ أَنْ يَرْفَعَهَا ، ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ ، ُثمَّ سَكَتَ.