Анвоъи дорул ислом.
Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох
(7- қисмат)
Албатта дар он замон ғейри аз уламои ин шахр дар хеч жойи ” дорул ислом” хеч фатвойи дода нашуд ва ин танхо фатвойи уламойи ек шахр буд. Ғейри аз он қарнхо баъад, Мухаммад ибни Абдулваххоб ва тамоми уламои нажд ва пейравони онхо фотимийхоро муртад ва сарзамини онхоро дорул харби мисли сарзамини мусайламайи каззоб медонанд . Аммо нигох мекунемки Шофеъийхо ва соири уламои [1]
моликий ва ханафий ва ғейрих чанин дидгохи надоранд ва каси чун Салохиддин Айюбий рохимахуллох ба хамрохи аммуйиш Ширкух барои ёрийи хукумати шиъа мазхаби фотимийи миср дар баробари куффори насроний ахли китоб ва душманони шумора 3 муслимин равона миср мешаванд ва хатто солхо мақоми визорати ( онхам визорати мухимми чун визорати жанг ва вазири аъзами) ин хукуматро нез ба ухда мегиранд, бидуни онки дар он замон ва хатто пас аз он то кунун мовриди нақдий хам қарор гирифта бошанд. Оё шумо тасаввур мекунидки ба қовли наждийхо Салохиддин Айюбий рохимахуллох дар дарул харб вазири муртадди чун мусайламайи каззоб шуда бошад?
Пас ин ” дорул ислом” мумкин аст мисли замони имоми Ахмад ибни Ханбал рохимахуллох тахти хокимияти ” хукумати бадили изтирорийи исломийи” мўътазилихойи бошадки мўътақид ба фисқи чун халқи қуръон буданд ва имоми Ахмад хар касироки мўътақид ба халқи қуръон буд кофар медонист. Яъни аз нигохи имоми Ахмад ибни Ханбал рохимахуллох хаддиақалиш ин будки ин хокимияти мўътазилихо хокимияти ахли бидъат аст.
Ё ин дорул ислом мумкин аст хокимияти бадили изтирорийи исломий усмонийхойи суфий маслак бошадки тавассути уламойи наждий такфир шуданд ва хатто бар алайхи усомонийхо хам жанги мусаллахона анжом доданд ва ин дар холи будки каси чун шайх Саъид Пирон ( зозакий ё хўромий) рохимахуллох жихати ихёйи ин хокимият қиёми мусаллахона анжом медихад, аммо ба далили хиёнати секуляристхойи муртадди курд ва хамкорийи онхо бо отатурки секуляр нехзатиш шикаст мехурад ва пас аз исорат тавассути секуляристхойи муртадди турк шахид мешавад. Нахсабуху казалика валлоху хасбиях.
Пас ” дорул ислом” дар қолиби хукумати исломий ” ала минхажин нубувват” ва дар қолиби ” хукумати бадили изтирорийи исломий” қарор нест хатман тибқи мазхаб ва назар ва мейл ва фикр ва тафсири шумо бошад ва агар ғейри аз ин буд бояд рад шавад. Хаммайи мо бояд мовқеияти худимонро дар дорул ислом ва дар миёни дунёйи аз куфр ” куфри шишгона” йи ошкор ва куффори пинхони дохилий ва дорудастайи мунофиқин ва секулярзадахоки мустақиман асли ислом ва ” дорул ислом” ва мовжудияти моро хадаф қарор доданд дарк кунем ва лаақал хатто агар мухолифи новъи хокимият бар ” дорул ислом” хастем амали мо тибқи ин қоидайи шаръий бошадки мегуяд:
«إذَا تَعَارَضَ مَفْسَدَتَانِ، رُوعِيَ أَعْظَمُهُمَا ضَرَرًا»
Яъни агар ду падидайи фосид руй доданд ба он еки пардохта мешавадки зиён ва зарариш бештар аст.
Шак надошта бошид зарар ва зиёни дорул куфрики дини моро аз чохор маъни ва мафхуми он ( 1. Қудрати хокимият 2. Қонун ва барнома 3. Итоат ва фармонбурдорий 4. Мужозот ва подош ) тухий ва холий мекунад бисёр бештар аз ихтилофоти фиқхий ва салиқаийи шумо бо соири тафосири исломий дар мухтассоти мазхабийи хамдигар аст. Фақат кофий аст нигохи ба сарзаминхойи мусалмон нишини биндозидки аз Туркистони шарқий то ғарби исломий тахти хокимияти куффори секуляри жахоний ва тоғутхойи секуляр ва муздури махаллий қарор гирифтанд.
Барои мо возих астки мо дар ислом ахком ва рафторхойиро доремки мисли намоз ва руза ва хаж ва садақа жанбайи шахсий ва гурухий доранд, аммо дар кинори ин ахком дар ислом қавонин ва ахкоми хам вужуд дорандки танхо аз тариқи хукумат ва қудрати хукуматий ба мархалайи ижро дар меоянд ва муслимин доройи хуқуқи хастандки танхо дар сояйи қудрати хукуматий метавонанд ба чанин хуқуқи бирасанд ва агар хукумати исломий набоша ин қавонин ва ахком ба куллий таътил мешаванд ва ин хуқуқ хам зерипо нахо мешаванд.
Хамчунонки дар ” вазъи мовжуд” иттиходи исломий ба унвони ” мархалайи гузор” и жихати расидан ба вахдати исломий аст, ба хамин тартиби хукумати бадили изтирорий исломий хам ” мархалайи гузор” жихати расидан ба вазиати матлуби хукумати исломий бар минхажин нубувват аст.
Матлуби мо ” вахдати исломий” ва ” хукумати исломий ала минхажин нубувват” аст аммо ба унвони воқеияти мовжуд дар жахони маъосири муслимин, ва бо дид ва рувикарди воқеъ героёна бояд бигуем: феълан ва дар ” вазъи мовжуд” чанин амри тақрибан ғейри мумкин аст ва ниёз ба тей кардани ек ” мархалайи гузор” дорад.
Ин ” мархалайи гузор” ” иттиходи исломий ” ва ” хукумати бадили изтирорийи исломий ” пули астки моро аз шароити феълий ва марзбандийхойи фирқаий ва жуғрофиёийки дар муодилоти миёни муслимин хокимият пейдо карда аст ва тамоми равобит ва рафторхойи муслимин бар онхо устивор шуда аст ва хатто назми ” дорул ислом” бар пояйи ин марзбандихойи таснуъий шикл гирифта аст, ба ” вахдати исломий” аз коноли шўройи улил амри муслимин ва ижмоъи вохиди онки жамоати вохидиро тўлид мекунад ва ” хукумати исломий бар минхажин нубувват” мерасонад . Биизниллах.
سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَبِحَمْدِكَ، لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ، أَسْتَغْفِرُكَ وَأَتُوبُ إِلَيْكَ
Вассаламу алайкум ва рохматуллох ва барокатух.
[1] محمد بن عبدالوهاب در مؤلفات شيخ الإسلام محمد بن عبدالوهاب، القسم الخامس، الرسائل الشخصية ص 220
