Асли риояти эхтироми мутақобил ва назокати бейнал милалий ( бахши 15)
Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох
(3-қисмат)
Абул Бахтарий дар ғазвайи бадр бар алайхи муслимин межангид аммо росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дастур дод ба далили хидматиш дар дўврони мухосарайи иқтисодийи мусалмонон дар шаъби Аби Толиб дар сурати исорати каси ба у осиби нарасонад. Ё дар қазияйи худайбия гуштхойи қурбонийро барои каси аз куффор мефрестадки доройи сифоти никуйи аз таъолими ба жойи монда аз анбиёи гузашта буд ва ба ин шикл чунон таъсири дар нигариши ин шахси кофар мегузорадки ин шахси кофар мегуяд: фикр намекунамки хуб бошад жилови ононро бигирем (бехтар астки монеъи хажжи ишон нашавем). Дар ин сурат мумкин аст дар дорул куфрхо касони бошандки мухолифи ишғолгарий ва қатли омми муслимин ва мухолифи таррожи манобеъи муслимин ва мухолифи мухосарайи иқтисодийи муслимин ва……….бошанд. бидуни шак ин афрод ва находи мардумий назди масъулини дорул ислом некийхойи онхо бо некий посух дода хохад шуд.
.[1]
Асли вафойи ба ахд ва эхтиром ба қарордодхо ва паймонхо.
Аллох таоло бо мухотаб қарор додани мўъминин мефармояд:
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَوْفُوا بِالْعُقُودِ … (مائده /1)
Эй мўъминон! Ба пеймонхо ва қарордодхо вафо кунид. Мўъминин хам ба дастури аллох таоло замоники ахд мебанданд вофо кунандагон ба ахд ва пеймони худ хастанд:
الْمُوفُونَ بِعَهْدِهِمْ إِذَا عَاهَدُوا …(بقره/177)
Вафо кунандагон ба пеймони худ буда хенгомики пеймон банданд.
الَّذِينَ يُوفُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَلَا يَنْقُضُونَ الْمِيثَاقَ .( رعد/20)
Он касоники ба ахди худо вафо мекунанд, ва пеймонро намешкананд.
Асли вафойи ба ахд ва пеймон дар равобити дохилий ва хорижийи мўъминин еки аз мухимтарин усули рохбурди ва боланд муддати астки танхо дар сурати нақзи он тавассути дигарон ва ё тарс аз пеймон шиканийи дигарон:
« وَإِمَّا تَخَافَنَّ مِنْ قَوْمٍ خِيَانَةً فَانْبِذْ إِلَيْهِمْ عَلَى سَوَاءٍ إِنَّ اللَّهَ لَا يُحِبُّ الْخَائِنِينَ (انفال/58)
Ва ё ба майдон омадани асли нафийи сабил шикаста мешавад ва гарна мўъминин харгиз пеймон шиканий намекунанд чун дар баробари ин пеймонхо ва ахдхо дар баробари аллох ва дини аллох ва бандагони аллох ва қиёмати худ масъул хастанд:
وَأَوْفُوا بِالْعَهْدِ إِنَّ الْعَهْدَ كَانَ مَسْئُولًا .( اسراء/34)
Ва ба ахд ва пеймон вафо кунид, чироки аз ахд ва пеймон пурсида мешавад.
(идома дорад……..)
[1]صحیح بخاری ـ باب 15 ـ ص 974ـ شماره 2581
