Асли нафийи сабил ва иззати исломий. (1) ( қисмати 16)
Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох
(17- қисмат)
Инхо мавориди хастандки жихати хифзи манофеъи моддий ва маънавийи шахсий метавон муохида ва пеймоники баста шуда астро фисх кард,холо жихати хифзи манофеъи моддий ва маънавийи дорул ислом ва истиқлоли довлати исломий хар муохида ва пеймоники бо дорул куфрхо баста мешавад ва ба нахви ба ин манофеъи моддий ва маънавийи дорул ислом зарари бирасонанд қоидайи нафийи сабил вориди майдон мешавад ва ин пеймон ва муохидаро фисх ва ботил мекунад.
Бояд ба сухани аллох таоло дар мовриди куффори ахли китоб ва куффори мушрик ( секуляр) эътимод дошта бошемки мефармояд:
ما يَوَدُّ الَّذينَ کَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْکِتابِ وَ لاَ الْمُشْرِکينَ أَنْ يُنَزَّلَ عَلَيْکُمْ مِنْ خَيْرٍ مِنْ رَبِّکُمْ. (بقره/ 105)
Кофарони ахли китоб ва хамчунин мушрикон, дуст надоранд хейр ва баракати аз жониби худойитон бар шумо нозил гардад ва ба шумо даст дихад.
Дар ин сурат бояд интизор дошта бошемки куффор хейри мўъминин ва дорул исломро нахоханд ва дар пеймонхойи худ дучори ғил ва ғаш ва фариб ва ғадр шаванд ва набояд ба қасам хурданхойи бузургони куфрки маъмулан пеймонхо нез бо онхо ё бо намояндагони онхо баста мешавад эътимод кард:
إِنَّهُمْ لَا أَيْمَانَ لَهُمْ (توبه/12)
Қасам хурданхойи онхо хеч эътибори надорад дар ин сурат агар мўъмини мутаважжих шудки пеймони баста харом ва маъсияти аллох таоло ва зарар расон ба мўъминин ва дорул ислом аст қоидайи нафийи сабил вориди майдон мешавад ва чанин пеймониро ботил мекунад. Чи дар умури шахсий чи дар умури идорий. [1]
سُبحانَكَ اللَّهمَّ وبحمدِكَ ، لا إلَهَ إلَّا أنتَ أستغفرُكَ وأتوبُ إليكَ
[1] ((مفاتيح الغيب)) للرازي (15/535).
