نویسنده: admin

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(42 قسمت)

می بینیم که تعداد اين متخصصين معدود بودند، زمانی که الله تعالی می فرماید:«يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ» أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ يعني همه مجتهد و متخصص نبودند، بلكه تعدادي از اينان كه  در شورا شركت داشتند و رای اینا ن بر شوراهاي جزء و شوراي اولي الامر ارائه می شد متخصصين امر بودند. اما مذاهب و اجتهادات فردی به جای اجتهادات شورا و اجماع واحد شورا چیزهایی هستند که ناچاراً به خاطر نبود حکومت اسلامی عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ و نبود شورا و اجماع واحد در حالت اضطرار به وجود آمدند . مثل خوردن گوشت مردار در صورت ضرورت كه بايد در صورت لزوم برای حفظ جان خورده شود. مذهب هم در حالت اضطرار برای حفظ اسلام و جلوگیری از تفرق بیشتر باید تا رفع نشدن حالت اضطرار به آن پایبند بود .

امامان و سرمذهبها برخلاف بسیاری از پیروان ناآگاهشان همیشه تلاش داشتند که این حالت اضطرار را برای رسیدن به شورای واحد و اجماع واحد از بین ببرند و راههایی را پیشنهاد می دادند که به تشکیل مجدد حکومت اسلامی عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ و بازگشت مجدد شورای اولی الامر و اجماع واحد و امت واحد و جماعت واحد منتهی بشود.

 یکی از این راهکارهایشان این بود که از تقلید کورکورانه از خودشان نهی می کردند . یا می گفتند : إذا صحّ الحديثُ فهوَ مذهبي .هر گاه حديث صحيح بود، مذهب من است. یا کسانی چون ابوحنیفه رحمه الله می گفت: مسلمانان بايد جانبداري از قیام شیعی نفس زكيه رحمه الله  كنند تا حكومت سلطنتي و موروثي عباسيان را منهدم كنند و دوباره حکومت اسلامی عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ برقرار بشود. حتی برا ی میزان پایبند بودن خودش به این اصل مهم می گوید: اگر منصور عباسي مسجدي را بسازد، اگر بگويد بياييد درهاي مسجد را بشماريد هرگز كمكش نخواهيم كرد و اگر پولهايش كه در راه مسجد خرج شده است را نيز بخواهد كه بشمارم هرگز نخواهم شمرد و … بله این امام بزرگوار رحمه الله  در نهایت در زندان همین حکومت عباسیان مسموم می شود و جانش را در راه بازگشت حکومت اسلامی عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ می دهد و برایش مهم نبود این حکومت توسط یک شخص شیعی مثل نفس زکیه باز می گردد یا هر شخص دیگری باشد .

امام مالك رحمه الله علیه هم در مخالفت با حکومت بدیل اضطراری اسلامی عباسیان و برای تضعیف این حکومت به نفع مجاهدینی که خواهان بازگشت حکومت اسلامی عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ بودند می فرماید: طلاق اكراه درست نيست . و اين ضربه اي بر دستگاه حاكمه عبدالملك عباسی بود. از زمان همین شاه عباسیان بود كه طلاق قسمي بوجود آمد كه مي گفتند طلاقم افتاده باشد كه از زير بيعت شما خارج نمی شوم. و امام مالك مي آید و حديث عدم طلاق اكراه را می آورد و به خاطر این کارش چنان او را زير شلاق مي گيرند، كه در تاريخ مشهوراست. امام احمد رحمه الله علیه هم به همين شيوه بود، امام شافعي رحمه الله علیه  هم با وجود مبارزات پي گير اقدام به هجرت و فرار مي كند. کلیه ی ائمه ی شیعه هم قرآن را معیارهمه چیز قرار داده بودند. از امام صادق رحمه الله روايت كرده اند كه فرموده  است :

• مَا أَتَاكُمْ عَنَّا مِنْ حَدِيثٍ لَا يُصَدِّقُهُ كِتَابُ اللهِ فَهُوَ زُخْرُفٌ[1]
• لَا تُصَدِّقْ عَلَيْنَا إِلَّا مَا وَافَقَ كِتَابَ اللهِ وَ سُنَّةَ نَبِيِّهِ[2]
• كُلُّ شَيْ ءٍ مَرْدُودٌ إِلَى الْكِتَابِ وَ السُّنَّةِ وَ كُلُّ حَدِيثٍ لَا يُوَافِقُ كِتَابَ اللَّهِ فَهُوَ زُخْرُفٌ. هرحكمي در نهايت بايد به كتاب خدا و سنت پيامبر باز گردانده شود و هر حديثي كه موافق كتاب خدا نباشد آن حديث مزخرف است [3]

تمام این بزرگواران و سرمذهبها در یافته بودند که روند طبیعی دین اسلام نباید قربانی رای و اجتهاد اشتباه اشخاص بشود و خودشان را هم معصوم و خالی از اشتباه نمی دانستند. اینان می دانستند که در قضيه ی سیدنا داود و مسئله قضاوت، سیدنا نوح و مسئله دعا در مورد فرزندش، سیدنا ابراهیم و مسأله ی دعا برای پدرش، رسول الله  و ترشروئي وغیره چگونه الله تعالی بدون كوچكترين مداهنه و حتي كوچكترين مراعات و مدارائي از این موارد اشتباه نگذشته است، و تا آخر دنيا بايد كل بشريت در مورد آن باخبر باشد، و روشي باشد برای سرمشق گرفتن و عبرتي برای همه انسانها كه الله تعالی از عزيزترين بنده هایش هم صرفنظر نمي كند.

 الله تعالی به عنوان قاضی اصلی رای و اجتهاد اشتباه این عزیزان را بیان کرده است، حالا برای مسلمین پس ازرفتن این بزرگواران اطاعت از شورای أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ را واجب کرده است و شورای أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ را به عنوان قاضی معرفی کرده است.

(ادامه دارد………)

---

[1]مستدرك الوسائل للنوري الطبرسي، الطبعة الجديدة، ج 17، ص 304 – 305.

[2]وسائل الشيعة، ج 18، ص 89، حديث 47. 

[3]و افي كتاب العقل و العلم باب ماخذ بالسنة و شواهدالكتاب

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(112 қисмат)

Нигох кунин росулуллох саллаллоху алайхи васаллам читури барои Муоз увлавият банди ва мархала банди мекунад: хамоно ту ба назди қовми аз ахли китоб мерави лизо пас аввалин чизики онхоро ба суйи он даъват медихи тўвхиди аллох бошад.

.«أَوَّلَ مَا تَدْعُوهُمْ إِلَى أَنْ يُوَحِّدُوا اللَّهَ تَعَالَى»

Ва чун худовандро шинохтанд пас онхоро бо хабар намоки худованд дар шабона рузишон панж намоз бар онхо фарз намуда аст.

«فَإِذَا عَرَفُوا ذَلِكَ فَأَخْبِرْهُمْ أَنَّ اللَّهَ قَدْ فَرَضَ عَلَيْهِمْ خَمْسَ صَلَوَاتٍ فِي يَوْمِهِمْ وَلَيْلَتِهِمْ»

Ва чун инро анжом доданд пас онхоро бо хабар намоки худованд дар амволишон закот фарз намуда астки ба фақирони худишон баргардонда мешавад.

«فَإِذَا صَلَّوْا فَأَخْبِرْهُمْ أَنَّ اللَّهَ افْتَرَضَ عَلَيْهِمْ زَكَاةً فِي أَمْوَالِهِمْ تُؤْخَذُ مِنْ غَنِيِّهِمْ فَتُرَدُّ عَلَى فَقِيرِهِمْ»

Ва чун аз ин дастур итоат карданд аз онхо закотро бигир ва аз гирифтани бехтарин молхойи мардум пархез намо.

.«فَإِذَا أَقَرُّوا بِذَلِكَ فَخُذْ مِنْهُمْ وَتَوَقَّ كَرَائِمَ أَمْوَالِ النَّاسِ»[1]

Худи Муоз розиаллоху анху ривоят мекунад:

بَعَثَنِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، قَالَ:إِنَّكَ تَأْتِي قَوْمًا مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ، فَادْعُهُمْ إِلَى شَهَادَةِ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَأَنِّي رَسُولُ اللَّهِ، فَإِنْ هُمْ أَطَاعُوا لِذَلِكَ، فَأَعْلِمْهُمْ أَنَّ اللَّهَ افْتَرَضَ عَلَيْهِمْ خَمْسَ صَلَوَاتٍ فِي كُلِّ يَوْمٍ وَلَيْلَةٍ، فَإِنْ هُمْ أَطَاعُوا لِذَلِكَ، فَأَعْلِمْهُمْ أَنَّ اللَّهَ افْتَرَضَ عَلَيْهِمْ صَدَقَةً، تُؤْخَذُ مِنْ أَغْنِيَائِهِمْ، فَتُرَدُّ فِي فُقَرَائِهِمْ، فَإِنْ هُمْ أَطَاعُوا لِذَلِكَ، فَإِيَّاكَ وَكَرَائِمَ أَمْوَالِهِمْ، وَاتَّقِ دَعْوَةَ الْمَظْلُومِ، فَإِنَّهُ لَيْسَ بَيْنَهَا وَبَيْنَ اللَّهِ حِجَابٌ” [2]

Хамоно ту баназди қовми аз ахли китоб меравид лизо онхоро басуйи инки ба жуз худованди дигар маъбуд бархаққи нест ва ман фристодайи худованд хастам даъват биде. Агар онхо инро пазирофтанд, онхоро огох намоки худованд дар шабона руз панж намоз бар онхо фарз намуда аст. Агар онхо инро пазирофтанд онхоро огох намоки худованд дар амволишон закот фарз намуда астки аз сирватмандонишон гирифта шуда ва ба фақирони худишон бозгардонда мешавад. Агар онхо инро пазирофтанд аз гирифтани бехтарин молхойишон пархез намо. Ва аз дуойи мазлум батарс зеро дар миёни он  ва худованд пардайи нест.

Ин равиши росулуллох саллаллоху алайхи васалламки аллох таоло мефармояд:

قُلْ هَٰذِهِ سَبِيلِي أَدْعُو إِلَى اللَّهِ ۚ عَلَىٰ بَصِيرَةٍ أَنَا وَمَنِ اتَّبَعَنِي ۖ وَسُبْحَانَ اللَّهِ وَمَا أَنَا مِنَ الْمُشْرِكِينَ(یوسف/108)

Бигу: ин рохи ман астки ман ( мардумонро) бо огохий ва биниш ба суйи худо мехонам ва пейравони ман хам ( чанин мебошанд), ва худоро муназзах медонем, ва ман аз зумрайи мушрикон намебошам.

Ин равиши росулуллох саллаллоху алайхи васалламки аллох таоло мефармояд:

لَقَدْ كَانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ لِمَنْ كَانَ يَرْجُو اللَّهَ وَالْيَوْمَ الْآَخِرَ وَذَكَرَ اللَّهَ كَثِيرًا(احزاب/21)

Сармашқ ва улгуйи зебойи дар ( шева пандор ва гуфтор ва кардор) пайғамбари худо барои шумо аст. Барои касоники ( дорои се вижаги бошанд:) умид ба худо дошта, ва жуёйи қиёмат бошанд, ва худойиро бисёр ёд кунанд.

Ва худи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам мефармояд:

مَنْ عَمِلَ عَمَلاً لَيْسَ عَلَيْهِ أَمْرُنَا فَهُوَ رَدٌّ[3]

Хар каси кориро анжом дихадки мутобиқ бо дастуроти мо набошад он рад аст.

Мо хам бар хамин асос дар дарси душманшиносийи шаръий ва даража банди душманон ба андозайи кофий дар мовриди жомеъайи куффор ва ахкоми марбут ба онхо сухбат кардем, дар мовриди шинохт аз вазъи мовжуди муслимин хам дар жаласоти қаблий ба унвони ек  пеш шарт ва пеш ниёзи вахдати огохона, хадафманд ва харакатий куллиётро хидмати дустони геромий арз кардемки дар кулл новъи мафохими куллий жомеъа шиносий исломий ва мардум шиносий исломийро ба мо нишон медихад аммо мутаассифона  иддайи аз бародарони мо нисбат ба ин мафохими куллий дар чанон ноогохий ба сар мебарандки хатто наметавонанд вокуниши шабихи вокуниши муслимин дар оёти аввалия сурайи Рум аз худишон нишон бидиханд, ва ошкоро дар мавориди  зиёдий ин жахлишон монеъи дар баробари вахдати огохона, хадафманд ва харакатий аст, ва аз суйи дигар душманон хам аз коноли ин жахли муслимин тавонистанд ахдоф ва нақшахойи зидди исломий худишонро тавассути хамин муслимин пиёда кунанд.

(идома дорад………)

---

[1] صحیح بخاری- التوحید 6937/ صحیح مسلم- الایمان 19/ سنن الترمذی-الزکاة 625، البر و الصلة 2014/ سنن النسائی- الزکاة 2435/ سنن اب داود- الزکاة 1584/ سنن اب ماجه – الزکاة 1783/ سنن الدارمی – الزکاة 1614/ مسند احمد- من مسند بنی هاشم 233/1

[2] صحيح البخاري6851. 4027. 1408. 1372. 1314/صحيح مسلم31. 30/جامع الترمذي567/سنن أبي داود1355/ سنن النسائى الصغرى2486. 2402/سنن ابن ماجه1773/سنن الدارمي1592. 1579/مسند أحمد بن حنبل1995/صحيح ابن خزيمة2128و دیگران

[3] رواه البخارى موصولا (2/166) ومعلقا مجزوما (2/25 , 4/437) ومسلم (5/132) وأبو داود (رقم 4606) وابن ماجه (رقم 14) والدارقطنى (ص 52 ـ 521) وأحمد (6/146 , 180 , 240 , 256 , 270) وأبو بكر الشافعى فى ” الفوائد ” (106/2) وعنه القضاعى فى مسند الشهاب (29/1) والهروى فى ” ذم الكلام ” (1/4/1)ودیگران

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(111 қисмат)

Еки дигар аз мавонеъи “ вахдати огохона, хадафманд ва харакатий” “ адами мардум шиносийи шаръий” аст.

Ин монеъ дар воқеъ ба адами шинохт ва ё хатто огохихойи ғалат аз жомеъайи куффор, ва бахусус адами шинохт ва огохихойи ғалат аз вазъи мовжуди муслимин ва жомеъайи муслимин ишора дорад.

Медонемки аллох таоло мефармояд:

إِنَّ الَّذِينَ يَكْتُمُونَ مَا أَنزَلْنَا مِنَ الْبَيِّنَاتِ وَالْهُدَى مِن بَعْدِ مَا بَيَّنَّاهُ لِلنَّاسِ فِي الْكِتَابِ أُولَـئِكَ يَلعَنُهُمُ اللّهُ وَيَلْعَنُهُمُ اللَّاعِنُونَ (البقرة / 159)

Бегумон касоники пинхон медоранд ончироки аз далоили ровшан ва хидоят фуру фристодем, баъди аз онки онро барои мардум дар китоб баён ва ровшан намудаем,худо ва нафрин кунандагон ( чи аз миёни фариштагон ва чи аз миёни мўъминон инс ва жан), ишонро нефрин мекунанд.

Дар ин сурат возих ва ровшан астки , хадаф, китмони резтарин масоили қонуни шариати аллох нест, балки хадаф ин астки чижури  ала басиротин бояд ин даъвати аллохро пас аз баёни сарих ва возихи ла илаха – иллаллох ва пас аз ёд додани иймон мешавад дар миёни табақоти мухталифи жомеъа ба пеш бурд?

Читури мешавад амруллох:

ادْعُ إِلَى سَبِيلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ وَالْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ وَجَادِلْهُمْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَن (نحل/125)

ро дар даъватимон риоят кунем?

Читури мешавад амруллох:

: وَقُولُوا لِلنَّاسِ حُسْناً (بقره/83)

ро риоят кард?

Читури мешавад амруллох:

وَقُلْ لِعِبَادِي يَقُولُوا الَّتِي هِيَ أَحْسَنُ  (اسراء/53)

ро дар мовриди табақоти мухталифи мардум ба кор гирифт?

Бо баррасийи сийрайи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мутаважжих мешавемки барои пиёда кардани ин услубхойи шаръий, ишон аз мардум шиносийи амиқий бархурдор буданд, ва дар расидан ба ахдофишон аз ин шинохт истефода мекарданд. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ба сурати куллий ек жойи мефармояд:

«الْإِیمَانُ يَمَانٍ وَالْكُفْرُ قِبَلَ الْمَشْرِقِ وَالسَّكِینَةُ فِی أَهْلِ الْغَنَمِ وَالْفَخْرُ وَالرِّيَاءُ فِی الْفَدَّادِینَ أَهْلِ الْخَيْلِ وَالْوَبَرِ»[1]

“ Яманиён ахли иймонанд ва куфр нез аз жониби шарқ ( мантақайи куфр хез аст) аст сакинат ва оромиш дар бейни ахли ғанам( чўпонон ва касоники бо галла сарукор доранд) аст ва фахр ва риё ва дар ривояти хийлоъ ( кибр ва худ бузургбини) дар бейни сохибони шутур( молдорон) ва сохибони асб ва бодия нишинон аст.”

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам интури мехост, асхобишро ба ахвол ва хулқиёти касоники бо онон таъомул доранд ошно кунад. Хатто замоники ба шоир ва мужрийи жанги равониш Хисон ибни Собит розиаллоху анху амр кард то секуляристхойи кофари қурайшро бо ашъориш мовриди нақд ва хажв қарор бидихад, муқаддаматан аз  Абу Бакр розиаллоху анху хост то Хисон розиаллоху анхуро аз ахвол ва айём ва ахбори худишон ( дар Макка) хабардор ва огох кунад.

Ё замоники Муоз розиаллоху анхуро ба унвони ек даъватгар ва амири лашкар ба суйи мардуми Яман фристод, ба Муоз пас аз ёдовари чигунагийи бархурд ва таъомул бо аллох ва чигунагийи бархурд ва таъомул ба хаво ва нафси худиш, чигунагийи бархурд ва таъомул бо мардуми Яманро ба он ёд дод ва ба Муоз фармуданд: “ ту ба суйи қовми аз ахли китоб мерави”  [2]  

Ва барояш мушаххас кард бо чи қовми ва бо чи ақоиди рубару хохад шуд ва чигунагийи бархурд бо онхоро мушаххас кард ва дар сухбат кардан бо онхо барои Муоз увлавият банди кард, ва увлавиятироки барои мухотоб қарор додани ахли китоби Яман лозим будро маълум ва ошкор кард, ва аввалин амрики бояд ба инон бигуядро таъйин фармуд, баъди аз жо офтодан ва қабули аввалин моврид ба он гуфт мовриди дувум инро бигу ва баъди аз жо офтодани мовриди дувум новбат ба мовриди севум мерасад ва замоники мовриди севум хам жо офтод ва қабулиш карданд новбат мерасе ба хуб ижро кардани мовриди севуми.(идома дорад……..)

---

[1] صحیح مسلم ـ باب 23 ـ صفحه 52 ـ شماره 195

[2] همان ـ باب 9 ـ صفحه 38 ـ شماره 132

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(41- қисм)

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам умматларининг 73 фирқага бўлиниб кетиши хақида сухбатлашган пайтларида, ўзларини замонларида бўлганидек жамоатга пойбанд бўлган фирқани нажот топади деб айтадилар:

  أَلَا إِنَّ مَنْ قَبْلَكُمْ مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ افْتَرَقُوا عَلَى ثِنْتَيْنِ وَسَبْعِينَ مِلَّةً، وَإِنَّ هَذِهِ الْمِلَّةَ سَتَفْتَرِقُ عَلَى ثَلَاثٍ وَسَبْعِينَ، ثِنْتَانِ وَسَبْعُونَ فِي النَّارِ، وَوَاحِدَةٌ فِي الْجَنَّةِ، وَهِيَ الْجَمَاعَةُ

Албатта яхуд ва насоролар динларида 72 гурухга ва  умматга  тақсим бўлишади ва мени умматим 73 гурух ва умматга тақсим бўлади, уларни хаммаси жаханнамни оловидадур, магар биттаси жаннатда  ва у  жамоатдур. Демак росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва у кишини асхоблари пойбанд бўлган нарса нима эди?

 «مَا أَنَا عَلَيْهِ وَأَصْحَابِي»

у жамоат эди.

Шу ерда мени ёдимга тушган бир нуқта мавжуд, аллох таоло мархамат қиладики:

 «وَلَوْ شَاءَ رَبُّكَ لَجَعَلَ النَّاسَ أُمَّةً وَاحِدَةً وَلَا يَزَالُونَ مُخْتَلِفِينَ * إِلَّا مَنْ رَحِمَ رَبُّكَ وَلِذَلِكَ خَلَقَهُمْ وَتَمَّتْ كَلِمَةُ رَبِّكَ لَأَمْلَأَنَّ جَهَنَّمَ مِنَ الْجِنَّةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ» (هود/119)

Агар парвардигорингиз хохлаганида, барча одамларни бир миллат ( яъни бир динга эргашувчи) қилган бўлур эди. ( лекин у зот бундай бўлишини истамади, шунинг учун ) улар (одамлар) мудом ихтилоф қилурлар. Магар парвардигорингиз рахм қилган кишиларгина ( хақ йўлда иттифоқ бўлиб яшарлар). Уларни шунинг учун (яъни бировлари хақ йўлда хидоят топишлари, бошқалари нохақ йўлларда талашиб- тортишиб юришлари учун) яратгандир. парвардигорингизнинг “мен жаханнамни ( кофир) жин ва ( кофир) одамларнинг барчаси билан тўлдирурман”,деган сўзи тўла хақ бўлди.

Бу ерда ва қуръонни аксар жойларида аллох таоло очиқ-ойдин баён қилганки, инсонларни орасида мўъмин хам бор, мунофиқ ва кофир хам бор, демак инсонлар харгиз вохид уммат бўлишмайди ва хамиша то қиёмат кунигача шундай хилма-хил ва тарқоқ бўлиб қолишади, аммо мусулмонлар ана ўшанча гумрохликларга хотима бериш  ва  аллохнинг росулуллох саллаллоху алайхи васалламга берган ваъдасини рўёбга чиқариш

 (وَلَا يَجْمَعُهُمْ عَلَى ضَلَالَةٍ)

ва очликни йўқотиш

 (لا يَجُوعُوا)

ва бундан ташқари душманларни устунлигини йўқотиш учун

 (وَلَا يَسْتَأْصِلُهُمْ عَدُوٌّ)،

вохид уммат ва вохид жамоат бўлишлари керак, чунки мана бу ваъдаларни хаммаси вохид умматникидур ва мана бу нарсани 

«وَلَوْ شَاءَ رَبُّكَ لَجَعَلَ النَّاسَ أُمَّةً وَاحِدَةً وَلَا يَزَالُونَ مُخْتَلِفِينَ»

билан асосий ва илдизли фарқи бор.

Аллох таоло ўзини каломида мусулмонларни ер юзида хоким қилиш хақида

 « لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِي الْأَرْض»

деб ваъда берган пайтида ва мусулмонларни кофирларни устидан ғолиб қилишни ўзига вожиб қилган вақтида

«وَكانَ حَقًّا عَلَينا نَصرُ المُؤمِنينَ»

ва росулуллох саллаллоху алайхи васалламга мусулмонларнинг гумрох бўлмаслиги

(وَلَا يَجْمَعُهُمْ عَلَى ضَلَالَةٍ)

ва оч қолмасликлари

(لا يَجُوعُوا)

ва душманнинг уларни устида устун бўлмаслигига

(وَلَا يَسْتَأْصِلُهُمْ عَدُوٌّ)

ўхшаган замонатлар ва ваъдаларини хаммаси фақат мусулмонларни “ вохид умматига” нозил бўлади ва бу вохид жамоатни вужудга келтиради. Яъни мусулмонларга рахмат хисобланган  аллохни мана бу ваъдалари нозил бўлиши учун “вохид уммат” ва “вохид жамоат” номли асбоблар хам мухайё бўлиши керак, мана бу асбобларсиз айтилган ваъдалар нозил бўлмайди, балки тафарруқни борлиги сабабли рахматни ўрнига тафарруқ азоби келади. Шу сабабли хам росулуллох саллаллоху алайхи васаллам очиқ – ойдин мархамат қиладиларки:

    «الْجَمَاعَةُ رَحْمَةٌ، وَالْفُرْقَةُ عَذَابٌ».

Нубувват манхажига асосланган исломий хукумат бўлган замонда ва хулафойи рошидин деб тарихда машхур бўлган даврда, фақат шўрони раъйи хужжат бўлган, шахсий хукм ва ижтиход мавжуд эмасди, шу сабабли у даврда мазхаб хам бўлган эмас. Чунки аллох таоло вохид шахсни раъйини эмас, жамоатни танлаган эди ва  хеч қаерда вохид шахсни раъйини мусулмонларни жамоатининг раъйини баробарида расман тан олмаган, балки шўрони раъйини танлаган, чунки у вохид умматни ва вохид жамоатни замонатчиси  бўлади. Энди бизлар

«اتَّبَعُوهُمْ بِإِحْسَانِ  السَّابِقُونَ الأَوَّلُونَ»

га даъват қилинган пайтимизда:

  وَالسَّابِقُونَ الأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَالأَنْصَارِ وَالَّذِينَ اتَّبَعُوهُمْ بِإِحْسَانٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ (توبه/100)

Мана бу буюк кишиларнинг якка холдаги ижтиходлари бизларга фарз бўлган эмас, балки уларнинг улил амр ижмоъсига ва уларнинг улил амр шўросини баробарида кўрсатган чиройли муносабатларига тобеъ бўлишимиз керак, қуръон бизларни шунга буюрган.

Шуни хам яхши биламизки, хулафойи рошидинни асридаги улил амр шўросининг аъзоларини хар бири бир нарса бўйича мутахассис бўлишган ва улардаги мутахассисликни жамланмаси бошқотирмани комил қилади. Масалан Али ибни Аби Толиб розиаллоху анху қазоват ишларида мутахассис бўлган, Муоз ибни Жабал розиаллоху анху халол ва харом ишларида мутахассис бўлган  ва Абдуррохман ибни Авф розиаллоху анху росулуллох саллаллоху алайхи васалламни даврларида хам хам мутахассис ва хам ахли раъй бўлган, Абу Бакр ва Умар ва Усмонни хар бирлари бир нарса бўйича мутахассис бўлишган.

(давоми бор………)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(۴۱- قیسم)

رَسُول الله صَلَّی اَلله عَلَیهِ وَسَلَّم هَم اوُمَّتلَرِینِینگ 73 فِرقَه گه بوُلِینِیب کِیتِیشِی حَقِیدَه صُحبَتلَشگن پَیتلَرِیدَه ،اوُزلَرِینِینگ زَمانلَرِیدَه بوُلگه نِیدِیک جَماعَتگه پایبَند بوُلگن فِرقَه نِی نَجات تاپَه دِی دِیب اَیتَه دِیلَر:    أَلَا إِنَّ مَنْ قَبْلَكُمْ مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ افْتَرَقُوا عَلَى ثِنْتَيْنِ وَسَبْعِينَ مِلَّةً، وَإِنَّ هَذِهِ الْمِلَّةَ سَتَفْتَرِقُ عَلَى ثَلَاثٍ وَسَبْعِينَ، ثِنْتَانِ وَسَبْعُونَ فِي النَّارِ، وَوَاحِدَةٌ فِي الْجَنَّةِ، وَهِيَ الْجَمَاعَةُ^[1]  اَلبَتَّه یَهوُد وَ نَصارالَر دِینلَرِیدَه 72 گوُرُوهگه وَ اوُمَّتگه تَقسِیم بوُلِیشَه دِی وَ مِینِی اوُمَّتِیم 73 گوُرُوه وَ اوُمَّتگه تَقسِیم بوُلَه دِی، اوُلَرنِی هَمَّه سِی جَهَنَّمنِی آلاوِیدَه دوُر،مَگَر بِیر گوُرُوه  جَنَّتدَه،وَ اوُ جَماعَتدوُر. دِیمَک رَسُول الله صلی الله عَلَیهِ وَسَلَّم وَ اوُ کِیشِینِی اَصحابلَرِی پایبَند بوُلگن نَرسَه نِیمَه اِیدِی؟  «مَا أَنَا عَلَيْهِ وَأَصْحَابِي»  اوُ جَماعَت اِیدِی.

شُو یِیردَه مِینِی یادِیمگه توُشگن بِیر نوُقطَه مَوجُود، اَلله تَعالَی مَرحَمَت قِیلَه دِیکِی:   «وَلَوْ شَاءَ رَبُّكَ لَجَعَلَ النَّاسَ أُمَّةً وَاحِدَةً وَلَا يَزَالُونَ مُخْتَلِفِينَ * إِلَّا مَنْ رَحِمَ رَبُّكَ وَلِذَلِكَ خَلَقَهُمْ وَتَمَّتْ كَلِمَةُ رَبِّكَ لَأَمْلَأَنَّ جَهَنَّمَ مِنَ الْجِنَّةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ» (هود/119) اَگر پَروَردِیگارِینگِیز هاحلَه گه نِیدَه، بَرچَه آدَملَرنِی بِیر مِللَت ( یَعنِی بِیر دِینگه اِیرگه شوُچِی)  قِیلگن بوُلوُر اِیدِی. (لِیکِن اوُ ذات بوُندَی بوُلِیشِینِی اِیستَه مَه دِی، شوُنِینگ اوُچُون) اوُلَر (آدَملَر) مُودام اِیختِلاف قِیلوُرلَر. مَگر پَروَردِیگارِینگِیز رَحم قِیلگن کِیشِیلَرگِینَه ( حَق یوُلدَه اِتِّفاق بوُلِیب یَشَرلَر). اوُلَرنِی شوُنِینگ اوُچُون ( یَعنِی بِیراولَرنِی حَق یوُلدَه هِدایَت تاپِیشلَرِی، باشقَه لَرِی ناحَق یوُللَردَه تَلَه شِیب – تارتِیشِیب یوُرِیشلَرِی اوُچُون) یَرَتگندِیر. پَروَردِیگارِینگِیزنِینگ “مِین جَهَنَّمنِی (کافِر) جِین وَ (کافِر) آدَملَرنِینگ بَرچَه سِی بِیلَن توُلدِیرُورمَن”، دِیگن سوُزِی توُلَه حَق بوُلدِی.

بُو یِیردَه وَ قُرآننِی اَکثَر جایلَرِیدَه اَلله تَعالَی آچِیق- آیدِین بَیان قِیلگنکِی، اِنسانلَرنِی آرَه سِیدَه مُؤمِن هَم بار، مُنافِق وَ کافِر هَم بار، دِیمَک اِنسانلَر هَرگِیز واحِد اوُمَّت بوُلِیشمَیدِی وَ هَمِیشَه تا قِیامَت کوُنِیگه چَه شوُندَی هِیلمَه – هِیل وَ تَرقاق بوُلِیب قالِیشَه دِی، اَمّا مُسُلمانلَر اَنَه اوُشَنچَه گوُمراهلِیکلَرگه خاتِیمَه بِیرِیش وَ اَلله نِینگ رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمگه بِیرگن وَعدَه سِینِی رُویابگه چِیقَه رِیش  (وَلَا يَجْمَعُهُمْ عَلَى ضَلَالَةٍ)  وَ آچلِیکنِی یوُقاتِیش  (لا يَجُوعُوا) و بوُندَن تَشقَرِی دُشمَنلَرنِی اوُستوُنلِیگِینِی یوُقاتِیش اوُچُون  (وَلَا يَسْتَأْصِلُهُمْ عَدُوٌّ)، واحِد اوُمَّت وَ واحِد جَماعَت بوُلِیشِی کِیرَک، چوُنکِی مَنَه بُو وَعدَه لَرنِی هَمَّه سِی واحِد اوُمَّتنِیکِیدوُر وَ مَنَه بُو نَرسَه نِی  «وَلَوْ شَاءَ رَبُّكَ لَجَعَلَ النَّاسَ أُمَّةً وَاحِدَةً وَلَا يَزَالُونَ مُخْتَلِفِينَ» بِیلَن اَساسِی وَ اِیلدِیزلِی فَرقِی بار.

اَلله تَعالَی اوُزِینِی کَلامِیدَه مُسُلمانلَرنِی یِیر یوُزِیدَه حاکِم قِیلِیش حَقِیدَه   « لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِيالْأَرْض» دِیب وَعدَه بِیرگن پَیتِیدَه وَ مُسُلمانلَرنِی کافِرلَرنِی اوُستِیدَن غالِب قِیلِیش اوُزِیگه واجِب قِیلگن وَقتِیدَه  «وَكانَ حَقًّا عَلَينا نَصرُ المُؤمِنينَ» وَ رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمگه مُسُلمانلَرنِینگ گوُمراه بوُلمَسلِیگِی  (وَلَا يَجْمَعُهُمْ عَلَى ضَلَالَةٍ)  وَ آچ قالمَسلِیکلَرِی  (لا يَجُوعُوا) وَ دُشمَننِینگ اوُلَرنِی اوُستِیدَه اوُستوُن بوُلمَسلِیگِیگه  (وَلَا يَسْتَأْصِلُهُمْ عَدُوٌّ)  اوُحشَه گن زَمانَتلَر وَ وَعدَه لَرِینِی هَمَّه سِی فَقَط مُسُلمانلَرنِی “واحِد اوُمَّتِیگه” نازِیل بوُلَه دِی وَ بُو واحِد جَماعَتنِی وُجُودگه کِیلتِیرَه دِی. یَعنِی مُسُلمانلَرگه رَحمَت حِسابلَنگن اَلله نِی مَنَه بُو وَعدَه لَرِی نازِیل بوُلِیشِی اوُچُون “واحید اوُمَّت” وَ “واحِد جَماعَت” ناملِی اَسبابلَر هَم مُهُیّا بوُلِیشِی کِیرَک، مَنَه بُو اَسبابلَرسِیز اَیتِیلگن وَعدَه لَر نازِیل بوُلمَیدِی، بَلکِی تَفَرُّقنِی بارلِیگِی سَبَبلِی رَحمَتنِی اوُرنِیگه تَفَرُّق عَذابِی کِیلَه دِی. شوُ سَبَبلِی هَم رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم آچِیق – آیدِین مَرحَمَت قِیلَه دِیلَرکِی:   «الْجَمَاعَةُ رَحْمَةٌ، وَالْفُرْقَةُ عَذَابٌ».

نُبَوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَت بوُلگن زَماندَه وَ خُلَفایِی راشِیدِین دِیب تَرِیخدَه مَشهُور بوُلگن دَوردَه، فَقَط شوُرانِی رَعیِی حُجَّت بوُلگن، شَخصِی حُکم وَ اِجتِهاد مَوجُود اِیمَسدِی، شوُ سَبَبلِی اوُ دَوردَه مَذهَب هَم بوُلگن اِیمَس. چوُنکِی اَلله تَعالَی واحِد شَخصنِی رَعیِینِی اِیمَس، جَماعَتنِی تَنلَه گن اِیدِی وَ هِیچ قَیِیردَه واحِد شَخصنِی رَعیِینِی مُسُلمانلَرنِی جَماعَتِینِینگ رَعیِینِی بَرابَرِیدَه رَسماً تَن آلمَه گن، بَلکِی شوُرانِی رَعیِینِی تَنلَه گن، چوُنکِی اوُ واحِد اوُمَّتنِی وَ واحِد جَماعَتنِی زَمانَتچِیسِی بوُلَه دِی. اِیندِی بِیزلَر  «اتَّبَعُوهُمْ بِإِحْسَانِ  السَّابِقُونَ الأَوَّلُونَ» گه دعوَت قِیلِینگن پَیتِیمِیزدَه:    وَالسَّابِقُونَ الأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَالأَنْصَارِ وَالَّذِينَ اتَّبَعُوهُمْ بِإِحْسَانٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ (توبه/100) مَنَه بُو بُویُوک کِیشِیلَرنِینگ یَککَه حالدَگِی اِجتِهادلَرِی بِیزلَرگه فَرض بوُلگن اِیمَس، بَلکِی اوُلَرنِینگ اوُلِی الاَمر اِجماعسِیگه وَ اوُلَرنِینگ اوُلِی الاَمر شوُراسِینِی بَرابَرِیدَه کوُرسَتگن چِیرایلِی مُناسَبَتلَرِیگه تابِع بوُلِیشِیمِیز کِیرَک، قُران بِیزلَرنِی شوُنگه بُویُورگن.

شوُنِی هَم یَحشِی بِیلَه مِیزکِی، خُلَفایِی راشِیدِیننِی عَصرِدَگِی اوُلِی الاَمر شوُراسِینِینگ اَعضالَرِینِی هَر بِیرِی بِیر نَرسَه بوُیِیچَه مُتَخَصِّص بوُلِیشگن وَ اوُلَردَگِی مُتَخَصِّصلِیکنِی جَملَنمَه سِی باشقاتِیرمَه نِی کامِل قِیلَه دِی. مَثَلاً عَلِی اِبنِ اَبِی طالِب رَضِیَ الله عَنهُ قَضاوَت اِیشلَرِیدَه مُتَخَصِّص بوُلگن، مُعاذ اِبنِ جَبَل رَضِیَ الله عَنهُ حَلال وَ حَرام اِیشلَرِیدَه مُتَخَصِّص بوُلگن وَ عَبدُ الرَّحمَن اِبنِ عَوف رَضِیَ الله عَنهُ رَسُول الله صلی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی دَورلَرِیدَه هَم مُتَخَصِّص وَ هَم اَهلِی رَعی بُولگن، اَبُو بَکر وَ عُمَر وَ عُثمان هَر بِیرلَرِی بِیر نَرسَه بوُیِیچَه مُتَخَصِّص بوُلِیشگن.

(دوامی بار…….)

---

[1] )
رواه أبو داود ( 4597 ) والحاكم (443) وصححه ، وحسنه ابن حجر في ” تخريج الكشاف ” ( ص : 63 ) ، وصححه ابن تيمية في ” مجموع الفتاوى ” ( 3 / 345 ) ، والشاطبي في ” الاعتصام ” ( 1 / 430 ) ، والعراقي في ” تخريج الإحياء ” ( 3 / 199 ) وقد ورد عن جماعة من الصحابة بطرق كثيرة .
وورد بلفظ : ( … وَتَفْتَرِقُ أُمَّتِي عَلَى ثَلَاثٍ وَسَبْعِينَ مِلَّةً كُلُّهُمْ فِي النَّارِ إِلَّا مِلَّةً وَاحِدَةً ، قَالُوا : وَمَنْ هِيَ يَا رَسُولَ اللَّهِ ؟ قَالَ : مَا أَنَا عَلَيْهِ وَأَصْحَابِي ) ، رواه الترمذي ( 2641 ) وحسَّنه ابن العربي في ” أحكام القرآن ” ( 3 / 432 ) ، والعراقي في ” تخريج الإحياء ” ( 3 / 284 ) ، والألباني في ” صحيح الترمذي “

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(۴۱- قسمت)

رسول الله صلی الله علیه وسلم هم زمانی که صحبت از تفرق امتش به 73 فرقه می کند آنی را نجات یافته می داند که مثل زمان خودش بر جماعت باشند : أَلَا إِنَّ مَنْ قَبْلَكُمْ مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ افْتَرَقُوا عَلَى ثِنْتَيْنِ وَسَبْعِينَ مِلَّةً، وَإِنَّ هَذِهِ الْمِلَّةَ سَتَفْتَرِقُ عَلَى ثَلَاثٍ وَسَبْعِينَ، ثِنْتَانِ وَسَبْعُونَ فِي النَّارِ، وَوَاحِدَةٌ فِي الْجَنَّةِ، وَهِيَ الْجَمَاعَةُ[1] همانا يهود و نصاري در دينشان هفتاد و دو گروه و امت شدند، و امت من به هفتاد و سه گروه و امت تقسيم مي شوند، تمام آنها در آتش جهنم هستند مگر يک گروه، و آن جماعت است. پس آنی که رسول الله صلی الله علیه وسلم و اصحابش برآن بودند: «مَا أَنَا عَلَيْهِ وَأَصْحَابِي» چی بوده؟ «وَهِيَ الْجَمَاعَةُ».

در اینجا نکته ای که یادم آمد عرض کنم این است که الله تعالي مي فرمايد:«وَلَوْ شَاءَ رَبُّكَ لَجَعَلَ النَّاسَ أُمَّةً وَاحِدَةً وَلَا يَزَالُونَ مُخْتَلِفِينَ * إِلَّا مَنْ رَحِمَ رَبُّكَ وَلِذَلِكَ خَلَقَهُمْ وَتَمَّتْ كَلِمَةُ رَبِّكَ لَأَمْلَأَنَّ جَهَنَّمَ مِنَ الْجِنَّةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ» (هود/119) « اگر پروردگارت مي‌خواست مردمان را ملّت واحدي مي‏گردانيد و ليكن دائم با هم در اختلاف خواهند بود.* مگر آن كس كه خداي تو بر او رحم آورد و خداوند براي همين ( اختلاف و تحقّق اراده و رحمت) ايشان را آفريده است، و سخن پروردگار تو بر اين رفته است كه: دوزخ را از جملگي جنّيها و انسانهاي پُر مي‌كنم».

در اینجا و در اکثر جاهای قرآن الله تعالی واضح و روشن بیان کرده که انسانها در میانشان هم مومن هست هم منافق و کافر، پس انسانها هرگز امت واحدی نمی شوند و همیشه تا روز قیامت همین طوری متفرق و مختلف باقی می مانند، اما مسلمین می توانند و باید برای اینکه  به اینهمه گمراهی خاتمه بدهند و وعده الله به رسول الله صلی الله علیه وسلم را تحقق بخشند (وَلَا يَجْمَعُهُمْ عَلَى ضَلَالَةٍ) و گرسنگی را از بین ببرند(لا يَجُوعُوا)  و علاوه بر این تسلط دشمنا ن را از بین ببرند(وَلَا يَسْتَأْصِلُهُمْ عَدُوٌّ)، باید امتی واحد و جماعتی واحد باشند چون تمام این وعده ها مال امت واحد است و این با «وَلَوْ شَاءَ رَبُّكَ لَجَعَلَ النَّاسَ أُمَّةً وَاحِدَةً وَلَا يَزَالُونَ مُخْتَلِفِينَ» فرق اساسی و ریشه ای دارد .

زمانی که الله تعالی در کلام خودش به حاکم کردن مسلمین در زمین« لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِي الْأَرْض» وعده می دهد و پیروز کردن مسلمین بر کفار را برخودش واجب کرده است «وَكانَ حَقًّا عَلَينا نَصرُ المُؤمِنينَ» و به رسول الله صلی الله علیه وسلم ضمانتها و وعده هائی چون گمراه نشدن مسلمین (وَلَا يَجْمَعُهُمْ عَلَى ضَلَالَةٍ) و گرسنه نشدن (لا يَجُوعُوا) و مسلط نشدن دشمنان بر آنها را داده  است (وَلَا يَسْتَأْصِلُهُمْ عَدُوٌّ) تمام این وعده ها تنها بر «امت واحد» مسلمین نازل می شوند که جماعت واحدی را به وجود آورده است . یعنی برای نزول این وعده های الله که رحمت بر مسلمین هستند باید اسبابی به نام «امت واحد» و «جماعت واحد» فراهم شده باشد و بدون این اسباب این وعده ها نازل نمی شوند بلکه به دلیل وجود تفرق عذاب جایگزین این رحمتها را می گیرد. برای همین است که رسول الله صلی الله علیه وسلم به صراحت می فرماید: «الْجَمَاعَةُ رَحْمَةٌ، وَالْفُرْقَةُ عَذَابٌ».

در زمانی که حکومت اسلامی عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ  بود و در تاریخ به زمان خلفای راشده مشهور شده است تنها رای شورا حجت بود و حكم و اجتهاد شخصي وجود نداشت برای همین مذهب هم وجود نداشت. چون الله تعالی راي جماعت را انتخاب کرده بود نه راي شخص واحد را، و هیچ جا رای شخص واحد را در برابر رای جماعت مسلمین به رسميت نمي شناسد، بلكه راي شورا را انتخاب می کند که ضامن امت واحد و جماعت واحد است. حالا زمانی که ما به «اتَّبَعُوهُمْ بِإِحْسَانِ  السَّابِقُونَ الأَوَّلُونَ» دعوت شده ايم:  وَالسَّابِقُونَ الأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَالأَنْصَارِ وَالَّذِينَ اتَّبَعُوهُمْ بِإِحْسَانٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ (توبه/100) اجتهادات فردي این بزرگواران برما فرض نشده است بلكه تبعيت از اجماع اولي الامر آنها و عكس العمل زيباي آنان در برابر شوراي اولي الامر است كه قرآن ما را برآن امر فرموده است.

این را می دانیم که این اعضای شورای اولی الامر عصر خلفای راشدین هم هر کدام در چیزی متخصص بودند و مجموعه ی تخصصهای آنها بود که پازل را تکمیل می کرد. مثلا علي بن ابی طالب رضی الله عنه در امر قضاوت متخصص بود، معاذ بن جبل رضی الله عنه در امر حلال و حرام، عبدالرحمن بن عوف رضی الله عنه در زمان رسول الله صلي الله عليه و سلم هم متخصص و اهل راي بود، ابوبکر و عمر و عثمان هم هر کدام درچیزی تخصص داشتند.

(ادامه دارد……..)

---

[1] )
رواه أبو داود ( 4597 ) والحاكم (443) وصححه ، وحسنه ابن حجر في ” تخريج الكشاف ” ( ص : 63 ) ، وصححه ابن تيمية في ” مجموع الفتاوى ” ( 3 / 345 ) ، والشاطبي في ” الاعتصام ” ( 1 / 430 ) ، والعراقي في ” تخريج الإحياء ” ( 3 / 199 ) وقد ورد عن جماعة من الصحابة بطرق كثيرة .
وورد بلفظ : ( … وَتَفْتَرِقُ أُمَّتِي عَلَى ثَلَاثٍ وَسَبْعِينَ مِلَّةً كُلُّهُمْ فِي النَّارِ إِلَّا مِلَّةً وَاحِدَةً ، قَالُوا : وَمَنْ هِيَ يَا رَسُولَ اللَّهِ ؟ قَالَ : مَا أَنَا عَلَيْهِ وَأَصْحَابِي ) ، رواه الترمذي ( 2641 ) وحسَّنه ابن العربي في ” أحكام القرآن ” ( 3 / 432 ) ، والعراقي في ” تخريج الإحياء ” ( 3 / 284 ) ، والألباني في ” صحيح الترمذي “

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(40- қисм)

Умар ибни Хаттоб ўзини хутбасида очиқ-ойдин айтадики:

 يَا أَيُّهَا النَّاسُ …. عَلَيْكُمْ بِالْجَمَاعَةِ وَإِيَّاكُمْ وَالْفُرْقَةَ فَإِنَّ الشَّيْطَانَ مَعَ الْوَاحِدِ وَهُوَ مِنْ الِاثْنَيْنِ أَبْعَدُ مَنْ أَرَادَ بُحْبُوحَةَ الْجَنَّةِ فَلْيَلْزَمْ الْجَمَاعَةَ»

Кимки ўзини жаннатни ўртасида кўришни яхши кўрса, тафарруқдан узоқлашсин ва жамоатни лозим тутсин.

Энди агар бир хизбни ё гурухни раиси жамоатни ва каттароқ шўрони ташкил қилиш йўлидан юришни хохламаса, саргардонликка ва гумрохликка боис бўладиган рахбарлар жумласидан бўлиб қолади ва мусулмонларни устига душманни хукмронлигини, фақирликни, тафарруқни , азобни мажбурлаб юклайди, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дажжолдан ташқари мана бундай кимсалардан ўзларини умматларини огохлантирганлар: Абу Зар Ғаффорий айтадики: 

 كُنْتُ أَمْشِي مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ: لَغَيْرُ الدَّجَّالِ أَخْوَفُنِي عَلَى أُمَّتِي قَالَهَا ثَلَاثًا . قَالَ : قُلْتُ : يَا رَسُولَ اللَّهِ ، مَا هَذَا الَّذِي غَيْرُ الدَّجَّالِ أَخْوَفُكَ عَلَى أُمَّتِكَ؟ قَالَ: أَئِمَّةً مُضِلِّينَ.

Мусулмонларни орасида фақат икки даста мавжуд бўлиб, улар иккита хилма-хил йўлдан юришади ва қўлга киритган натижалари хам хилма-хил бўлади, сен ўзингни қайси дастага жойлашмоқчи  эканлигингни равшан қилиб қўйишинг керак, сен қайси йўлдан харакат қилмоқчисан? Аллохга ва росулига итоат қилиш билан вохид “уммат” ва “жамоат” олиб борадиган  ва аллохни химоятига шомил бўладиган ва ана ўшанча барокотга тўла бўлган  “сиротоллазина анъамта алайхим”ни дастаси ва йўлига жойлашишни қасд қилганмисизлар?

  وَمَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَالرَّسُولَ فَأُولَئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَالصِّدِّيقِينَ وَالشُّهَدَاءِ وَالصَّالِحِينَ وَحَسُنَ أُولَئِكَ رَفِيقًا(نساء/69)

Кимда- ким аллохга ва пайғамбарига итоат этса, ана ўшалар аллохни инъомларига сазовор бўлган зотлар- пайғамбарлар хақ- рост иймон эгалари, шахидлар ва фақат яхши амаллар билан ўтган кишилар билан бирга бўлурлар. Улар эса энг яхши хамрохлардир.

Сиз хам мана бу тўрт дастадаги кишилар билан хамрох бўлишни яхши кўрасизларми? Ёки “золлин” яъни мунофиқлар ва секулярзадаларни дастаси ва йўлига жойлашишни ва тафарруқ,фақирлик, очлик,залиллик, хамда душманларни мусулмонларни устида хукмрон бўлишига, аллохни ғазабига олиб борадиган  “аимматул музиллин”га хамрох бўлишни яхши кўрасизларми?

Умар ибни Абдулазиз ўзи билан бирга ўтирган кишиларга айтган эдики: қани менга айтингларчи энг ахмоқ киши ким? Шунда айтишадики: дунё учун  охиратини сотган киши………Умар ибни Абдулазиз айтадики: сизларга энг ахмоқ одам хақида хабар берайми? Шунда ха,дейишди. У киши айтдиларки: охиратини бошқа бир кишини дунёси учун сотган кимса…….

 Ха, сиз ўзингизни кичик жамоатингиз, ўзингизни кичик умматингиз, ўзингизни кичик шўройингиз билан ана ўшанча кўп сонли жамоатлар, умматлар, шўроларни орасида қайси томонга қараб харакат қилишингизни яхши биласиз, шундай экан сиз ўзингизни дунёйингизни, қиёматингизни рахбарларни, амирларни ва  “аимматул музиллин”ни дунёси учун сотиб юбормаслигингиз керак, чунки улар турли-хил шубхаларга ва шайтон хутувотларига эргашиш орқали сизни аслий йўлдан адаштиришади ва адашган йўлларга буриб юборишади.

Сиз ўзингиз учун қарор қабул қилишингиз керак, агар

 « النَّبِيِّينَ وَالصِّدِّيقِينَ وَالشُّهَدَاءِ وَالصَّالِحِينَ»

лардан иборат уларга неъмат берилган  яхши дўстларга хамрох бўлишга  ва “сиротоллазина анъамта алайхим”ни йўлида жойлашишга қарор қилсангиз, нозил қилинган нарсаларни хаммасига иймон келтиришингиз керак бўлади, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам худди шундай иймон келтирган эдилар:

  فَإِنْ آَمَنُوا بِمِثْلِ مَا آَمَنْتُمْ بِهِ فَقَدِ اهْتَدَوْا وَإِنْ تَوَلَّوْا فَإِنَّمَا هُمْ فِي شِقَاقٍ فَسَيَكْفِيكَهُمُ اللَّهُ  (بقرة/ 137)

Энди агар улар (яъни ахли китоблар) сизлар иймон келтирган нарсаларга иймон келтирсалар, хақ йўлни топибдилар. Агар юз ўгирсалар, у холда, шубхасиз, сизларга нисбатан гина ва адоватлари бордир. Уларнинг ёмонлигидан сизга ( эй Мухаммад), аллохнинг ўзи етарлидир.

Ва агар сиз “сиротоллазина анъамта алайхим” йўлида харакатланишга ва вохид умматни ва вохид жамоатни ташкил қилиш йўлида харакатланишга яъни аллохни ва росулининг очиқ-ойдин дастурига даъват қилинсангиз, агар сиз ростгўй бўлсангиз хеч қандай гап-сўзсиз танхо бир ўринни тутишингиз керак бўлади: 

« سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا “

шу холос.

إِنَّمَا كَانَ قَوْلَ الْمُؤْمِنِينَ إِذَا دُعُوا إِلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ لِيَحْكُمَ بَيْنَهُمْ أَن يَقُولُوا سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا ۚ وَأُولَٰئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ (نور/51)

Аллох ва унинг пайғамбарига ўрталарида хукм чиқариш учун чорланган вақтларида, мўъминларнинг сўзи “эшитдик ва буйинсундик”, (демоқдир).  Ана ўшалар нажот топгувчилардир.

Энди агар аллохни яхши кўрсангиз росули аллох тарафидан олиб келган нарсаларни хаммасига тобеъ бўлишингиз керак:

 قُلْ إِن كُنتُمْ تُحِبُّونَ اللّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللّهُ وَيَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ وَاللّهُ غَفُورٌ رَّحِيمٌ(آل عمران : 31 )

Ха, унинг хаммасига эргашишингиз ва самъ ва тоах қилишингиз керак, фақатгина уни бир қисмига эмас:

وَالرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ يَقُولُونَ آمَنَّا بِهِ كُلٌّ مِّنْ عِندِ رَبِّنَا . (آل عمران/7)

Имоми Шофеъий рохимахуллохдан сўрашадики: инсонни парвардигорига яқинлаштирадиган энг зебо амал нима? У кишининг кўзларидан ёш оққан холида мархамат қиладиларки: “ худованд бандасини қалбига назар ташлаган пайтида, дунё ва охиратда аллохдан бошқа хеч нарсани истамаслигини кўришидур.”

Демак нафрат ва кина

«وَلا يَجرِمَنَّكُم شَنَآنُ قَومٍ عَلىٰ أَلّا تَعدِلُواۚ»

адолатни бир четга суриб қўйишингизга ва қалбдаги ислом асосий  қонунларидан бирини бир четга улоқтирилишига ва амалларингни булғашига ва сени мусулмонларнинг   вохид умматидан ва вохид жамоатидан узоқлаштиришига сабаб бўлишига  ва сени мусулмонларнинг устида душманни устун келиши учун абзор қилишларига ва сени фақирлик,очлик учун асбоб қилишларига   рухсат берманглар.

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(40- قیسم)

عُمَر اِبنِ خَطّاب اوُزِینِی خُطبَه سِیدَه آچِیق- آیدِین اَیتَه دِیکِی:        يَا أَيُّهَا النَّاسُ …. عَلَيْكُمْ بِالْجَمَاعَةِ وَإِيَّاكُمْ وَالْفُرْقَةَ فَإِنَّ الشَّيْطَانَ مَعَ الْوَاحِدِ وَهُوَ مِنْ الِاثْنَيْنِ أَبْعَدُ مَنْ أَرَادَ بُحْبُوحَةَ الْجَنَّةِ فَلْيَلْزَمْ الْجَمَاعَةَ»^[1]  کِیمکِی اوُزِینِی جَنَّتنِی اوُرتَه سِیدَه کوُرِیشنِی یَحشِی کوُرسَه، تَفَرُّقدَن اوُزاقلَشسِین وَ جَماعَتنِی لازِم توُتسِین.

اِیندِی اَگر بِیر حِزبنِی یا گوُرُوهنِی رَئِیسِی جَماعَتنِی یا کَتتَه راق شوُرانِی تَشکِیل قِیلِیش یوُلِیدَن یوُرِیشنِی هاحلَمَسَه، سَرگردانلِیککَه وَ گوُمراهلِیککَه بائِث بوُلَه دِیگن رَهبَرلَر جُملَه سِیدَن بوُلِیب قالَه دِی وَ مُسُلمانلَرنِی اوُستِیگه دُشمَننِی حُکمرانلِیگِینِی، فَقِیرلِیکنِی، تَفَرُّقنِی، عَذابنِی مَحبوُرلَب یوُکلَیدِی، رَسُول الله صلی الله علیه وَسَلَّم دَجّالدَن تَشقَرِی بوُندَی کِیمسَه لَردَن اوُزلَرِینِی اوُمَّتلَرِینِی آگاهلَنتِیرگنلر:     اَبُو ذَر غَفارِی اَیتَه دِیکِی:  كُنْتُ أَمْشِي مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ: لَغَيْرُ الدَّجَّالِ أَخْوَفُنِي عَلَى أُمَّتِي قَالَهَا ثَلَاثًا . قَالَ : قُلْتُ : يَا رَسُولَ اللَّهِ ، مَا هَذَا الَّذِي غَيْرُ الدَّجَّالِ أَخْوَفُكَ عَلَى أُمَّتِكَ؟ قَالَ: أَئِمَّةً مُضِلِّينَ.^[2]

مُسُلمانلَرنِی آرَه سِیدَه فَقَط اِیککِی دَستَه مَوجُود بوُلِیب، اوُلَر اِیککِیتَه هِیلمَه – هِیل یوُلدَن یوُرِیشَه دِی وَ قوُلگه کِیرِیتگن نَتِیجَه لَرِی هَم هِیلمَه – هِیل بوُلَه دِی، سِین اوُزِینگنِی قَیسِی دَستَه گه جایلَشماقچِی اِیکَنلِیگِینگنِی رَوشَن قِیلِیب قوُیِیشِینگ کِیرَک، سِین قَیسِی یوُلدَن حَرَکَت قِیلماقچِیسَن؟ اَلله گه وَ رَسُولِیگه اِطاعَت قِیلِیش بِیلَن واحِد “اوُمَّت” وَ “جَماعَت” آلِیب بارَه دِیگن وَ اَلله نِی حِمایَه تِیگه شامِل بوُلَه دِیگن وَ اَنَه اوُشَنچَه بَرَکاتگه توُلَه بوُلگن «صِرَاطَ الَّذِینَ أَنعَمتَ عَلَیهِمْ» نِی دَستَه سِی وَ یوُلِیگه جایلَه شِیشنِی قَصد قِیلگنمِیسِیزلَر؟    وَمَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَالرَّسُولَ فَأُولَئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَالصِّدِّيقِينَ وَالشُّهَدَاءِ وَالصَّالِحِينَ وَحَسُنَ أُولَئِكَ رَفِيقًا(نساء/69)  کِیمدَه – کِیم اَلله گه وَ پَیغَمبَرِیگه اِطاعَت اِیتسَه، اَنَه اوُشَه لَر اَلله نِی اِنعاملَرِیگه سَزاوار بوُلگن ذاتلَر- پَیغَمبَرلَر حَق- راست اِیمان اِیگه لَرِی، شَهِیدلَر وَ فَقَط یَحشِی عَمَللَر بِیلَن اوُتگن کِیشِیلَر بِیلَن بِیرگه بوُلوُرلَر. اوُلَر اِیسَه اِینگ یَحشِی هَمراهلَردِیر.

سِیز هَم مَنَه بُو تُورت دَستَه دَگِی کِیشِیلَر بِیلَن هَمراه بوُلِیشنِی یَحشِی کوُرَه سِیزلَرمِی؟ یاکِی “ضالِّین” یَعنِی مُنافِقلَر وَ سِکوُلارزَدَه لَرنِی دَستَه سِی وَ یوُلِیگه جایلَه شِیشنِی وَ تَفَرُّق، فَقِیرلِیک، آچلِیک،زَلِیللِیک، هَمدَه دُشمَنلَرنِی مُسُلمانلَرنِی اوُستِیدَه حُکمران بوُلِیشِیگه، اَلله نِی غَضَبِیگه آلِیب بارَه دِیگن «أَئِمَّةً مُضِلِّينَ» گه هَمراه بوُلِیشنِی یَحشِی کوُرَه سِیزلَرمِی؟

عُمَر اِبنِ عَبدُالعَزِیز اوُزِی بِیلَن بِیرگه اوُتِیرگن کِیشِیلَرگه اَیتگن اِیدِیکِی: قَنِی مِینگه اَیتِینگلَرچِی اِینگ اَخماق کِیشِی کِیم؟ شوُندَه اَیتِیشَه دِیکِی: دُنیا اوُچُون آخِیرَتِینِی ساتگن کِیشِی…….عُمَر اِبنِ عَبدُالعَزِیز اَیتَه دِیکِی: سِیزلَرگه اِینگ اَخماق آدَم حَقِیدَه خَبَر بِیرَیمِی؟ شوُندَه حَه، دِییِیشدِی. اوُ کِیشِی اَیتدِیلَرکِی: آخِیرَتِینِی باشقَه بِیر کِیشِینِی دُنیاسِی اوُچُون ساتگن کِیمسَه…….

حَه، سِیز اوُزِینگِیزنِی کِیچِیک جَماعَتِینگِیز، اوُزِینگِیزنِی کِیچِیک اوُمَّتِینگِیز، اوُزِینگِیزنِی کِیچِیک شوُرایِینگِیز بِیلَن اَنَه اوُشَنچَه کوُپ سانلِی جَماعَتلَر، اوُمَّتلَر،شوُرالَرنِی آرَه سِیدَه قَیسِی تامانگه قَرَب حَرَکَت قِیلِیشِینگِیزنِی یَحشِی بِیلَه سِیز، شوُندَی اِیکَن سِیز اوُزِینگِیزنِی دُنیایِینگِیزنِی، قِیامَتِینگِیزنِی رَهبَرلَرنِی،اَمِیرلَرنِی وَ «أَئِمَّةً مُضِلِّينَ» نِی دُنیاسِی اوُچُون ساتِیب یوُبارمَسلِیگِینگِیز کِیرَک، چوُنکِی اوُلَر توُرلِی – هِیل شُبهَه لَرگه وَ شَیطان خُطُواتلَرِیگه اِیرگه شِیش آرقَه لِی سِیزنِی اَصلِی یوُلدَن اَدَشتِیرِیشَه دِی وَ اَدَشگن یوُللَرگه بوُرِیب یوُبارِیشَه دِی.

سِیز اوُزِینگِیز اوُچُون قَرار قَبوُل قِیلِیشِینگِیز کِیرَک، اَگر  « النَّبِيِّينَ وَالصِّدِّيقِينَ وَالشُّهَدَاءِ وَالصَّالِحِينَ» لَردَن عِبارَت اوُلَرگه نِعمَت بِیرِیلگن یَحشِی دوُستلَرگه هَمراه بوُلِیشگه وَ “صِرَاطَ الَّذِینَ أَنعَمتَ عَلَیهِمْ» نِی یوُلِیدَه جایلَه شِیشگه قَرار قِیلسَنگِیز،نازِیل قِیلِینگن نَرسَه لَرنِی هَمَّه سِیگه اِیمان کِیلتِیرِیشِینگِیز کِیرَک بوُلَه دِی، رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم هَم حوُددِی شوُندَی اِیمان کِیلتِیرگن اِیدِیلَر:    فَإِنْ آَمَنُوا بِمِثْلِ مَا آَمَنْتُمْ بِهِ فَقَدِ اهْتَدَوْا وَإِنْ تَوَلَّوْا فَإِنَّمَا هُمْ فِي شِقَاقٍ فَسَيَكْفِيكَهُمُ اللَّهُ  (بقرة/ 137) اِیندِی اَگر اوُلَر ( یَعنِی اَهلِی کِتابلَر) سِیزلَر اِیمان کِیلتِیرگن نَرسَه لَرگه اِیمان کِیلتِیرسَه لَر، حَق یوُلنِی تاپِیبدِیلَر. اَگر یوُز اوُگِیرسَه لَر، اوُ حالدَه، شُبهَه سِیز، سِیزلَرگه نِسبَتاً گِینَه وَ عَداوَتلَرِی باردِیر. اوُلَرنِینگ یامانلِیگِیدَن سِیزگه ( اِی مُحَمَّد)،  اَلله نِینگ اوُزِی یِیتَرلِیدِیر.

وَ اَگر سِیز  «صِرَاطَ الَّذِینَ أَنعَمتَ عَلَیهِمْ» یوُلِیدَه حَرَکَتلَه نِیشگه وَ واحِد اوُمَّتنِی وَ واحِد جَماعَتنِی  تَشکِیل  قِیلِیش  یوُلِیدَه حَرَکَتلَه نِیشگه  یَعنِی اَلله نِی وَ رَسُولِینِینگ آچِیق – آیدِین دَستوُرِیگه  دَعوَت قِیلِینسَنگِیز، اَگر سِیز راستگوُی بوُلسَنگِیز هِیچ قَندَی گپ – سوُزسِیز تَنها بِیر اوُرِیننِی  توُتِیشِینگِیز کِیرَک بوُلَه دِی: « سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا ” شو حالاص.   إِنَّمَا كَانَ قَوْلَ الْمُؤْمِنِينَ إِذَا دُعُوا إِلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ لِيَحْكُمَ بَيْنَهُمْ أَن يَقُولُوا سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا ۚ وَأُولَٰئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ (نور/51)  اَلله وَ اوُنِینگ پَیغَمبَرِیگه اوُرتَه لَرِیدَه حُکم چِیقَه رِیش اوُچُون چارلَنگن وَقتلَرِیدَه، مُؤمِنلَرنِینگ سوُزِی “اِیشِیتدِیک وَ بُویِینسُوندِیک”، (دِیماقدِیر). اَنَه اوُشَه لَر نَجات تاپگوُچِیلَردِیر.

اِیندِی اَگر اَلله نِی یَحشِی کوُرسَنگِیز رَسُولِی اَلله تَرَفِیدَن آلِیب کِیلگن نَرسَه لَرنِی هَمَّه سِیگه تابِع بوُلِیشِینگِیز کِیرَک:   قُلْ إِن كُنتُمْ تُحِبُّونَ اللّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللّهُ وَيَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ وَاللّهُ غَفُورٌ رَّحِيمٌ(آل عمران : 31 ) حَه، اوُنِینگ هَمَّه سِیگه اِیرگه شِیشِینگِیز وَ سَمع وَ طاعَه قِیلِیشِینگِیز کِیرَک، فَقَط  اوُنِی بِیر قِیسمِیگه اِیمَس:   وَالرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ يَقُولُونَ آمَنَّا بِهِ كُلٌّ مِّنْ عِندِ رَبِّنَا . (آل عمران/7)

اِمامِی شافِیعِی رَحِمَهُ اَلله دَن سوُرَه شَه دِیکِی: اِنساننِی پَروَردِیگارِیگه یَقِینلَشتِیرَه دِیگن اِینگ زِیبا عَمَل نِیمَه؟ اوُ کِیشِینِینگ کوُزلَرِیدَن یاش آققَن حالِیدَه مَرحَمَت قِیلَه دِیلَرکِی: “خُداوَند بَندَه سِینِی قَلبِیگه نَظَر تَشلَه گن پَیتِیدَه، دُنیا وَ آخِیرَتدَه اَلله دَن باشقَه هِیچ نَرسَه نِی اِیستَه مَسلِیگِینِی کوُرِیشِیدوُر.”

دِیمَک نَفرَت وَ کِینَه  «وَلا يَجرِمَنَّكُم شَنَآنُ قَومٍ عَلىٰ أَلّا تَعدِلُواۚ» عَدالَتنِی بِیر چِیتگه سوُرِیب قوُیِیشِینگِیزگه وَ قَلبدَگِی اِسلامنِی اَساسِی قانوُنلَرِیدَن بِیرِینِی بِیر چِیتگه اوُلاقتِیرِیلِیشِیگه وَ عَمَللَرِینگنِی بوُلغَه شِیگه وَ سِینِی مُسُلمانلَرنِینگ واحِد اوُمَّتِیدَن وَ واحِد جَماعَتِیدَن اوُزاقلَشتِیرِیشِیگه سَبَب بوُلِیشِیگه وَ سِینِی مُسُلمانلَرنِینگ اوُستِیدَه دُشمَننِی اوُستوُن کِیلِیشِی اوُچُون اَبزار قِیلِیشلَرِیگه وَ سِینِی فَقِیرلِیک،آچلِیک اوُچُون اَسباب قِیلِیشلَرِیگه رُحصَت بِیرمَنگلَر.

(دوامی بار……..)

---

[1] الترمذي، ابن ماجه، أحمد

[2] الألباني : ( صحيح ) انظر حديث رقم : 4165 في صحيح الجامع

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(40- قسمت)

عُمَرُ بن خطاب در خطبه اش به صراحت می گوید: يَا أَيُّهَا النَّاسُ …. عَلَيْكُمْ بِالْجَمَاعَةِ وَإِيَّاكُمْ وَالْفُرْقَةَ فَإِنَّ الشَّيْطَانَ مَعَ الْوَاحِدِ وَهُوَ مِنْ الِاثْنَيْنِ أَبْعَدُ مَنْ أَرَادَ بُحْبُوحَةَ الْجَنَّةِ فَلْيَلْزَمْ الْجَمَاعَةَ»[1] کسی که دوست دارد خودش را وسط بهشت ببیند باید از تفرق دوری کند و به جماعت متوسل بشود .

حالا اگر یک رئیس حزب یا گروهی نخواست در این مسیر جماعت و تشکیل شورای بزرگتر قدم بردارد جزو رهبرانی می شود که باعث سرگردانی و گمراهی می شوند، و بالاجبار تسلط دشمنان بر مسلمین و فقر و تفرق و عذاب را برمسلمین تحمیل می کنند، که رسول الله صلی الله علیه وسلم علاوه بر دجال از اینها بر امت خودش هراس داشت: ابوذر غفاری می گوید : كُنْتُ أَمْشِي مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ: لَغَيْرُ الدَّجَّالِ أَخْوَفُنِي عَلَى أُمَّتِي قَالَهَا ثَلَاثًا . قَالَ : قُلْتُ : يَا رَسُولَ اللَّهِ ، مَا هَذَا الَّذِي غَيْرُ الدَّجَّالِ أَخْوَفُكَ عَلَى أُمَّتِكَ؟ قَالَ: أَئِمَّةً مُضِلِّينَ.[2]

در داخل مسلمین تنها دو دسته وجود دارند که دو راه مختلف را می روند، و دو نتیجه ی مختلف دارند، و باید تکلیف خودت را روشن کنی که قصد داری در کدام دسته قرار بگیرید، و در کدام راه و مسیر حرکت کنید؟ قصد دارید با اطاعت از الله و رسولش در دسته و مسیر:«صِرَاطَ الَّذِینَ أَنعَمتَ عَلَیهِمْ» قرار بگیرید که به «امت» و «جماعت» واحد منتهی می شود و حمایت الله را شامل می شود و آن همه برکت در آن هست : وَمَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَالرَّسُولَ فَأُولَئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَالصِّدِّيقِينَ وَالشُّهَدَاءِ وَالصَّالِحِينَ وَحَسُنَ أُولَئِكَ رَفِيقًا(نساء/69) و کسی که از خدا و پیغمبر اطاعت کند، او همنشین کسانی خواهد بود که خداوند بدیشان نعمت داده است از پیغمبران و راستروان و شهیدان و صالحین، و آنان چه اندازه دوستان خوبی هستند !‏

دوست دارید هم مسیر این 4 دسته بشوید یا دوست داری در دسته و مسیر«الضَّالِّینَ» و منافقین و سکولار زده ها قرار بگیرید و هم مسیر «أَئِمَّةً مُضِلِّينَ» بشوید که به تفرق و فقر و گرسنگی و ذلیلی و تسلط دشمنان بر مسلمین و خشم الله منتهی می شود؟ 

عمر بن عبدالعزیز رحمه الله به همنشینانش گفت: به من بگویید احمق ترین مردم کیست؟ گفتند: کسی که آخرتش را به دنیایش بفروشد ..عمر بن عبدالعزیز گفت: آیا در مورد احمق ترین مردم به شما خبر ندهم؟ گفتند : بله .. وی گفت: کسی که آخرتش را به دنیای دیگری می فروشد….

بله، شما می دانید که جماعت کوچک شما، امت کوچک شما، شورای کوچک شما در میان اینهمه جماعتها و امتها و وشوراهای متعدد باید به چه سمتی حرکت کند، در این صورت نباید  دنیا و قیامت خود را به دنیای رهبران و امیران و «أَئِمَّةً مُضِلِّينَ»ی بفروشید که با پیروی از انواع شبهات و خطواط الشیطان شما را از مسیر اصلی منحرف می کنند و در مسیرهای انحرافی می برند.

باید تصمیم خودتان را بگیرید، اگر تصمیم دارید هم مسیر دوستان خوبی که به آنها نعمت داده شده است قرار بگیرید « النَّبِيِّينَ وَالصِّدِّيقِينَ وَالشُّهَدَاءِ وَالصَّالِحِينَ» و در مسیر:«صِرَاطَ الَّذِینَ أَنعَمتَ عَلَیهِمْ» قرار بگیرید باید همانطوری به تمام آنچه که نازل شده است ایمان بیاورید که رسول الله صلی الله علیه وسلم ایمان آوردند :فَإِنْ آَمَنُوا بِمِثْلِ مَا آَمَنْتُمْ بِهِ فَقَدِ اهْتَدَوْا وَإِنْ تَوَلَّوْا فَإِنَّمَا هُمْ فِي شِقَاقٍ فَسَيَكْفِيكَهُمُ اللَّهُ  (بقرة/ 137)اگر آنان ایمان بیاورند، به آن شیوه ای که شما ایمان آوردهاید، و بدان چیزهائی که شما ایمان دارید، بیگمان رهنمود گشتهاند، و اگر پشت کنند (و سرپیچی کنن) پس راه اختلاف و دشمنانگی را در پیش گرفتهاند ، و خدا تو را بسنده خواهد بود .

و زمانی که به حرکت در مسیر«صِرَاطَ الَّذِینَ أَنعَمتَ عَلَیهِمْ» و حرکت در مسیر تشکیل امت واحد و جماعت واحد که یکی از دستورات صریح الله و رسولش است دعوت می شوید، اگر راستگو باشید بدون چک و چونه تنها یک موضع می گیرید:« سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا ». همین و بس. إِنَّمَا كَانَ قَوْلَ الْمُؤْمِنِينَ إِذَا دُعُوا إِلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ لِيَحْكُمَ بَيْنَهُمْ أَن يَقُولُوا سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا ۚ وَأُولَٰئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ (نور/51) مؤمنان هنگامی که به سوی خدا و پیغمبرش فرا خوانده شوند تا میان آنان داوری کند، سخنشان تنها این است که می‌گویند : شنیدیم و اطاعت کردیم ! و رستگاران واقعی ایشانند.‏

حالا اگر الله را دوست دارید باید از تمام آنچه رسولش از طرف الله آورده است تبعیت کنید: قُلْ إِن كُنتُمْ تُحِبُّونَ اللّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللّهُ وَيَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ وَاللّهُ غَفُورٌ رَّحِيمٌ(آل عمران : 31 ) بله باید از تمامش پیروی کنید و سمع و طاعه داشته باشید نه بخشی از آن: وَالرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ يَقُولُونَ آمَنَّا بِهِ كُلٌّ مِّنْ عِندِ رَبِّنَا . (آل عمران/7)

از امام شافعی رحمه الله پرسيده شد: زيباترين عمل که انسان را به پروردگار  نزديک می کند چيست؟ در حاليکه اشک ازچشمانش سرازير بود فرمود: «اين است که وقتى خداوند به قلب بنده اش نگاه مى کند ببيند که در دنيا وآخرت هيچ چيز غير ازخدا را نمى خواهد »

پس اجازه ندهید تنفر و کینه «وَلا يَجرِمَنَّكُم شَنَآنُ قَومٍ عَلىٰ أَلّا تَعدِلُواۚ» باعث بشود عدالت را کنار بگذارید و باعث دور ریختن یکی از قوانین بنیادین اسلام در قلب بشود و اعمالت را آلوده کند و تو را از امت واحد و جماعت واحد مسلمین دور کند و تو را ابزاری برای تسلط دشمنان بر مسلمین و تو را اسبابی برای فقر و گرسنگی قرار بدهد .

(ادامه دارد………)

---

[1] الترمذي، ابن ماجه، أحمد

[2] الألباني : ( صحيح ) انظر حديث رقم : 4165 في صحيح الجامع

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(110- қисмат)

Холо агар каси бидонадки масир ва абзори сахих хамин аст ва бас аммо огохона ва ба мейли худиш аз ин абзорхо дури кунад ва аз дур сози худишро бизанад бояд ба худиш мурожаъа кунад ва бифахмад чи чизи уро ба чанон масири кашонда астки масир ва абзори шаръийро рахо кунад ва бичасбад ба абзор ва масири дигари? Чун дар қиёмат бар асоси хамон ният мухосиба мешавад:

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд: “ аввалин мардики дар рузи қиёмат бозхост мешавад, марди астки шахид шуда аст, уро меоваранд ва неъматхоишро ба у маърифий мекунанд ва у онхоро мешносад. Мепурсанд: ту бо онхо чи кор карди? Мегуяд: дар рохи ту жангидам то инки шахид шудам гуфта мешавад

«كَذَبْتَ وَلَكِنَّكَ قَاتَلْتَ لِأَنْ يُقَالَ جَرِيءٌ فَقَدْ قِيلَ ثُمَّ أُمِرَ بِهِ فَسُحِبَ عَلَى وَجْهِهِ حَتَّى أُلْقِيَ فِي النَّارِ»

Дуруғ мегуйи! Ту жангиди то ба ту гуфта шавад шужойи, пас ба ту гуфта шуд. Сипас худованд дастур медихад уро бо чехра ба замин бикашонад то ба оташ андохта шавад.

Мардиро меоварандки илм омухта аст ва онро ёд дода  ва қуръон мехонда аст. Ба у гуфта мешавад: ту бо он чи карди? Мегуяд: ман онро ёд гирифтам ва ёд додам ва ба хотири ту қуръон хондам. Гуфта мешавад

«كَذَبْتَ وَلَكِنَّكَ تَعَلَّمْتَ الْعِلْمَ لِيُقَالَ عَالِمٌ وَقَرَأْتَ الْقُرْآنَ لِيُقَالَ هُوَ قَارِئٌ فَقَدْ قِيلَ ثُمَّ أُمِرَ بِهِ فَسُحِبَ عَلَى وَجْهِهِ حَتَّى أُلْقِيَ فِي النَّارِ»

Дуруғ мегуйи! Ту илмро омухти то ба ту гуфта шавад олим, ва қуръон хонди то ба ту гуфта шавад қори, пас ба ту  гуфта шуд. Сипас худованд дастур медихад бо чехра ба замин кашида шавад ва ба оташ андохта шавад;

Ва мардиро меоварандки худо ба у рузийи зиёд дод ва моли зиёдийро ба у ато кард. Дар рузи қиёмат неъматхойишро ба у маърифий карданд, онхоро мешносад пурсида мешавад: бо он чи карди? Мегуяд: онро дар рохи худо инфоқ кардам гуфта мешавад:

 «كَذَبْتَ وَلَكِنَّكَ فَعَلْتَ لِيُقَالَ هُوَ جَوَادٌ فَقَدْ قِيلَ ثُمَّ أُمِرَ بِهِ فَـسُحِبَ عَـلَى وَجْهِهِ ثُمَّ أُلْقِيَ فِي النَّارِ»

Дуруғ мегуйи! Ту ин корро анжом доди то ба ту бигуянд чиқадар бахшанда аст. Пас гуфта шуд, сипас худованд амр мекунад ва уро бо чехра ба замин бикашонанд ва ба оташ бияндозанд. “.[1]

قَالَ أَعْرَابِيٌّ لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهم عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الرَّجُلُ يُقَاتِلُ لِلْمَغْنَمِ، وَالرَّجُلُ يُقَاتِلُ لِيُذْكَرَ، وَالرَّجُلُ يُقَاتِلُ لِيُرَى مَكَانُهُ، وفي رواية: (الرَّجُلِ يُقَاتِلُ شَجَاعَةً، وَ يُقَاتِلُ حَمِيَّةً) وفي رواية: (وَ يُقَاتِلُ غضباً)  فمَنْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ؟، فَقَالَ مَنْ قَاتَلَ لِتَكُونَ كَلِمَةُ اللَّهِ هِيَ الْعُلْيَا فَهُوَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ[2]

Бодия нишиний назди росулуллох саллаллоху алайхи васаллам омад ва гуфт: эй росули худо – марди ба хотири сирват межангад ва марди барои касби ном ва марди барои ба даст овардани мақом вориди майдон мешавад. Дар ривояти ( ба хотири ибрози шужоат ва ба даст овардани пуштибон межангад) ва дар ривояти дигар ( ба хотири хашм межангад) пас чи каси дар рохи худо межангад? Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуданд: хар каси ба хотири эътилойи калама бижангад, пас он дар рохи худост.

Бале, аллох таоло танхо уммат ва жамоатро таъйид мекунад ва нусратишро хам танхо барои чанин уммат ва жамоати муттахиди мефрестад, пас бародари геромий замоники аллох таоло мефармояд:

وَمَا أُمِرُوا إِلَّا لِيَعْبُدُوا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ حُنَفَاءَ(بینه/5) و به صراحت اعلام می کند که :أَلَالِلَّهِ الدِّينُ الْخَالِصُۚ (زمر/3)

Ва амр мекунад:

فَادْعُوا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ (غافر/14)

Ва рузона чандин бор таъаххуд медихики:

إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَإِيَّاكَ نَسْتَعِينُ(فاتحه/5)

Дубора ба худит мурожаъа кунки чи чизи нафсоний боис шуда астки олудагий дар жиходит ба вужуд биёяд. Даххо бор худитро мухокама кун ва ниятитро танхо ва танхо барои хушнудийи аллох танзим кун ва бас.

 مَنْ أَحَبَّ لِلَّهِ وَأَبْغَضَ لِلَّهِ وَأَعْطَى لِلَّهِ وَمَنَعَ لِلَّهِ فَقَدْ اسْتَكْمَلَ الْإِيمَانَ[3]

  тафсир ва ровшангарий аст дар мовриди бахши аз ояйи

إِنَّ صَلَاتِي وَنُسُكِي وَمَحْيَايَ وَمَمَاتِي لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ

Ва лозим аст худимонро барои рузи омада кунемки:

:  يَوْمَ لَا يَنْفَعُ مَالٌ وَلَا بَنُونَ * إِلَّا مَنْ أَتَى اللَّهَ بِقَلْبٍ سَلِيمٍ (شعراء/88-89)

Он рузики амвол ва авлод суди намерасонад. Балки танхо каси ( нажот пейдо мекунад) ки бо дили солим ба пешгохи худо омада бошад.

(идома дорад………)

---

[1] رواه مسلم

[2] متفق علیه

[3]  رواه أبو داود/ آلبانی ،صحيح الجامع 5965