Савол: хавориж худони бадтарин махлуқоти эмасми, мусулмонлар учун уларни ўлдириш аслий кофирлар ва тоғут тузумларидан кўра муқаддамроқ эмасми?
( 6- қисм)
Бу ердаги энг мухим ва хавориж харакатини ичкаридан яхшироқ таниб олиш учун лозим бўлган хамда эслатилиши керак бўлган нуқталардан бири шуки, гохида “зул хувайсара” мунофиқлари ўзларини тўдалари билан бирга дорул исломга ва аллохни шариатидаги қонунларга зарба уриш учун дорул исломга қарши хуруж қилган хато таъвилотга эга ахли бидъат гурухларига киришади, ўзини тафсирини дифоъ қилиш канали орқали ўзини ошкор қилади, ғолийлик андишалари ё ғуллотларни гурухини қолибида дорул исломни ва исломий сахих манхажни қаршисида чиқишади, буни натижасида дорул исломдан хайдалган ана ўша мунофиқлар ёки ошкор бўлган мунофиқлар хукмига шомил бўлишади.
Мана бу тоифа шошма-шошар мўъминларнинг бир гурухини алдаш орқали росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг учинчи халифалари бўлган Усмонни ўлимида ва жамал,соффайн жангларини оловини кучайтиришда мухим рол ўйнаган эди, бу сафар исломий хукуматни Али ибни Аби Толибни рахбарлигидаги дорул исломни қаршисида нахравон ахли орасида ўзларини махфий қилишган эди. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам жудо ва ошкор хамда турли-хил мунофиқлар ва иймони заъиф мўъминлардан ташкил топган мунофиқларни мана бу дастаси хақида мархамат қиладиларки:
يَمْرُقُونَ مِنَ الْإِسْلَامِ كَمَا يَمْرُقُ السَّهْمُ مِنَ الرَّمِيَّةِ، لَوْ يَعْلَمُ الْجَيْشُ الَّذِينَ يُصِيبُونَهُمْ، مَا قُضِيَ لَهُمْ عَلَى لِسَانِ نَبِيِّهِمْ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، لَاتَّكَلُوا عَنِ الْعَمَلِ.[1]
Ўқ камондан отилгандек исломдан чиқиб кетишади. Агар уларга қарши жанг қилган лашкар пайғамбарни тилида уларга қандай савоб насиб бўлишини билишганда эди, хар қандай амалдан қўлларини тортган бўлар эдилар. ( яъни шахс учун мана бу ошкор мунофиқларга қарши жанг қилиш кифоя қилади).
Бундан сўнг Али ибни Аби Толиб айтадики: сизлар муовия ва ахли шом билан жанг қилдингизлар ва энди буларни ташлаб қўясизларми?
وَاللهِ، إِنِّي لَأَرْجُو أَنْ يَكُونُوا هَؤُلَاءِ الْقَوْمَ، فَإِنَّهُمْ قَدْ سَفَكُوا الدَّمَ الْحَرَامَ، وَأَغَارُوا فِي سَرْحِ النَّاسِ، فَسِيرُوا عَلَى اسْمِ اللهِ.
Аллохга қасамки, мана булар пайғамбар мархамат қилган гурух бўлишини умид қиламан. Тўғриси улар харом бўлган қонларни тўкишди ва одамларни молларини талашди. Шундай экан аллохни номи билан харакат қилинглар.
Ошкор бўлган мунофиқларни орасида “зул хувайсара” ё “зул садайя”га ўхшаш кишилар хам мавжуд эди, улар росулуллох саллаллоху алайхи васалламни адолатларидан айб топишарди, аллох таоло улар хақида мархамат қиладики:
وَمِنْهُم مَّن یَلْمِزُکَ فِی الصَّدَقَاتِ فَإِنْ أُعْطُواْ مِنْهَا رَضُواْ وَإِن لَّمْ یُعْطَوْاْ مِنهَا إِذَا هُمْ یَسْخَطُونَ (توبه/58)
Уларнинг орасида садақотлар тўғрисида сизга таъна қилгувчи кимсалар хам бордир. Бас, агар ўша садақалардан уларга хам берилса рози бўладилар, агар бирилмаса бирдан норози бўлиб қоладилар.
“Зул хувайсара” имоми Табарий ва Қуртубий ва ибни Касир ва Бағавий ва бошқаларни сўзига кўра мана бу оят у хақида нозил бўлган кишидир , у росулуллох саллаллоху алайхи васалламни асридаги мунофиқлар тўдасини бир қисми бўлган, кейинчалик Алини хокимияти замонида ошкор мунофиқларни сафида нахравондаги қўшинга қўшилади,у хунайн садақотларини тақсимлаш пайтида росулуллох саллаллоху алайхи васалламга айтган эдики: эй росулуллох адолат қил. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қилдиларки:
وَيْلَكَ، وَمَنْ يَعْدِلُ إِذَا لَمْ أَعْدِلْ؟ قَدْ خِبْتَ وَخَسِرْتَ إِنْ لَمْ أَكُنْ أَعْدِلُ.
Сенга вой бўлсин. Агар мен адолатни риоят қилмасам ким адолатни риоят қилади? Агар мен адолат қилмаганимда сен ноумид бўлардинг ва зиён кўрардинг? Умар ибни Хаттоб айтдики: эй росулуллох! Менга рухсат беринг уни бўйнини узиб ташлайман, аммо росулуллох саллаллоху алайхи васалалам бу киши ва унга эргашганлар хақидаги ўша машхур ривоятни ва уларнинг мусулмонларни ўртасида тафарруқ билан қиём қилишларини мархамат қилдилар:
دَعْهُ، فَإِنَّ لَهُ أَصْحَابًا يَحْقِرُ أَحَدُكُمْ صَلاَتَهُ مَعَ صَلاَتِهِمْ، وَصِيَامَهُ مَعَ صِيَامِهِمْ، يَقْرَءُونَ القُرْآنَ لاَ يُجَاوِزُ تَرَاقِيَهُمْ، يَمْرُقُونَ مِنَ الدِّينِ كَمَا يَمْرُقُ السَّهْمُ مِنَ الرَّمِيَّةِ، …. ، وَيَخْرُجُونَ عَلَى حِينِ فُرْقَةٍ مِنَ النَّاسِ. [2]
Диққат қилсанглар бу ерда росулуллох саллаллоху алайхи васаллам “зул хувайсара” ё ” зу судайя”ни атрофидагиларни, асхобларини белгиларини санаб ўтганлар,сухбат ошкор мунофиқлардан хисобланган бу шахсни ўзи хақида эмас, нахравонда ўлдирилганларни орасида уни жасадини топилиши хам, амирал мўъминин Али ибни Аби Толибни рахбарлигидаги дорул ислом лашкарини хақ эканлигига далил бўлади. [3]
Аслий мунофиқлар ўзларини атрофларига содда,ишонувчан инсонларни ислом ва исломни химоя қилиш номи билан жамлашади, мана бу содда,ишонувчан алданган инсонларни намозлари, рўзалари ва бошқа зохирдаги фарзлари бошқа мўъминларга нисбатан нихоятда олий холатда бўлиши мумкин, улар қуръон ўқишлари хам мумкин аммо бу томоқларидан пастга тушмайди ва уни дарк қилиб фиқхини хам тушунишмайди, мусулмонларни орасида тафарруқ ва қудрат бўшлиғи пайдо бўлган пайтда дорул исломни шаръий хокимиятидан чиқиб қўзғалонга,қиёмга қўл уришади.
Мана бу мунофиқлар,рахбарлар, гумрох қилувчи даъватчилар
«أَئِمَّةً مُضِلِّينَ»[4] «دُعَاةٌ عَلَى أَبْوَابِ جَهَنَّمَ»[5] و «الرُّويْبِضَة»[6]
Ва динфуруш уламолар ўзларини мана бундай ахли ибодат бўлган кишиларни орасига яшириб олишади ва бундай инсонларни қалқон қилиб олиб бузғунчиликларини давом эттиришади.
(давоми бор……)
[1] مسلم2516 / سنن ابی داود 4768
[2] صحيح البخاري – كتاب المناقب – باب علامات النبوة في الإسلام – حديث رقم 3445/ عن أَبَي سَعِيدٍ الخُدْرِيَّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ :حرقوص بن زهير السعدي بَيْنَمَا نَحْنُ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ يَقْسِمُ قِسْمًا ، أَتَاهُ ذُو الخُوَيْصِرَةِ ، وَهُوَ رَجُلٌ مِنْ بَنِي تَمِيمٍ ، فَقَالَ : يَا رَسُولَ اللَّهِ اعْدِلْ ، فَقَالَ : وَيْلَكَ ، وَمَنْ يَعْدِلُ إِذَا لَمْ أَعْدِلْ ، قَدْ خِبْتَ وَخَسِرْتَ إِنْ لَمْ أَكُنْ أَعْدِلُ . فَقَالَ عُمَرُ : يَا رَسُولَ اللَّهِ ، ائْذَنْ لِي فِيهِ فَأَضْرِبَ عُنُقَهُ ؟ فَقَالَ : دَعْهُ ، فَإِنَّ لَهُ أَصْحَابًا يَحْقِرُ أَحَدُكُمْ صَلاَتَهُ مَعَ صَلاَتِهِمْ ، وَصِيَامَهُ مَعَ صِيَامِهِمْ ، يَقْرَءُونَ القُرْآنَ لاَ يُجَاوِزُ تَرَاقِيَهُمْ ، يَمْرُقُونَ مِنَ الدِّينِ كَمَا يَمْرُقُ السَّهْمُ مِنَ الرَّمِيَّةِ ، يُنْظَرُ إِلَى نَصْلِهِ فَلاَ يُوجَدُ فِيهِ شَيْءٌ ، ثُمَّ يُنْظَرُ إِلَى رِصَافِهِ فَمَا يُوجَدُ فِيهِ شَيْءٌ ، ثُمَّ يُنْظَرُ إِلَى نَضِيِّهِ ، – وَهُوَ قِدْحُهُ – ، فَلاَ يُوجَدُ فِيهِ شَيْءٌ ، ثُمَّ يُنْظَرُ إِلَى قُذَذِهِ فَلاَ يُوجَدُ فِيهِ شَيْءٌ ، قَدْ سَبَقَ الفَرْثَ وَالدَّمَ ، آيَتُهُمْ رَجُلٌ أَسْوَدُ ، إِحْدَى عَضُدَيْهِ مِثْلُ ثَدْيِ المَرْأَةِ ، أَوْ مِثْلُ البَضْعَةِ تَدَرْدَرُ ، وَيَخْرُجُونَ عَلَى حِينِ فُرْقَةٍ مِنَ النَّاسِ
[3] صحيح مسلم ج 2 ص 740 ش 1063 (باب ذكر الخوارج وصفاتهم ، اسم المؤلف: مسلم بن الحجاج أبو الحسين القشيري النيسابوري الوفاة: 261 ، دار النشر : دار إحياء التراث العربي – بيروت ، تحقيق : محمد فؤاد عبد الباقي) / صحيح البخاري ج 3 ص 1321 ش 3414، (اسم المؤلف: محمد بن إسماعيل أبو عبدالله البخاري الجعفي الوفاة: 256 ، دار النشر : دار ابن كثير , اليمامة – بيروت – 1407 – 1987 ، الطبعة : الثالثة ، تحقيق : د. مصطفى ديب البغا) / أمالي ابن سمعون ج 1 ص 230، اسم المؤلف: ابن سمعون، أبو الحسن محمد بن أحمد بن إسماعيل بن عنبس البغدادي (المتوفى : 387هـ) الوفاة: 387/ حياة الحيوان الكبرى ج 1 ص 331 ، اسم المؤلف: كمال الدين محمد بن موسى بن عيسى الدميري الوفاة: 808 هـ ، دار النشر : دار الكتب العلمية – بيروت / لبنان – 1424 هـ – 2003م ، الطبعة : الثانية ، تحقيق : أحمد حسن بسج/الإصابة في تمييز الصحابة ج 2 ص 411 ش 2452 ، اسم المؤلف: أحمد بن علي بن حجر أبو الفضل العسقلاني الشافعي الوفاة: 852 ، دار النشر : دار الجيل – بيروت – 1412 – 1992 ، الطبعة : الأولى ، تحقيق : علي محمد البجاوي/ عمدة القاري شرح صحيح البخاري ج 24 ص 89 ، اسم المؤلف: بدر الدين محمود بن أحمد العيني الوفاة: 855هـ ، دار النشر : دار إحياء التراث العربي – بيروت
[4] صحيح الترمذي 2229 / إنَّما أخافُ علَى أمَّتي الأئمَّةَ المضلِّينَ قالَ وقالَ رسولُ اللهِ صلَّى اللَّهُ عليهِ وسلَّمَ لا تزالُ طائفةٌ من أمَّتي علَى الحقِّ ظاهرينَ لا يضرُّهم من خذلُهم حتَّى يأتيَ أمرُ اللَّهِ
[5] متفق علیه / البخاري في صحيحه واللفظ له في كتاب الفتن – بَاب كَيْفَ الْأَمْرُ إِذَا لَمْ تَكُنْ جَمَاعَةٌ (وكذا رواه مسلم وابن ماجه
[6] ابن ماجه (4036) واللفظ له، وأحمد (7912) صحيح الجامع3650 / سيأتِي على الناسِ سنواتٌ خدّاعاتٌ؛ يُصدَّقُ فيها الكاذِبُ، ويُكذَّبُ فيها الصادِقُ، ويُؤتَمَنُ فيها الخائِنُ، ويخَوَّنُ فيها الأمينُ، وينطِقُ فيها الرُّويْبِضَةُ . قِيلَ : وما الرُّويْبِضةُ ؟ قال : الرجُلُ التّافِهُ يتَكلَّمُ في أمرِ العامةِ
