Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.
Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.
(28- қисм)
Аллох таоло шариатидаги қонунларни душманларига нисбатан қандай муносабатда бўлиш бўйича, жиходга рухсат берилган биринчи оятни ўзидаёқ тезлик билан бу жангнинг дунёвий кўзга кўринган самарасига ишора қилади, нусрат ва ғалаба; ва мархамат қиладики:
أُذِنَ لِلَّذِینَ یُقَاتَلُونَ بِأَنَّهُمْ ظُلِمُوا وَإِنَّ اللَّهَ عَلَى نَصْرِهِمْ لَقَدِیرٌ(حج/39)
Хужумга учраётган зотларга мазлум бўлганлари сабабли ( жанг қилиш) изни берилди. Албатта аллох уларни ғолиб қилишга қодирдир. Аллохнинг ўзини душманларини зўравонликка асосланган муносабатига нисбатан умумий қоидаси шундай бўлган. Ғалаба. Ва аллох таоло ғалабани душманнинг эмас,балки мусулмонларнинг хаққи деб хисоблайди; у зотнинг ўзи душманларини қаршисидаги дўстларини қўллаб қувватлашни,ёрдам беришни ўзига вожиб қилган:
«وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا مِن قَبْلِکَ رُسُلاً إِلَى قَوْمِهِمْ فَجَاؤُوهُم بِالْبَیِّنَاتِ فَانتَقَمْنَا مِنَ الَّذِینَ أَجْرَمُوا وَکَانَ حَقّاً عَلَیْنَا نَصْرُ الْمُؤْمِنِینَ» (روم/ ۴۷)
Аниқки, биз сизлан илгари хам пайғамбарларни ўз қавмларига юборганмиз. Бас, улар (қавмларига) аниқ- равшан хужжатлар келтирганлар. Сўнг биз жиноят қилган кимсалардан интиқом олганмиз ва иймон келтирган зотларни ғолиб қилиш бизнинг зиммамиздаги хақ бўлган.
«وَلَیَنصُرَنَّ اللَّهُ مَن یَنصُرُهُ إِنَّ اللَّهَ لَقَوِیٌّ عَزِیزٌ (حج/40)
Албатта аллох ўзига ( яъни динига) ёрдам берадиган зотларни ғолиб қилур. Шубхасиз, аллох кучли,қудратлидир.
«وَلَقَدْ سَبَقَتْ کَلِمَتُنَا لِعِبَادِنَا الْمُرْسَلِینَ -إِنَّهُمْ لَهُمُ الْمَنصُورُونَ – وَإِنَّ جُندَنَا لَهُمُ الْغَالِبُونَ» (صافات/ ۱۷۱-۱۷۳)
Аниқки, бизнинг пайғамбар бўлган бандаларимиз хақида: “шак-шубхасиз улар қўллаб- қувватлантиргувчилардир ва шак-шубхасиз бизнинг қўшинимиз (яъни пайғамбарлар ва уларга иймон келтирган кишилар) ғолиб бўлгувчидирлар”, деган сўзимиз ўтган – собит бўлгандир.
Аммо буни баробарида сизлар шундай ўтираверинглар ва кутиб туринглар,турмуш қурмаган холда бола нозил бўлишини ёки хали экмасдан туриб хосилни қўлга киритишни фикрида бўлинглар,деб мархамат қилмади, балки мана бу мақсадларга етиш учун фойдаланиш лозим бўлган асбобларни қўйиб қўйди; бизлар асбобларга алданиб қолмаймиз ва асбобларни кўплиги хам бизларни ғурурлантириб юбормайди, балки мана бу асбобларни мухайё қилишлик орқали бизлар аллохга таваккал қиламиз ва аллохни қадарини кутамиз. Бизлар турмуш қурамиз ва шундан сўнг болали бўлиш учун аллохга таваккал қиламиз.
Бизлар асбобларни мухайё қилганимиздан сўнг дуо қиламиз:
رَبَّنَا إِنَّنَا سَمِعْنَا مُنَادِيًا يُنَادِي لِلْإِيمَانِ أَنْ آمِنُوا بِرَبِّكُمْ «فَآمَنَّا» رَبَّنَا فَاغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَكَفِّرْ عَنَّا سَيِّئَاتِنَا وَتَوَفَّنَا مَعَ الْأَبْرَارِ (آل عمران/193)
Парвардигоро, албатта биз: “парвардигорингизга иймон келтирингиз!”- деб иймонга чорлаган жарчи (Мухаммад алайхиссаломнинг нидоларини) эшитдигу иймон келтирдик. Парвардигоро, бизнинг гунохларимизни мағфират қил, қилган ёмонликларимизни (сахифайи аъмолимиздан) ўчиргил ва бизларни яхшилар билан бирга вафот топдиргил!
Бизлар дорини мухайё қиламиз ва ундан фойдаланамиз, шундан сўнг аллох таолодан бизларга саломатлигимизни қайтаришини сўраймиз. Шу тартибда росулуллох саллаллоху алайхи васаллам инсонларни хаётини идора қилиш бўйича 3 нафардан кўпроқ кишиларнинг бир макондан бошқа бир маконга сафарга чиққанларида “дастур вахдатига” ва “буйруқ вахдатига” ва “амал вахдатига” буюрганлар, у киши мархамат қилганларки:
إِذَا خرج ثَلاثَةً فِي سَفَرٍ، فَلْيُؤَمِّرُوا أَحَدَهُمْ
“агар уч нафар сафарга чиқадиган бўлса, улар ўзларидан бир кишини амир қилиб танлашлари керак.” Яъни бу кичик мақсадга етиш учун кичик бир умматни ва кичик бир жамоатни вужудга келтириш деганидур. Энди жохилий жамиятдан исломий жамиятга сафар қилиш учун хам шубхасиз буйруқ вахдатига ва дастур вахдатига ва хамда амал вахдатига эхтиёж бор. Мана бу харакатларни ва сафарларни хаммасида вахдат мақсадга етиш йўлидаги бир абзор хисобланади. Ундан кейин келадиган тузатишлар ва ташкиллаштиришлар мана бу онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдатни қамраб олади.
Тузатишлар ва ташкиллаштиришлар ёнғоқни пўсти бўладиган бўлса, онгли ва мақсадли,харакатланувчи вахдат уни мағзи хисобланади, агар мана бу мағиз мавжуд бўлмайдиган бўлса, яъни ичи қоп-қора хеч нарсага ярамайдиган холда бўлса, мана бу ташкиллаштиришлар, тузатишлар яъни уни пўсти беарзиш, пуч бўлади, хатто бошқа жамоатлар ва ахзобларга жуда зарарли хам бўлади; чунки мана бу ташкилот ва пўст уларга шундай бир қудрат берадики, бу қудрат мусулмонларни вахдатига зарба урилишига ва ташкилотзадалик,ташкилотпарастлик, фирқасозлик ширки,хизбсозлик,мазхабсозлик,хамда “хар бир хизб ўзини олдидаги нарса билан хурсанд бўлиши” томонга харакат қилинишига боис бўлади.
Мана бундай зарарларни олдини олиш учун аллох таоло фақат вохид шўрони ва вохид умматни ва вохид жамоатни расман тан олади ва ўзини қўллаб-қувватлашини хам кўп сонли умматларга ва тарқоқ жамоатларга эмас,балки танхо мусулмонларни вохид жамоатига шомил қилади, бу яъни мусулмонларнинг мубораза қилиш энергиясини марказлаштириш ва уларнинг мубораза ,жиход бўйича энергиясининг бекорга сарф бўлишини олдини олиш учун, ана ўшанча кўп сонли,кичик,тарқоқ ташкилотларни ўрнига бирлашган,тартибли,вахдатгаро,огохона,мақсадли ташкилот сари харакат қилиш демакдир, бизлар барча кичик ташкилотларнинг ёки барча кичик шўроларнинг бир ташкилотда ва бир катта шўрода жамланишидаги мана бу мархалани, вохид улил амр шўроси ва вохид уммат ва вохид ижмоъ ва вохид жамоат томонга қўйилган аввалги қадам деб биламиз, буни қобилияти бир кичик қадам бўлиши хам мумкин ёки катта бир қадам бўлиши хам мумкин. Унинг кичик қадами бир қанча жамоатлардан ташкил топган вохид шўрони исломий изтирорий бадал хукуматга айланиши бўлса, катта қадами нубувват манхажига асосланган хилофатга айланиши бўлади, бу ана ўша харакатларнинг асл мақсади,хадафи хисобланади.
(давоми бор…….)