Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(43- қисмат)
Бо ин вужуд, мебинемки имруза ин овозхо ё тарона ё гуронийхойи омухта бо абзорхойи мусиқий ё хатто худи мусиқийи холий хам барои иддайи аз муслимин жузви муштабихот шуданд, ва ба назари банда агар хукмиш барои шахс комилан ровшан ва возих ва ошкор нест ва дар он шак дорад агар жониби эхтиётро бигирад ва аз он дурий кунад бехтар аст. Чун барои умурики муштабих мешаванд дурий кардан бехтар аст, барои инки накунад шахс дохили харом биёфтад:
«إنَّ الحلال بیِّنٌ، وإنَّ الحرَامَ بیِّنٌ
( хамоно халол ошкор аст ва харом ( нез) мушаххас ва ошкор аст,) وبینَهُما مُشْتَبِهاتٌ لا یعلمهُنَّ کثیرٌ من النّاس،
( дар бейни ин ду( халол ва харом) умуроти муштабихи вужуд дорадки бисёри аз мардум ( хукми) онхоро намедонанд,)
فَمن اتّقی الشُّبُهات فقد استبرأَ لدینهِ وعرْضِهِ،
( пас ( дар ин холат) касики аз шубхот пархез кунад ; дин ва обруйишро хифз карда аст,)
ومنْ وقعَ فی الشُّبهاتِ وقعَ فی الحرَام کالرَّاعی یرْعَی حوْلَ الحِمَی یوشِکُ أنْ یقعَ فیه،
( касики дар шубхот воқеъ шавад ( ва пархез накунад) қатъан дар харом воқеъ шуда аст, хамонанди чўпоники гусфандонишро дар атрофи ( харими) чирогох мечаронадки наздик аст ( гусфандон) вориди чирогох бишаванд.)
.) أَلَا وَ إِنَّ لِکُلِّ مَلِکٍحِمًی أَلَا وَإِنَّ حِمَی اللَّهِ مَحَارِمُهُ
( огох бошидки хар подшохи харими дорад, бидонид! Ва харими худованд ( дар замин) мухарромоти у хастанд,)
ألا وإنَّ فی الجسدِ مُضْغَةٌ إذا صَلَحتْ صلحَ الجسدُ کُلُّهُ، وإذا فسدتْ فَسَدَ الجسدُ کلُّهُ، ألا وهی القلبُ»[1]
Ва бидонид дар бадан тика гушти( ва узви) вужуд дорадки харгох ислох шавад, тамоми бадан ислох мешавад, ва харгох фосид гардад, тамоми бадан фосид мегардад; хон бидонидки! Он қалб аст”
Агар алъон дар миёни ахли қибла дар замина истефода аз абзорхойи мусиқий – мисли соири ихтилофот – ихтилофот густарда шуда ва маржаъи хам барои халлиш вужуд надорад дар ин сурат ин ихтилофот мумкин аст бимонад то замоники шўройи улил амри вохиди муслимин бо ижмоъи вохидиш раъйи вохидиро ироя бидихад, хар чандки мумкин аст дар сарзаминхойики тавассути еки аз ду абзори хукумати бадили изтирорийи исломий ё мажлиси вохиди шўройи мужохидин идора мешавад ин ихтилофот тамом бишавад, аммо танхо дар замони хукумати исломий ала минхажин нубуввах дар тамоми сарзаминхойи мусалмон нишин, ижмоъи вохиди шўройи улил амр астки метавонад бо ижмоъи вохидиш ба ин ихтилофот хотима бидихад.
Дар ин замина хам мисли тамоми мавориди дигар лозим аст ва бояд дар “вазъи мовжуд” бо дар назар гирифтани “ ниёзи рузи” муслимин ва “ увлавиятхойи онхо” ва масъалайи “ изтирор ва заруратхойи” ки вужуд дорад хадафхойи аслийро гум накунем ва хадафхойи аслий ва вожибро қурбонийи ек лахв ё лағви накунемки ба содагий мешавад бузургворона аз кинориш гузашт.
Чун гох мумкин аст бо гурухи ва жамоати муттахид бишавемки мусиқийро халол медонад ва медонем хифзи вахдат болотар аз ин масала аст. Ё хатто мумкин аст дар ек мажлисики мусиқий дар он вужуд дорад вужуди мо боиси маст накардани фосиқин, махлут нашудани зан ва мард бо хам, ва мудирият нашудани он тавассути мунофиқин ва секулярзадахо ва хатто муртаддини секуляри махаллий бишавад, шахс метавонад бо хузуриш хори дар чашм ва қалби ин муфсидин бишавад ва афсадро бо фосиди дафъ кунад ва шар ва зарари бузургтарро бо зарари кучактари дафъ кунад.
Ин хам дар жомеъайики на хукумати бадили изтирорийи исломий мисли асри аимма вужуд дорад ва на мажлиси шўройи вохиди мужохидин бар онхо хоким аст ва ин муслимин дар чанголи мунофиқин ва секулярзадахо ва секуляристхойи муртад гир карданд агар шахс бидонадки бо хузуриш боиси дафъи афсад ва шарри бузургтар аз муслимин мешавад ва метавонад интури нафъи бирасонад ба хукми зарурат хузуриш дар ин мажолисики хузур дар онхо хазар шуда аст, барояш мубох мешавад. Вазъи алъони сарзаминхойи мусалмоннишин ба сурати умум бо хеч доврайи дар торихи муслимин мушобех нест, пас намешавад гуфт фалон олим дар фалон қарн барои асри худиш фалон харфро зада аст ва фалон ижтиходро карда аст пас алъон хам хамон аст. На ин сахих нест. Вазъи мовжуд хар замони ва макони хукми хосси худишро металабад……
(идома дорад…….)
[1] مُتّفقٌ علیه.